Portal Vatican News, powielany przez eKAI, opisuje misję archidiecezji bogotowskiej na Kubie. Pod płaszczem „ewangelizacji” kryje się czysty filantropizm: leki, okulary, jedzenie. Pominięto Króla Chrystusa, Mszę Trydencką, spowiedź i konieczność nawróceny Kuby do wiary katolickiej. To dowód, że struktury okupujące Watykan nie są Kościołem, lecz agencją humanitarną.
Portal Tygodnik Powszechny, głośnik główny polskiej inteligencji posoborowej, publikuje rozległy artykuł Kaliny Błażejowskiej poświęcony filmom Andrzej Wajdy o młodzieży. Autorka, opierając się na wywiadzie z reżyserem z 2016 roku, analizuje „Niewinnych czarodziejów”, „Polowanie na muchy” oraz „Pannę Nikt”. Chwali je za dokument epoki, oddech wolności i diagnozę pokoleń. Ten panegiryk na kino pozbawione Boga demaskuje duchową pustkę elity kulturalnej sekty posoborowej, dla której kultura zastąpiła wiarę, a estetyka – metafizykę.
Portal „Tygodnik Powszechny” (nr 31/2026) publikuje artykuł Michała Walkiewicza poświęcony zagranicznej recepcji twórczości Andrzeja Wajdy. Autor chwali wpływ reżysera na Scorsese’a, Coppolę, Bergmana, Kurosawę oraz laureatów Oscara. Tekst redukuje sztukę do kwestii warsztatu, inspirujących „Hollywood” i festiwale. Całkowicie pomija wymiar nadprzyrodzony, cel zbawienia dusz i panowanie Chrystusa Króla nad kulturą. To jaskrawy dowód na to, że struktury posoborowe oddały kulturę światu, zamiast ją uświęcać.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o publikacji „Notatek” Andrzeja Wajdy, ukazujących setki niezrealizowanych projektów filmowych. Artykuł chwali artystę jako wizjonera, którego pomysły wyprzedzały czasy, pomijając, że bez Chrystusa Króla każda ludzka twórczość, nawet najbardziej doskonała, jest próżnością próżności.
Portal Tygodnik Powszechny, organ główny polskiej inteligencji posoborowej, relacjonuje z retrospektywy Andrzeja Wajdy na Krakowskim Festiwalu Filmowym, chwaląc film „Człowiek z marmuru” za głębię psychologiczną i historyczną. Redaktorka Monika Ochędowska, powołując się na Homera i Wita Szostaka, redukuje prawdę o człowieku do „kłębu wersji siebie”, a historię do konspiracji milczenia, całkowicie pomijając Boga, grzech i zbawienie. To jest kwintesencja apostolatu kulturalnego sekty posoborowej: naturalizm zamaskowany na duchowość.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje artykuł Jakuba Puchalskiego, w którym autor porównuje polskie festiwale muzyki klasycznej, traktując je jako produkty konsumpcyjne rivalizujące o uwagę słuchacza. Tekst skupia się na aspektach logistycznych, finansowych i artystycznych, całkowicie pomijając wymiar sakralny muzyki oraz panowanie Chrystusa Króla nad kulturą.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje o projekcie „Panowie, gadamy!” oraz raporcie „Męstwo”, promując wizję męskości opartą na psychoterapii, grupach wsparcia i relatywizacji tradycyjnych ról. Artykuł pomija w całości perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do bytu psychologiczno-społecznego.
Portal Tygodnik Powszechny publikuje rozmowę z Agatą Sikora. Eseistka diagnozuje kryzys więzi społecznych u pokolenia milenialsów. Wina ma leżeć na neoliberalnej ideologii, która zredukowała człowieka do przedsiębiorcy. Sikora chwali angielską szkołę podstawową za „sprawiedliwość naprawczą” i wsparcie emocjonalne przy żałobie po psie. Przytacza Rebeccę Solnit o samoorganizacji w katastrofach. Wniosek: potrzebna jest polityka oparta na wspólnocie, a nie na rywalizacji.
To czysty naturalizm pelagiański, który udaje chrześcijańską miłosierdzie, odrzucając źródło łaski – Chrystusa Króla.
Artykuł ojca Wacława Oszajcy SJ w „Tygodniku Powszechnym” (nr 31/2026) to podręcznikowy przykład modernistycznej hermeneutyki. Jezuita redukuje wiarę do psychologii, Kościół do wspólnoty ludzkiej, a Chrystusa do nauczyciela etyki. Demaskujemy ten błąd w świetle niezmiennego Magisterium.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje recenzję zbioru wierszy Stanisława Barańczaka „Bo tylko ten świat bólu / Because Only This World of Pain”. Recenzent Tomasz Fiałkowski chwali warsztat tłumaczeniowy poety i Clare Cavanagh, cytuje fragmenty o ludzkim cierpieniu, starzości i miłości, a także wyznanie poety o roli języka jako tworczenia porządku w chaosie. Artykuł zamyka się ofertą subskrypcji czasopisma. To jest jaskrawy obraz kultury pozbawionej Chrystusa Króla, w której ludzki słowo usurpuje rolę Logosa, a „świat bólu” staje się ostatecznym horyzontem, pozbawionym nadziei zbawienia.
