dekadencja

Świat

Nostalgiczne złudzenia w cieniu moralnego upadku

Zostaw komentarz / Świat /

Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje: „Ballada o wyspie Wallis Jamesa Griffithsa to nieoczywisty hołd złożony nie tyle folkowi czy jego wykonawcom, ile tym skromnym anonimowym słuchaczom, którzy w kolekcjonowanych winylach zaklinają czas bezpowrotnie miniony”. W rzekomo „słodko-gorzkiej komedii” eksponuje się sentymentalną próbę reanimacji przeszłości przez samotnego wdowca Charlesa (Tim Key), który za wygrane pieniądze sprowadza dawny folkowy duet Herb (Tom Basden) i Nell (Carey Mulligan).

Polska

Pogański szał fajerwerków jako symptom dekadencji posoborowego świata

Zostaw komentarz / Polska /

Portal Opoka informuje o rosnącym imporcie i eksporcie fajerwerków w Polsce, podkreślając piątą pozycję naszego kraju w światowych rankingach handlowych. Wartość importu wyrobów pirotechnicznych w 2023 roku osiągnęła 148 milionów złotych, zaś eksport – 74 miliony. Głównym dostawcą są Chiny (90% importu), a głównymi odbiorcami polskich produktów – Francja, Niemcy i Włochy. Branża sprzeciwia się projektom całkowitego zakazu używania fajerwerków, proponując zamiast tego „strefy zakazu” w centrach miast czy przy szpitalach.

Tradycyjny kościelny wnętrze z księgami poezji na ołtarzu i kapłanem w modlitwie.
Duchowość

Nowa poezja jako narzędzie dechrystianizacji kultury

Zostaw komentarz / Duchowość /

Portal Tygodnik Powszechny (30 grudnia 2025) promuje serię wydawniczą „Europejski Poeta Wolności – Nominacje”, przedstawiając sześć tomów poezji gloryfikujących rewolucyjne ideologie sprzeczne z porządkiem naturalnym i nadprzyrodzonym. Wbrew deklaracjom o „przyczynianiu się do kształtowania wolności”, omawiane teksty stanowią frontalny atak na fundamenty cywilizacji chrześcijańskiej.

Pociąg Orient Express w podróżach luksusu i pustki duchowej z perspektywy katolickiej
Kultura

Kult luksusu czy duchowa pustka? Orient Express w służbie modernistycznej dekadencji

Zostaw komentarz / Kultura /

Portal Tygodnik Powszechny (17 grudnia 2025) z entuzjazmem relacjonuje powrót „mitycznego” Orient Expressu, przedstawiając go jako szczyt luksusu i „podróż w duchu slow po szynach nostalgii”. W narracji pełnej zachwytów nad „wnętrzami dekorowanymi przez najwybitniejszych przedstawicieli art déco” i „serwowanymi przez gwiazdkowego szefa kuchni posiłkami”, zupełnie brakuje duchowego rozeznania. „Nic ponad pociąg” – ten cytat autora artykułu doskonale oddaje klimat materialistycznej adoracji stworzenia zamiast Stworzyciela.

Kinga Głyk gra na scenie z koncertu w nowoczesnej przestrzeni bez sakralnych elementłw
Kultura

Kinga Głyk: Jazzowa kariera w cieniu modernistycznej dekadencji

Zostaw komentarz / Kultura /

Portal Tygodnik Powszechny przedstawia Kingę Głyk jako jazzową wirtuozkę, której „kariera nabrała rozpędu” dzięki viralowemu nagraniu coveru „Tears in Heaven” Erica Claptona. Artykuł podkreśla rodzinne korzenie artystki w muzyce jazzowej, „naturalne” podejście do edukacji muzycznej poza systemem szkolnym oraz siedem albumów w dyskografii, łączących jazz z rockiem i funkiem. Wiosną 2026 roku Głyk ma ruszyć w trasę koncertową „The Chapters Tour” po siedmiu polskich miastach. W całym tym zachwycie nad „ekspresją wynikającą z wielkiej radości gry” kompletnie pominięto pytanie o moralny i duchowy wymiar sztuki w katolickim rozumieniu.

