Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, opisując „modlitwę” prowadzoną przez o. Grzegorza Staszaka oraz działania Fundacji Donum Vitae wspierającej rodziców po stracie dzieci. Powołując się na świadectwo Beaty Marcinkowskiej i wypowiedź Anny Ober, tekst promuje naturalistyczną wizję żałoby całkowicie pozbawioną nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia.
Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, koncentrując się na psychologicznym i społecznym wymiarze straty perinatalnej przy całkowitym pominięciu nadprzyrodzonej perspektywy zbawienia dusz.
Portal eKAI (15 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego na Jasnej Górze, akcentując działalność Fundacji Donum Vitae i świadectwo matki po stracie dziecka. Artykuł pomija kluczowe prawdy wiary, redukując tragedię śmierci dziecka do psychologizacji i świeckiego aktywizmu, co stanowi typowy przejaw posoborowej apostazji.
Portal eKAI (16 października 2025) relacjonuje skandaliczne wydarzenie w parafii Chrystusa Króla w Bielsku-Białej, gdzie pod pretekstem Dnia Dziecka Utraconego dokonano synkretycznego rytuału z udziałem „księży” posoborowych oraz duchownych schizmatyckich i heretyckich wspólnot. Centralnym punktem tej duchowej groteski miała być „Eucharystia” połączona z ekumeniczną modlitwą nad urnami zawierającymi prochy 164 dzieci nienarodzonych, zakończona ich pochówkiem z udziałem przedstawicieli sekty luterańskiej, prawosławnej i greckokatolickiej. Całość stanowi jawny przykład apostazji doktrynalnej i liturgicznej, gdzie naturalistyczny sentymentalizm całkowicie wypiera nadprzyrodzoną prawdę o zbawieniu.
Portal eKAI (14 października 2025) relacjonuje obchody Dnia Dziecka Utraconego, inicjowane przez Fundację Donum Vitae ze Szczecina. Artykuł wymienia praktyki pochówkowe, „grupy wsparcia”, modlitwy różańcowe oraz zmiany prawne ułatwiające pochówek dzieci poronionych „niezależnie od długości trwania ciąży”. Cała narracja zbudowana jest na naturalistycznym fundamencie, gdzie śmierć dziecka sprowadzona zostaje do kwestii procedur administracyjnych i terapii żałoby, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiego życia i śmierci.
