Humanitarna mistyka posoborowego „Kościoła”
Humanitarna mistyka posoborowego „Kościoła”
Portal eKAI (7 lutego 2026) relacjonuje apel „biskupa” Jana Piotrowskiego z „diecezji” kieleckiej o zbiórkę ofiar na „pomoc ludności Ukrainy”, planowaną …
Humanitarna mistyka posoborowego „Kościoła”
Portal eKAI (7 lutego 2026) relacjonuje apel „biskupa” Jana Piotrowskiego z „diecezji” kieleckiej o zbiórkę ofiar na „pomoc ludności Ukrainy”, planowaną …
„Pomoc” bez nawrócenia – posoborowa parodia miłosierdzia
Portal Konferencji Episkopatu „Polski” informuje o planowanej na 15 lutego 2026 r. ogólnopolskiej „zbiórce” pod egidą „Caritas”, rzekomo na rz…
Portal Episkopat.pl informuje o zarządzeniu przez przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski „abpa” Tadeusza Wojdę SAC ogólnopolskiej zbiórki na rzecz Ukrainy pod hasłem Caritas, zaplanowanej na 15 lutego 2026 roku. Zebrane środki mają trafić do „osób poszkodowanych” poprzez struktury Caritas Polska, przy czym niektóre diecezje wyznaczyły już inne terminy akcji. Artykuł powołuje się na słowa „papieża” Leona XIV, który rzekomo wyraził wdzięczność za „inicjatywy solidarnościowe” w polskich diecezjach.
Portal EWTN News (6 lutego 2026) relacjonuje decyzję rządu USA o wysłaniu drugiej transzy pomocy humanitarnej o wartości 6 milionów dolarów na Kubę, dystrybuowanej przez struktury określane mianem „Kościoła katolickiego”. Zabieg ten ma rzekomo ominąć kontrolę komunistycznego reżimu, co autorzy artykułu przedstawiają jako bezprecedensowy przełom. Lecz czyż nie jest to jedynie kolejne ogniwo w łańcuchu posoborowych kompromisów, zdradzających misję Kościoła na ołtarzu politycznej koniunktury?
Portal EWTN News (6 lutego 2026) relacjonuje wizytę amerykańskiego dyplomaty Mike’a Hammera na Kubie, podczas której spotkał się z miejscowymi „biskupami” oraz opozycjonistami. Celem wizyty miała być koordynacja pomocy humanitarnej po huraganie Melissa poprzez „Caritas Cuba” oraz „wsparcie dla zwykłych Kubańczyków”. Faktograficzną fasadę „miłosierdzia” należy rozbić jako przykład synkretyzmu polityki zagranicznej USA z apostackim establishmentem posoborowym.
Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje inicjatywę tzw. metropolity katowickiego „arcybiskupa” Andrzeja Przybylskiego, organizującego zbiórkę finansową „na pomoc humanitarną” dla Ukrainy. W liście do diecezjan uzurpator stwierdza: „na niektórych terenach Ukrainy mamy do czynienia z kryzysem humanitarnym”, apelując o środki na generatory prądu i kuchnie polowe. Zebrane fundusze mają trafić do struktur podległych „biskupowi” Vitalijowi Kryvickiemu z sekty kijowsko-żytomierskiej.
Portal eKAI (6 lutego 2026) relacjonuje inicjatywę Domu Nadziei w Opolu, organizującą zbiórkę środków na zakup bielizny termoaktywnej, kuchenek gazowych i lamp dla mieszkańców Kijowa dotkniętych wojną. Wypowiedzi „biskupa pomocniczego diecezji kijowsko-żytomierskiej” Aleksandra Jazłowieckiego oraz „siostry” Marii Marty Przywary SSpS koncentrują się wyłącznie na materialnych aspektach pomocy, pomijając całkowicie obowiązek głoszenia prawdy katolickiej poszkodowanym. Ta jawna redukcja misji Kościoła do świeckiego humanitaryzmu stanowi kolejny przejaw apostazji posoborowej sekty.
Portal Vatican News relacjonuje: „abp” Tadeusz Wojda SAC, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, zorganizował na 15 lutego 2026 roku zbiórkę w „diecezjach” na rzecz Ukrainy. Akcję aprobował „papież” Leon XIV podczas środowej „audiencji”, wskazując na „wielkie mrozy” i wojnę jako główne przyczyny cierpień. Zebrane środki mają trafić do „Caritas Polska” – organizacji będącej narzędziem modernistycznej instrumentalizacji miłosierdzia.
Naturalistyczne wypaczenie misji Kościoła
Portal EWTN News (5 lutego 2026) relacjonuje działalność Luigi Paggiego, rzekomego „księdza” z zakonu „Ksieży Werbistów”, który od 50 lat prowadzi wśród ludu …
Portal VaticanNews (5 lutego 2026) relacjonuje przypadek anonimowego pozostawienia niemowlęcia w tzw. Oknie Życia przy klasztorze „sióstr nazaretanek” w Ostrzeszowie. „Przełożona wspólnoty” Gertruda Wojtowicz wyraża „ból” z powodu porzucenia dziecka, ale i „radość z uratowanego życia”, wskazując na rzekomo chrześcijańskie korzenie tej praktyki sięgające średniowiecza. Artykuł przemilcza jednak kluczowy fakt: współczesne „Okna Życia” funkcjonują w ramach systemowej apostazji posoborowego antykościoła, który zamiast głosić integralną doktrynę katolicką, serwuje wyłącznie naturalistyczny humanitaryzm.