Portal miesięcznika Bazyliki św. Piotra relacjonuje odpowiedź uzurpatora Leona XIV na list Francesca, ojca 13-letniego Domenica Marii, który zmarł 18 lat temu. Antypapież zachęca do „trwania w jedności z Chrystusem” i modlitwy „z” zmarłym synem, twierdząc, że „ostatnie słowo należy do zmartwychwstania”.
Portal Więź.pl (13 października 2025) relacjonuje śmierć Diane Keaton, amerykańskiej aktorki znanej z ról w filmach takich jak „Annie Hall” czy „Ojciec chrzestny”. Artykuł skupia się na jej „autentyczności”, „niepowtarzalnym stylu” oraz wszechstronności – od reżyserii po fotografię i śpiew. Cytowani komentatorzy wychwalają Keaton za „odwagę bycia sobą”, „niedoskonałość” i rzekome przełamywanie konwenansów. Całość stanowi apologię życia skoncentrowanego na ziemskiej sławie i samorealizacji, całkowicie pomijając perspektywę wieczności.
Portal Catholic News Agency (22 września 2025) informuje o śmierci „ks. Linha Bui”, który zmarł w wyniku upadku przez sufit zakrystii w parafii „św. Anny” w Elgin. „Arcybiskup” Oklahoma City Paul Coakley wezwał do modlitwy za zmarłego, podkreślając, że duchowny otrzymał „sakrament namaszczenia chorych” oraz „odpust apostolski”. Parafianie określali zmarłego jako „jednego z najświętszych ludzi” i podkreślali jego rzekomą pokorę.
Artykuł z portalu eKAI (12 września 2025) opisuje przywrócenie pływającego mostu wotywnego w Wenecji, umożliwiającego piesze dojście na cmentarz San Michele z okazji uroczystości Wszystkich Świętych i Wspomnienia Zmarłych, w kontekście Roku Jubileuszowego. Inicjatywa gminy, wsparta słowami burmistrza Luigiego Brugnaro, podkreśla gest pamięci o zmarłych i więź z przeszłością, łącząc tradycję z tematem nadziei. Ta relacja, pozornie pobożna, stanowi jaskrawy przykład sekularyzacji sakralnych praktyk, redukując je do naturalistycznego gestu humanitaryzmu i milcząc o nadprzyrodzonym celu życia wiecznego w Królestwie Chrystusa.
Portal Opoka relacjonuje przebieg pogrzebu podpułkownika Macieja Krakowiana, pilota wojskowego, który zginął w katastrofie lotniczej. Artykuł koncentruje się na ceremoniałach wojskowych: pośmiertnym awansie, nadaniu Lotniczego Krzyża Zasługi oraz apelu rodziny o prywatność uroczystości. Brak najmniejszej wzmianki o wymiarze religijnym ceremonii, stanie łaski zmarłego czy modlitwach za jego duszę.
Portal eKAI (4 września 2025) relacjonuje uroczystości pogrzebowe Jana Szkodonia, byłego „biskupa pomocniczego” Krakowa, z udziałem „kardynałów” Stanisława Dziwisza i Grzegorza Rysia oraz „biskupa” Roberta Chrząszcza. W telegramie kondolencyjnym od „papieża” Leona XIV podkreślono „gorliwą pasterską służbę” zmarłego dla „dobra Kościoła”. W homilii „bp” Chrząszcz przedstawił życie Szkodonia przez pryzmat „trzech filarów: wiary, miłości i nadziei”, pomijając całkowicie katolicką doktrynę o zbawieniu duszy, konieczności modlitwy ekspiacyjnej i realności sądu szczegółowego.
Portal eKAI (3 września 2025) opublikował list kondolencyjny „abp.” Tadeusza Wojdy z okazji pogrzebu „bpa” Jana Szkodonia, w którym „przewodniczący KEP” powołuje się na słowa „papieża Franciszka” z bulli Spes non confundit: „Nadzieja rodzi się w istocie z miłości i opiera się na miłości, która wypływa z Serca Jezusa przebitego na krzyżu (…). Zawierzamy śp. ks. bp. Jana Szkodonia Bogu Miłosiernemu, który jest naszą jedyną Nadzieją”. Tekst kończy się wezwaniem św. Stanisława o „radość życia wiecznego” dla zmarłego.
Portal Opoka informuje o znalezieniu w szwajcarskich Alpach ciał dwóch obywateli Polski, którzy zaginęli w masywie szczytu Weissmies. Rzecznik MSZ Paweł Wroński podał, że ciała zostały zlokalizowane podczas akcji poszukiwawczej, przewiezione do Berna w celu identyfikacji, zaś rodziny zostały uprzedzone przez MSZ. Weissmies to szczyt w Alpach Pennińskich o wysokości przekraczającej 4000 m n.p.m. **Relacja ogranicza się do zimnego protokołu policyjnego, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci** – co stanowi jawny przejaw apostazji charakterystycznej dla neo-kościoła.
Portal Opoka informuje o rozpoczęciu ukraińsko‑polskich prac poszukiwawczo‑ekshumacyjnych na dawnym cmentarzu w Zboiskach (obecnie w granicach Lwowa), gdzie we wrześniu 1939 r. żołnierze Wojska Polskiego pod dowództwem płk. Stanisława Maczka walczyli z Wehrmachtem. Ministerstwo kultury Ukrainy komunikuje cel „ponownego pochówku” i „wspólnego zrozumienia wydarzeń historycznych”. Wiceminister Andrij Nadżos mówi o „godności, wzajemnym szacunku, zdolności do dialogu”, natomiast władze Lwowa przypominają, że cmentarz został ostatecznie zlikwidowany w 1987 r. Wspomniano też o zakończonej ekshumacji w Puźnikach, gdzie w 1945 r. wymordowano Polaków. Artykuł przedstawia harmonijną narrację o pracach techniczno‑humanitarnych i partnerskim dialogu – przemilczając Boga, sąd ostateczny, konieczność katolickiego pochówku i zadośćuczynienia, czyli to, co stanowi jedyne kryterium prawdziwej pamięci i sprawiedliwości.
Biuro Prasowe KEP publikuje kondolencje biskupa polowego Wiesława Lechowicza po śmierci 15-letniego harcerza Dominika Muszewskiego (ZHR), zapowiadając Mszę „w intencji Zmarłego” w katedrze polowej tego samego dnia i zapewniając o modlitwie oraz „opiece Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych”. Pojawia się cytat Chrystusa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem…” oraz pochwała „dobra uczynionego dla bliźniego i Ojczyzny”. Brak jakiegokolwiek pouczenia o konieczności łaski uświęcającej, rzeczywistości sądu szczegółowego, odpustu, pokuty, grzechu, czy przestrogi przed niebezpieczeństwem śmierci bez sakramentów; całość przypomina świecki list współczucia okraszony cytatem biblijnym, a nie akt wiary Kościoła walczącego. Jednym zdaniem: to humanitarny konsolacjonizm odarty z integralnej soteriologii katolickiej.
