Portal Tygodnik Powszechny (10 grudnia 2025) relacjonuje nominację Andreja Babiša na premiera Czech, podkreślając ryzyko przekształcenia Grupy Wyszehradzkiej w „Trójkąt Wyszehradzki” poprzez izolację Polski. Artykuł, utrzymany w duchu świeckiego liberalizmu, całkowicie pomija katolicką perspektywę ładu międzynarodowego, redukując politykę do gry interesów narodowych.
Portal Catholic News Agency relacjonuje, iż w połowie listopada 2025 roku osoba podszywająca się pod Następcę św. Piotra przyjęła podczas audiencji ogólnej elektryczną kosiarkę marki Swardman. Prezent od czeskiego producenta ozdobiono herbem Fałszywej Stolicy Apostolskiej, a całe wydarzenie przedstawiono jako przykład rzekomej troski o środowisko i nowoczesność.
Portal eKAI (5 grudnia 2025) relacjonuje z entuzjazmem postępy w budowie „kościoła” w czeskich Neratovicach przy użyciu drukarki 3D. Architekt Zdenek Frank i projektant Michal Macuda przedstawiają swój pomysł jako „adaptację” sakralnej przestrzeni do wymogów współczesności. W rzeczywistości mamy do czynienia z materialistyczną parodią domu Bożego, gdzie technologia zastępuje teologię, a akustyczne eksperymenty wypierają modlitwę.
Portal Więź.pl (22 listopada 2025) relacjonuje wyniki czeskich wyborów parlamentarnych, w których zwyciężyła populistyczna partia ANO Andreja Babiša (34,5%), tworząca koalicję z ugrupowaniami skrajnie prawicowymi – SPD i Motoristé sobě. Autor artykułu, Krzysztof Katkowski, przedstawia sytuację jako konflikt między „dwoma porządkami znaczeń”: nacjonalistycznym konserwatyzmem a liberalnym progresywizmem, całkowicie pomijając katolicką diagnozę kryzysu jako konsekwencji apostazji narodu od wiary.
Portal Opoka relacjonuje wypadek kolejowy w Czechach, gdzie w zderzeniu dwóch pociągów rannych zostało około 40 osób. Artykuł koncentruje się na suchych faktach technicznych i działaniach służb ratunkowych, całkowicie pomijając jakąkolwiek duchową perspektywę wydarzenia.
Portal eKAI (16 listopada 2025) publikuje hagiograficzną relację ks. Mieczysława Augustynowicza z pogrzebu „kardynała” Dominika Duki, przedstawiając go jako „budowniczego porozumienia” i „autorytet” w czasach kryzysu. Czytamy o rzekomym konserwatyzmie zmarłego, jego „ogromnej wiedzy historycznej” i sentymentach do Polski, gdzie dominikanie mieli być dla niego „ogromnym wsparciem” w czasach komunistycznych. Artykuł roi się od modernistycznych frazesów o „dialogu między wiarą a społeczeństwem”, co stanowi jawną apostazję od katolickiej zasady społecznego panowania Chrystusa Króla.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje uroczystości pogrzebowe „kardynała” Dominika Duki OP w praskiej katedrze świętych Wita, Wacława i Wojciecha. Wśród uczestników wymienia się „abp” Jana Graubnera, byłych prezydentów Czech oraz delegację słowackiego rządu. Homilia „arcybiskupa” Graubnera wychwalała zmarłego jako „nieustraszonego głosiciela prawdy”, podczas gdy przemówienie Václava Klausa podkreślało jego „otwartość na świat”. Ceremonia zakończyła się odśpiewaniem hymnu Republiki Czeskiej przed złożeniem trumny w krypcie.
Portal „Opoka” relacjonuje uroczystości pogrzebowe zmarłego 4 listopada 2025 r. „kardynała” Dominika Duki (1943-2025), byłego „arcybiskupa” Pragi. W komentowanym artykule podkreślono jego rzekomą „odw…
Portal eKAI (15 listopada 2025) przedstawia nekrolog „kardynała” Dominika Duki jako „wybitnej osobowości”, „człowieka o lwim sercu” i odważnego współbrata dominikańskiego. Artykuł powołuje się na opinię „ojca” Stanisława Tasiemskiego OP, obecnego prezesa Katolickiej Agencji Informacyjnej, który stwierdza, że zmarły „odegrał ważną rolę nie tylko w Czechach, ale i całym regionie”. Ta hagiograficzna narracja, typowa dla sekty posoborowej, stanowi jedynie kolejny epizod w teatrze apostazji.
Portal eKAI (13 listopada 2025) relacjonuje wystąpienie czeskiego „księdza” Tomáša Halíka, który w telewizji „TV Noe” ostro skrytykował wyniki wyborów parlamentarnych w Czechach oraz zbliżający się rząd ruchu ANO Andreja Babiša w koalicji z partią Zmotoryzowani i ugrupowaniem Wolność i Demokracja Bezpośrednia (SPD). Halík stwierdził, że rozstrzyga się czy będzie to „zły” czy „bardzo zły i niebezpieczny” rząd, oskarżając niektórych kandydatów na ministrów o bycie „sojusznikami sił zagrażających naszemu krajowi”. Wypowiedź ta stanowi klasyczny przykład modernistycznej redukcji misji Kościoła do świeckiego aktywizmu politycznego, całkowicie oderwanego od nadprzyrodzonego porządku.
