Naturalistyczna elegia w służbie doczesności
Recenzja „Monoloku” Pawła Sołtysa w „Tygodniku Powszechnym” (20 stycznia 2026) przedstawia książkę jako „wzruszającą elegję na odejście”, gloryfikującą św…
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) prezentuje tekst Olgi Drendy gloryfikujący równouprawnienie wszystkich form kultury – od malarstwa Chełmońskiego po „głupie filmiki”. Autorka entuzjazmuje się tłumami w galeriach sztuki, by zarazem bronić tezy, że „przeciętna ludzka głowa” z równą łatwością pomieści kontemplację dzieł Boznańskiej i konsumpcję taniej rozrywki. „Nie ma tu żadnego albo-albo” – przekonuje, postulując kulturowy synkretyzm pozbawiony hierarchii wartości. Tekst stanowi modelowy przykład modernistycznej destrukcji pojęcia sztuki jako via pulchritudinis (drogi piękna) prowadzącej do Boga.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje zbiór scenek obyczajowych Elizy Kąckiej, rzekomo odzwierciedlających „współczesne realia”. Tekst, podszyty nihilizmem i relatywizmem moralnym, stanowi doskonały przykład degradacji myśli katolickiej w przestrzeni publicznej. Zanurzenie w naturalistycznej codzienności całkowicie pomija perspektywę nadprzyrodzoną, redukując człowieka do poziomu biologicznego reagowania na bodźce.
Portal Tygodnik Powszechny (17 października 2025) prezentuje film Kelly Reichardt „Wystawa” jako „subtelną opowieść o codzienności pracy kreatywnej”, skupiając się na postaci Lizzy (Michelle Williams) – rzeźbiarki przygotowującej się do wernisażu wśród prozaicznych problemów: urlopu w pracy biurowej, braku ciepłej wody czy opieki nad rannym gołębiem. Recenzentka chwali „miękkość” kina Reichardt i „delikatne szkicowanie” postaci, widząc w tym „głęboko osobisty” obraz artystycznego niespełnienia.
