Portal eKAI (17 października 2025) relacjonuje apel Stanisława Tasiemskiego OP, by Polacy „znaleźli w swoich sercach miejsce dla Jana Pawła II” i wprowadzali jego nauczanie w życie. Tłumacz tekstów „papieskich” i od lipca 2025 roku prezes Katolickiej Agencji Informacyjnej, określa to jako zadanie „ważne”, pomijając całkowicie doktrynalną katastrofę pontyfikatu Wojtyły.
Naturalizm zamiast nadprzyrodzoności: diagnoza choroby współczesnej kultury fizycznej
Portal „Więź.pl” (27 października 2025) relacjonuje kontrowersje wokół sylwetki Pauline Ferrand-Prévot, zwyciężczyni kobiecego Tour de France, która spotkała się z krytyką za rzekomo zbytnią szczupłość. Autorka tekstu, Anna Tkocz, piętnuje rzekomą dyskryminację w opisie kolarskich osiągnięć, twierdząc, że podczas gdy męskie ciała określa się jako „skoncentrowane, precyzyjne, skalkulowane”, kobiece nazywa się „wychudzone, blade, zmarnowane”. Artykuł stanowi manifest buntu przeciw naturalnemu porządkowi płci, podszyty modernistycznym kultem autonomii cielesnej.
Portal Tygodnik Powszechny (16 sierpnia 2025) informuje o pierwszych 100 dniach pontyfikatu „papieża” Leona XIV, wychwalając jego rzekomy „radykalny chrystocentryzm” i powrót do tradycji poprzez gesty jak noszenie czerwonego mucetu. Artykuł przeciwstawia go poprzednikowi Franciszkowi, wskazując na większą ostrożność w zarządzaniu, przemyślane przemówienia oraz nacisk na „absolutny prymat Chrystusa” w nauczaniu. Autor powołuje się na analizy modernistycznych teologów i „kardynałów”, którzy zachwycają się „duchową mocą Namiestnika Chrystusa”. Cały wywód jest heretyckim spektaklem maskującym apostazję posoborowej sekty.
Portal Więź.pl (07 sierpnia 2025) streszcza rozmowę w „Tygodniku Powszechnym” z Magdaleną Leszko, psychoterapeutką, która twierdzi, że osobowość człowieka pozostaje dynamiczna również po 25. roku życia, a jej zmiany determinowane są relacjami, kulturą i neuroplastycznością mózgu. Padają tezy o rzekomym micie „niezmienności osobowości” oraz o nieustannej przebudowie „budynku” ludzkiej psychiki dzięki zmianom w środowisku i praktykom terapeutycznym. Całość tonie w naturalizmie, reklamowej autopromocji „dialogu” i „wrażliwości personalistycznej” bez odniesienia do łaski, grzechu, cnoty i celu ostatecznego. To nie jest troska o człowieka, lecz jego redukcja do układów nerwowych i socjotechniki, czyli program duchowej amputacji.
