dekadencja

Stary katolicki modlitewnik na drewnianym stole z fragmentem tekstu potępiającego współczesne bałwochwalstwo.
Kultura

Leonardo DiCaprio: Ikona dekadencji w służbie współczesnego bałwochwalstwa

Portal „Tygodnik Powszechny” (7 października 2025 r.) publikuje obszerny artykuł Michała Walkiewicza gloryfikujący karierę aktora Leonardo DiCaprio. Autor kreuje go na „ostatniego tyranozaura Hollywood”, analizując ewolucję od młodzieńczych ról do „dojrzałych” kreacji w filmach Paula Thomasa Andersona i Martina Scorsese. Tekst przybiera formę hagiograficznego opisu, przeplatanego analizą sześciu kluczowych „memów” z udziałem aktora – od „Wielkiego Gatsby’ego” po „Wilka z Wall Street”. Walkiewicz zachwyca się „artystyczną podróżą” DiCaprio, chwaląc jego zdolność do „przestawiania zwrotnicy” i „sprowadzania kina akcji na poziom moralitetu”. W tle przewijają się wątki ekologicznego aktywizmu gwiazdy oraz jej kontrkulturowego dziedzictwa (ojciec aktora jako twórca undergroundowych komiksów). Artykuł wieńczy zestawienie „niedocenionych ról” DiCaprio, w tym kontrowersyjnej kreacji w „Celebrity” Woody’ego Allena.

Ksiądz w tradycyjnym stroju liturgicznym stojący przed ołtarzem pod obelgą pijanych butelek w sklepie
Polska

Alkoholowe statystyki bez duszy – czyli jak posoborowie zapomniało o grzechu pijaństwa

Portal Opoka informuje o wynikach sondażu IBRiS, z którego wynika, że 68,6% Polaków uważa alkohol za zbyt łatwo dostępny. Artykuł przytacza dane o rosnącej liczbie sklepów alkoholowych (jeden na 303 mieszkańców) oraz porównuje cenę trunków do przeciętnego wynagrodzenia. Brakuje tu jednak czegoś fundamentalnego – katolickiego spojrzenia na problem pijaństwa jako grzechu ciężkiego i społecznej plagi.

Kultura

Nagroda Conrada 2025: nominowani w służbie kulturowego rozkładu

Portal [Tygodnik Powszechny] informuje o nominacjach do Nagrody Conrada 2025, prezentując piątkę debiutujących autorów, których twórczość koncentruje się na postmodernistycznych eksperymentach, relatywizacji tożsamości oraz destrukcyjnych reinterpretacjach polskiej tradycji. Wśród nominowanych znaleźli się Marta Hermanowicz, Jul Łyskawa, Kinga Sabak, Izabela Tadra i Patryk Zalaszewski – ich dzieła łączy konsekwentne odrzucenie katolickiego porządku aksjologicznego na rzecz dekadencji kulturowej.

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego z ołtarzem i kapłanem w vestiach, podkreślające powagę i duchowość, symbolizujące kryzys kultury i utratę sacrum.
Posoborowie

Subiektywizm i naturalizm w kulturze: analiza wywiadu z Wojciechem Mannem

Portal Tygodnik Powszechny prezentuje rozmowę Katarzyny Kubisiowskiej z Wojciechem Mannem w ramach cyklu Lato z Mannem. Rozmowa koncentruje się na osobistych odczuciach prowadzącego („uczucie uniesienia” podczas jazdy samochodem), subiektywnych preferencjach muzycznych oraz pytaniach o współczesną kulturę po erze Beatlesów. Całość utrzymana w tonie psychologizującej pogawędki, pozbawionej jakichkolwiek odniesień do transcendentnego wymiaru sztuki czy obiektywnych kryteriów estetycznych.

Tradycyjna katolicka scena z ołtarzem, krzyżem i kapłanami w vestmentach, symbolizująca wierność naukom Kościoła i sprzeciw wobec modernistycznej herezji
Duchowość

David Bowie w dokumentalnym apogeiu modernistycznej apostazji

Portal Tygodnik Powszechny (29 sierpnia 2025) prezentuje recenzję filmu dokumentalnego „Moonage Daydream” Brett’a Morgena jako rzekome „dotknięcie istoty genialnej twórczości” Davida Bowiego. Autorzy zachwycają się „hipnotycznym tripem”, „kosmiczną dziwnością” oraz „wiecznym powrotem przemian” artysty, całkowicie pomijając moralne i teologiczne konsekwencje jego twórczości. „Artysta nie istnieje. Jest po prostu wytworem ludzkich wyobrażeń” – zacytowane słowa Bowiego ujawniają nihilistyczną pustkę stanowiącą fundament tego kulturowego fenomenu.

Tradycyjny katolicki kościół z kapłanami w liturgicznych szatach podczas modlitwy, podkreślający powagę i wiarę
Kultura

Sztuczność jako idolatria: modernistyczna apologia dekadencji w recenzji Firbanka

Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) prezentuje recenzję powieści Ronalda Firbanka „Smutek w tropikach”, gloryfikującą „sztuczność”, „frywolność” i „pisarską swobodę” jako rzekome wartości literackie. Recenzent Olivier Sobota-Szamocki wychwala „estetyzowane przedstawienia” i „cukrową nieważkość” prozy, przeciwstawiając je „oficjalnym powinnościom” i „ideologiom”. Artykuł stanowi jawny manifest antychrześcijańskiej estetyki, gdzie kult formy zastępuje poszukiwanie prawdy.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.