biskup

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie tradycyjnego katolickiego biskupa w ornatach, w historycznym wnętrzu kościoła, podkreślające wiarę i tradycję.
Kurialiści

Modernistyczna nominacja w Radomiu: fasada „biskupstwa” bez sukcesji wiary

Modernistyczna nominacja w Radomiu: fasada „biskupstwa” bez sukcesji wiary

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje komunikat Nuncjatury Apostolskiej w Polsce (12 lipca 2025), zgodnie z którym „Ojciec Święty Leon XIV mianował ks. Krzysztofa DUKIELSKIEGO […] biskupem pomocniczym diecezji radomskiej i przydzielił mu stolicę tytularną Catula”, sygnowany przez Antonio Guido Filipazziego. Informacja podaje jedynie personalia, urząd parafialny nominata oraz fikcję stolicy tytularnej. Kontekst sakramentalny, doktrynalny i moralny jest całkowicie przemilczany. Te lakoniczne zdania ujawniają jednak nie kolejny akt kościelnego życia, lecz symptom postępującej dezintegracji: substytucję Kościoła Chrystusowego przez biurokratyczny system posoborowego modernizmu.

Tradycyjny katolicki biskup w ornacie, stojący w świątyni z witrażami i krzyżem, symbol wiary i autorytetu w kontekście katolickim
Kurialiści

Radom: nominacja „biskupa pomocniczego” jako kolejny akt posoborowej fikcji sakramentalnej

Radom: nominacja „biskupa pomocniczego” jako kolejny akt posoborowej fikcji sakramentalnej

Biuro Konferencji Episkopatu Polski informuje o mianowaniu ks. Krzysztofa Dukielskiego „biskupem pomocniczym diecezji radomskiej”; decyzję ogłosiła Nuncjatura Apostolska w Polsce jako rzekomą wolę „papieża” Leona XIV (Roberta Prevosta). Artykuł podaje biogram: święcenia w 2003 roku z rąk Zygmunta Zimowskiego, studia na rzymskim Marianum i „Regina Apostolorum”, funkcje duszpasterskie oraz koordynacje ruchów posoborowych, a finalnie nominację z 12 lipca 2025 r. Całość sprowadza się do celebracji kariery w strukturach, które po 1958 roku porzuciły definitywną Tradycję katolicką. Zwieńczenie tej noty to afirmacja „biskupstwa” pozbawionego gwarancji ważności sakry i misji kanonicznej, co odsłania nie tyle sukces, ile pogłębienie instytucjonalnego bezładu i duchowej zapaści.

Realistyczne zdjęcie katolickiego biskupa w tradycyjnych szatach w kościele, z ikoną Matki Bożej, oddające duchową atmosferę i wiarę, z odpowiednim oświetleniem
Kurialiści

Grekokatolicka nominacja w Polsce: symptom oficjalnej teologii bezdogmatu

Grekokatolicka nominacja w Polsce: symptom oficjalnej teologii bezdogmatu

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski informuje o nominacji ks. Mariusza Dmyterki, dotychczas proboszcza greckokatolickiej parafii w Białym Borze, na biskupa pomocniczego eparchii wrocławsko-koszalińskiej Kościoła greckokatolickiego w Polsce (komunikat Nuncjatury, 10 lipca; publikacja 11.07.2025). Podano łącza do not i materiałów w języku polskim i włoskim, akcentując charakter instytucjonalny i proceduralny nominacji. Całość utrzymana jest w tonie urzędowego ogłoszenia, pozbawionego jakiegokolwiek odniesienia do niezmiennej doktryny, misji nadprzyrodzonej Kościoła i zasady jedyności oraz wyłączności zbawczej prawdziwej wiary.
Milczenie o dogmacie, sakramencie, łasce i panowaniu Chrystusa jest tu nie tylko wymowne — jest oskarżycielskie.