Wnętrze kościoła z widownią teatru przedstawiające inscenizację sztuki "Tkocze" Gerharta Hauptmanna
Kultura

Teatr na bogato: inscenizacja upadku w służbie współczesnemu bałwochwalstwu

Zostaw komentarz / Kultura /

Portal Tygodnik Powszechny (15 grudnia 2025) relacjonuje wyniki 18. Festiwalu Teatralnego „Boska Komedia”, gdzie Grand Prix otrzymały „Tkocze” Gerharta Hauptmanna w reżyserii Mai Kleczewskiej z Teatru Śląskiego. Autor, Dariusz Kosiński, chwali „znakomitą pracę” katowickiej sceny pod dyrekcją Roberta Talarczyka, jednocześnie krytykując spektakl jako „udający teatr wściekły i totalny”, który „kupi fantazję o proletariuszach, których dawno już nie ma, i o rewolucji, której nie będzie”. Całość oceny sprowadza się do estetycznego sporu między „teatrem bogatym (i dla bogatych)” a „skromnymi przedstawieniami performatywnymi”.

Portret Damiana Jankowskiego w smutnej Warszawie wieczorem
Polska

Melancholia jako wyznanie wiary: dekadencja współczesnego humanizmu

Zostaw komentarz / Polska /

Portal Więź.pl w artykule z 4 grudnia 2025 roku przedstawia osobistą refleksję Damiana Jankowskiego, wicenaczelnego portalu, na temat kończącego się roku. Autor opisuje swoje „niedopasowanie”, zmęczenie oraz poczucie bezradności wobec kryzysu zdrowotnego bliskiej osoby. Artykuł pełen jest odniesień do popkultury („Wielkie piękno”, Fisz, Świetlicki) oraz melancholijnego tonu przemijania, całkowicie pomijając jakiekolwiek odniesienia do życia nadprzyrodzonego, łaski czy celu istnienia.

Scena teatralna przedstawiająca upadek współczesnej sztuki w tradycyjnym katolickim kontekście
Kultura

Dekadencki spektakl w służbie nihilizmu: Bernhard, Lupa i kryzys współczesnej sztuki

Zostaw komentarz / Kultura /

Portal Tygodnik Powszechny (1 grudnia 2025) donosi o telewizyjnej rejestracji spektaklu Wycinka Holzfallen Thomasa Bernharda w reżyserii Krystiana Lupy, wznowionego po dekadzie „niebytu”. Przedstawienie okrzyknięte „arcydziełem” i „triumfem polskiego teatru” ukazuje wiedeńską bohemę artystyczną jako zbiorowisko „przeżartych samouwielbieniem figur”, prowadzących „grę pozorów” wobec nieuchronnego upadku swego środowiska. Autor zachwyca się „bezlitosnym, ostrym spojrzeniem na artystyczne i intelektualne elity”, widząc w spektaklu uniwersalną diagnozę współczesnej kultury.

Katolicka rodzina modląca się przy ołtarzu domowym w kontrastu z sekularyzacją popkultury
Świat

Nostalgiczna ucieczka w popkulturę jako symptom duchowej pustki współczesności

Zostaw komentarz / Świat /

Portal Tygodnik Powszechny (27 listopada 2025) przedstawia piąty sezon serialu „Stranger Things” jako nostalgiczny wehikuł przenoszący widzów w świat lat 80., gdzie popkultura staje się rzekomym „azylem” przed współczesnymi lękami. Autor artykułu z zazdrością kontrastuje „lśniące, kolorowe” amerykańskie dzieciństwo z polską rzeczywistością transformacji, redukując doświadczenie wiary do „niekończącej się opowieści o roratach”. W tej laickiej apoteozie telewizyjnej rozrywki nie ma miejsca na transcendentny wymiar ludzkiego losu – tylko kulturowe klisze i bałwochwalczy kult przeszłości.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Powered by  Zgodności ciasteczek z RODO
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.