Portal eKAI (5 grudnia 2025) relacjonuje reakcje libańskiej kobiety na wizytę antypapieża Leona XIV w Bejrucie, przedstawiając ją jako duchowe umocnienie dla „chrześcijan”. Artykuł pełen jest modernis…
Portal eKAI (2 grudnia 2025) relacjonuje przemówienie uzurpatora Leona XIV na lotnisku w Bejrucie, w którym wezwał do "pokoju jako drogi, a nie tylko celu", negocjacji i dialogu, jednocześnie wyrażając szacunek dla "religijnych tradycji Libanu" oraz wspólnego kultu "Najświętszej Maryi Panny". Rzekomy następca św. Piotra odwołał się do słów Jana Pawła II o Libanie jako "przesłaniu" i modlił się za ofiary wybuchu w bejruckim porcie.
Portal eKAI (2 grudnia 2025 r.) relacjonuje wizytę uzurpatora Leona XIV w miejscu eksplozji w bejruckim porcie z 4 sierpnia 2020 r., gdzie „papież” modlił się w milczeniu, złożył wieniec, zapalił świecę i spotkał się z rodzinami ofiar. Całość przedstawiona jest jako akt współczucia, pomijający jednak fundamentalne prawdy o grzechu, sprawiedliwości Bożej i obowiązku publicznego pokuty.
Portal Gość Niedzielny relacjonuje wizytę uzurpatora watykańskiego Leona XIV w miejscu wybuchu w bejruckim porcie, przedstawiając tę akcję jako przejaw „chrześcijańskiej bliskości”. W rzeczywistości m…
Portal Opoka relacjonuje wizytę uzurpatora „Leona XIV” w miejscu eksplozji w libańskim porcie, przedstawiając ją jako „chrześcijańskie wsparcie” dla rodzin ofiar. Artykuł z 2 grudnia 2025 roku opisuje rzekomo wzruszającą scenę: „Papież przybył pod pomnik ofiar eksplozji (…) wzniósł ręce nad nazwiskami ofiar (…) jakby chciał je pobłogosławić”. Całość stanowi jawną profanację prawdziwej pobożności katolickiej, zastępując ją świeckim spektaklem emocjonalnego szantażu.
Portal eKAI (1 grudnia 2025) relacjonuje przemówienie „papieża” Leona XIV podczas spotkania ekumenicznego w Bejrucie, gdzie pod pozorem „modlitwy o pokój” dokonano aktu bałwochwalczego zrównania prawdy z błędem. „Antypapież” stwierdził: „minarety i wieże kościelne stoją obok siebie, sięgając nieba”, co stanowi jawną negację słów Chrystusa: „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” (J 14,6).
Portal eKAI (1 grudnia 2025) relacjonuje ekumeniczno-międzyreligijne zgromadzenie na Placu Męczenników w Bejrucie z udziałem uzurpatora Leona XIV. Wśród „biskupów” i duchownych różnych wyznań oraz islamskich muftich, patriarcha syrokatolicki Ignacy Józef III Younan wskazał na „demokratyczne powołanie Libanu i jego wyjątkową mozaikę religijną” jako wzór dla świata, powołując się na słowa „św.” Jana Pawła II. Wspomniano 60. rocznicę soborowej deklaracji „Nostra aetate”, określonej jako fundament dialogu międzyreligijnego.
Portal Opoka.org.pl relacjonuje izraelski atak rakietowy na Bejrut, w wyniku którego zginął Hajtam Ali Tabatabai, dowódca szyickiej organizacji Hezbollah. Artykuł powtarza narrację o „walce z terroryzmem”, całkowicie pomijając katolicką naukę o sprawiedliwej wojnie i prawach narodów do obrony swoich suwerennych granic.
Portal eKAI (29 października 2025) relacjonuje przygotowania do wizyty „papieża” Leona XIV w Libanie, przedstawiając ją jako „gest pokoju” i „duchowe wsparcie” dla ofiar wybuchu w bejruckim porcie w 2020 roku. Centralnym punktem programu ma być modlitwa w miejscu tragedii oraz spotkanie z młodzieżą, które – jak deklaruje prawosławny wicepremier Libanu Tarek Mitri – ma potwierdzić, że „dialog i współistnienie są możliwe” mimo historycznych podziałów. Artykuł promuje synkretyczną wizję „dialogu życia” opartego na wspólnocie „wartości o religijnym pochodzeniu”, całkowicie pomijając nakaz głoszenia Ewangelii poganom.
Cytowany artykuł relacjonuje czuwanie „modlitewne” w Bejrucie w piątą rocznicę wybuchu w porcie (4 sierpnia 2020), z udziałem rodzin ofiar, rannych i „duchowieństwa”. Wspomina o odczytaniu przesłania „papieża” Leona XIV przez abp. Paolo Borgię: „Śmierć nie ma i nigdy nie będzie miała ostatniego słowa”, zapewnieniach o „bliskości”, wezwaniu do „sprawiedliwości i prawdy”, wpisaniu zrujnowanego silosu na listę zabytków, a także o „nadziei” na postęp w śledztwie, „zawieszeniu broni” i aspiracjach młodzieży do „godnego życia” w ojczyźnie. Całość utrzymana jest w tonie psychologicznej empatii, polityczno-społecznej troski i medialnego humanitaryzmu. Oto istota problemu: zamiast katolickiej soteriologii i królowania Chrystusa – pastoralny sentymentalizm oraz naturalistyczny program „praw człowieka”, publicznie celebrujący bezkrólewie nadprzyrodzone.
