Portal eKAI (16 listopada 2025) relacjonuje obchody IX Światowego Dnia Ubogich w diecezji kaliskiej pod przewodnictwem „biskupa” Damiana Bryla. W ośrodku Caritas w Słupi pod Kępnem odprawiono „Mszę św…
Naturalistyczna parodia katolickiego miłosierdzia
W Światowym Dniu Ubogich – modernistycznej inicjatywie bergogliańskiej – struktury okupujące sandomierską katedrę zorganizowały spektakl religijnego s…
Portal eKAI (16 listopada 2025) relacjonuje wydarzenie w Auli Pawła VI, gdzie „papież” Leon XIV spotkał się z 1300 osobami potrzebującymi z okazji Światowego Dnia Ubogich. Artykuł podkreśla atmosferę „wielkiej radości” i „braterstwa”, wspominając o obiedzie przygotowanym przez Zgromadzenie Księży Misjonarzy Św. Wincentego à Paulo oraz symbolicznym przekazaniu kluczy do 13 domów dla bezdomnych. Całość przedstawiona jest jako „ważny punkt jubileuszowych wydarzeń” w duchu „wdzięczności” i współczucia dla ofiar „przemocy, wojen i głodu”. W obliczu tej modernistycznej parodii miłosierdzia należy zapytać: gdzie w tym spektaklu naturalizmu jest miejsce dla Krzyża i Odkupienia?
Krakowskie obłudy pod płaszczykiem pomocy ubogim
Portal eKAI (16 listopada 2025) relacjonuje wydarzenia zorganizowane przez „Caritas Archidiecezji Krakowskiej” z okazji Światowego Dnia Ubogich – inic…
Portal Opoka relacjonuje zatrucie niemieckiej rodziny w hotelu w dzielnicy Fatih w Stambule, gdzie śmierć poniosły trzy osoby. Suchy opis faktów („aresztowano czworo podejrzanych”, „dezynfekcja pestycydami”) pomija kluczowy wymiar duchowy tej tragedii, co stanowi przejaw naturalistycznego przesądu dominującego we współczesnych mediach.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje obchody Światowego Dnia Ubogich w Bielsku-Białej, zorganizowane przez struktury posoborowe pod przewodnictwem „ks. Roberta Kurpiosa” z „Caritas” diecezji bielsko-żywieckiej. Wydarzenie, zgromadziwszy około 200 osób, przedstawiane jest jako wyraz „ducha solidarności i braterstwa”, jednakże całkowicie pomija nadprzyrodzony cel miłosierdzia chrześcijańskiego, redukując je do naturalistycznego humanitaryzmu.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje kampanię Caritas na rzecz osób bezdomnych, przedstawiając statystyki „prawie 2 milionów Polaków w skrajnej biedzie” i „53 tys. ludzi na ulicach”. Artykuł koncentruje się na historiach osobistych („Pan Łukasz”, „Ania”, „Zbyszek”) oraz działalności sekty posoborowej, która redukuje misję Kościoła do socjalnego aktywizmu. Pomimo użycia frazeologii pseudokatolickiej, tekst stanowi klasyczny przykład naturalistycznej apostazji, gdzie zbawienie duszy zostaje zastąpione terapią społeczną.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje otwarcie bazy rodzin dla jubileuszowej, 25. edycji Szlachetnej Paczki – inicjatywy Stowarzyszenia WIOSNA, zachęcając do uczestnictwa w akcji poprzez przygotowywanie paczek dla osób w skrajnym ubóstwie. Joanna Sadzik, prezes stowarzyszenia, wyraża paradoksalną „radość z istnienia struktury pomagającej w świecie, gdzie teoretycznie nie powinna być potrzebna”, zaś wolontariuszka Agnieszka Bunia podkreśla uzależniający charakter czynienia dobra i możliwość poznawania „wspaniałych ludzi”. Aktor Mateusz Janicki chwali „dobrze przemyślaną i poukładaną formę pomocy”.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje akcję „Caritas” Diecezji Tarnowskiej, która przygotowała 30 tysięcy piernikowych serc na tzw. 9. Światowy Dzień Ubogich obchodzony pod hasłem „Ty jesteś moją nadzieją”. Dyrektor tej struktury, „ks.” Zbigniew Pietruszka, wskazuje na praktyczne powody zastąpienia tradycyjnych chlebków słodyczami: „Świeżość tego chleba już nie była taka, jaką może niektórzy by sobie życzyli”. Zebrane środki mają służyć dożywianiu dzieci i seniorów.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje udział dwudziestoosobowej grupy podopiecznych organizacji pomocowych z Łodzi w tzw. jubileuszowym spotkaniu osób bezdomnych w Rzymie, zorganizowanym przez struktury posoborowe. Wydarzenie, obejmujące uczestnictwo w „Mszy” pod przewodnictwem antypapieża Leona XIV oraz wspólny posiłek, przedstawiane jest jako „duchowe doświadczenie” i „spełnienie marzeń”. W rzeczywistości mamy do czynienia z teologiczną aberracją, która redukuje nadprzyrodzony wymiar pielgrzymki do socjalnego happeningu.
