Bruce Springsteen – Ethos Catholicus

Kapelan w tradycyjnym stroju kościelnym przemawia do zgromadzonego tłumu z krzyżem w ręku przed ołtarzem

Rockowy fałsz sprzeciwu: jak Springsteen wypacza pojęcie sprawiedliwości

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (2 lutego 2026) przedstawia utwór Bruce’a Springsteena „Streets of Minneapolis” jako rzekomo szlachetny protest przeciwko „zabójstwom dokonanym przez agentów ICE”. Autor, Jerzy Jarniewicz, wpisuje ten song w tradycję amerykańskich protest songów od Billie Holiday do Boba Dylana, gloryfikując go jako wyraz „społecznego gniewu” i „sprzeciwu wobec nadużyć władzy”. Artykuł pomija jednak fundamentalne katolickie rozumienie ładu społecznego, zastępując je rewolucyjną retoryką sprzeczną z odwiecznym nauczaniem Kościoła.

Bruce Springsteen na scenie w cieniu spotów, z gitarą w dłoni, przeciwko tłu amerykańskiej flagi

Świat

Bruce Springsteen: modernistyczny idol w służbie kultu siebie samego

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (12 listopada 2025) przedstawia Bruce’a Springsteena jako „barda peryferii i małych ojczyzn”, gloryfikując jego artystyczną „szczerość” w filmie „Springsteen: Ocal mnie od nicości”. W analizowanym artykule pomija się jednak fundamentalny wymiar duchowy, redukując twórczość muzyka do psychologizującej opowieści o walce z depresją i „autentyczności” oderwanej od obiektywnego porządku moralnego.

Kapłan w tradycyjnym stroju modlący się w katolickiej świątyni, symbol wiary i pokory

Posoborowie

Springsteen i pochwała beznadziei: antyewangelia nowoczesności

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal Więź.pl publikuje tekst Jana Radomskiego (4 sierpnia 2025) o Bruce’ie Springsteenie, kreśląc tezę, że jego twórczość stanowi „dekonstrukcję amerykańskiego snu” i „żałobną pieśń wypełnioną pustką i niemocą”. Autor prowadzi socjologiczny wykład o przemocy systemowej, nierównościach, długu i bezradności, interpretując albumy „Nebraska” czy „Born in the U.S.A.” jako diagnozę USA, w której przemoc wyrasta z ekonomicznej opresji, a moralne wybory bohaterów piosenek są rzekomo niemożliwe bez zejścia na drogę występku. Na końcu pada pochwała „personalistycznej” wrażliwości Więzi. Cały tekst, zanurzony w naturalizmie i socjologizmie, to retoryczny fresk o człowieku bez łaski, bez grzechu i bez Odkupienia – manifest antropologii, w której Bóg milczy, a człowiek tonie w determinizmie materialnym.