Realistyczne zdjęcie katolickiego biskupa modlącego się w kościele z witrażem Chrystusa i świętych w tle, oddające ducha wiary i pokory.
Posoborowie

Dyplomacja zamiast Ewangelii: Stolica Apostolska promuje dwupaństwowość i kult człowieka

Dyplomacja zamiast Ewangelii: Stolica Apostolska promuje dwupaństwowość i kult człowieka
Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienie abp. Gabriele Caccia na konferencji ONZ w Nowym Jorku poświęconej „pokojowemu rozwiązaniu kwestii Palestyny” i wdrożeniu tzw. rozwiązania dwupaństwowego. W imieniu Stolicy Apostolskiej domaga się on „natychmiastowego zawieszenia broni”, wyraża „głębokie zaniepokojenie kryzysem humanitarnym” w Strefie Gazy, potępia terroryzm oraz apeluje o uwolnienie „izraelskich zakładników”, ochronę cywilów w świetle „międzynarodowego prawa humanitarnego” i nieograniczony dostęp pomocy. Watykański dyplomata przypomina o uznaniu przez Stolicę Apostolską Izraela i Palestyny, wzywa dla Jerozolimy do „specjalnego statusu międzynarodowego” chroniącego „święte miejsca trzech religii monoteistycznych”, i cytuje „papieża” Leona XIV, który wzywa do zakończenia wojny oraz poszanowania zakazu „zbiorowych kar” i „masowego użycia siły”. Ta narracja jest programowo naturalistyczna, czerpie autorytet z ONZ i „praw człowieka”, a milczy o królowaniu Chrystusa, o nawróceniu, o grzechu i ostatecznym celu pokoju – dlatego już w założeniach stanowi projekt politycznej substytucji Kościoła.

Realistyczne zdjęcie młodych katolików w tradycyjnych strojach słuchających biskupa podczas nabożeństwa w wielkiej świątyni, podkreślające ich wiarę i oddanie.
Kurialiści

Jubileusz młodzieży jako inżynieria nastrojów: humanitaryzm zamiast wiary

Jubileusz młodzieży jako inżynieria nastrojów: humanitaryzm zamiast wiary

Cytowany artykuł relacjonuje udział biskupa bydgoskiego Krzysztofa Włodarczyka w Jubileuszu Młodzieży w Rzymie, wraz z 380-osobową grupą z diecezji bydgoskiej. Padają stwierdzenia o potrzebie wielkich wydarzeń dla młodych, o „pracy organicznej”, o roli wspólnot takich jak Ruch Światło–Życie, integracji diecezjalnej i „apostolstwie” młodzieży, wspartej finansowo przez samorząd. Kulminacją przekazu jest pastoralny entuzjazm wobec masowych zgromadzeń i sieci formacyjnych, bez choćby jednego słowa o stanie łaski, o spowiedzi sakramentalnej, o Królowaniu Chrystusa i obiektywnych warunkach zbawienia, co zdradza naturalistyczną redukcję misji Kościoła do psychologii tłumu i aktywizmu. To właśnie ta cisza o nadprzyrodzoności jest najcięższym oskarżeniem.

Reverentna scena katolicka z biskupem w tradycyjnych szatach przed krucyfiksem w starym kościele, pełna skupienia i wiary.
Posoborowie

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Oslo między mitem „otwartości” a realną apostazją: dekonstrukcja programu bp. Hansena

Cytowany artykuł relacjonuje objęcie diecezji Oslo przez Fredrika Hansena, „biskupa” konwertytę, który wskazuje na rzekomy wzrost „otwartości” Norwegii na katolicyzm, przypomina „gwałtowny rozwój” liczebny wspólnoty (z 45 tys. do 250 tys. w ciągu 20 lat, głównie przez migrację), akcentuje pozytywne relacje mediów wokół śmierci „papieża” Franciszka i wyboru Leona XIV, zapowiada priorytety: „ewangelizację”, działalność charytatywną wobec „nowych form ubóstwa” oraz parafię jako miejsce Słowa, sakramentów i prowadzenia ku życiu wiecznemu; odwołuje się też do tysiąclecia męczeństwa św. Olafa (2030) i do motta „Lex Tua veritas” oraz wspomina, że latami używał brewiarza z 1962 r. Teza owej narracji jest jasna: budować „katolicyzm” zgodny z posoborowym konsensusem medialno-społecznym. To jednak nie katolicyzm, lecz polityczna fasada – i teologicznie jałowa konstrukcja, której milczenie o panowaniu Chrystusa Króla i o konieczności jedynego, integralnego wyznania wiary jest krzykiem apostazji.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.