Portal eKAI (6 stycznia 2026) relacjonuje przesłanie Latynoamerykańskiej i Karaibskiej Rady „Biskupów” (CELAM) do „Kościoła” w Wenezueli, w którym gremium to wyraża rzekomą „solidarność” w walce o „pokój, sprawiedliwość i pojednanie”. Dokument, podpisany przez członków Prezydium Rady, pełen jest modernistycznych sloganów całkowicie oderwanych od nadprzyrodzonej misji Kościoła.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) prezentuje relację o relikwiarzu Trzech Króli w kolońskiej katedrze, mieszając elementy pobożności ludowej z historycznym sceptycyzmem. „W jego dolnej części znajdują się wielkie, złocone postaci proroków oraz królów Dawida i Salomona” – opisuje autor, nie zauważając, że średniowieczna sztuka sakralna służyła propagandzie władzy cesarskiej, a nie czci prawdziwego Króla Wszechświata.
Portal eKAI relacjonuje uroczystość wręczenia „Nagrody św. Maksymiliana Kolbego” Józefie Staroń, emerytowanej położnej i wolontariuszce „hospicjum św. Kamila” w Bielsku-Białej. Wyróżnienie przyznano za „głęboki wymiar ewangelizacyjny” oraz rzekome łączenie „posługi położnej z głęboką wiarą”. Ceremonia w Oświęcimskim Centrum Kultury zgromadziła przedstawicieli sekty posoborowej, w tym „bpa” Romana Pindla, który podkreślił „szerokie rozumienie nagrody”.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje działania „Komisji Episkopatu Polski ds. Misji” oraz instytucji posoborowych, przedstawiając je jako kontynuację katolickiej działalności misyjnej. Tymczasem analiza ujawnia głęboką deformację pojęcia misji – redukcję do naturalistycznego aktywizmu, pozbawionego nadprzyrodzonego celu.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje przewidywane zmiany personalne w strukturach okupujących Watykan, wskazując na wiek emerytalny 75 lat jako główny czynnik rotacji „prefektów” dykasterii. Wśród wymienionych znaleźli się: abp Salvatore Fisichella („własny prefekt” Dykasterii ds. Ewangelizacji), kard. Lazzaro You Heung-sik („prefekt” Dykasterii ds. Duchowieństwa), kard. Arthur Roche („prefekt” Dykasterii ds. Kultu Bożego) oraz kard. Kurt Koch („prefekt” Dykasterii ds. Jedności Chrześcijan). Autorzy zauważają, że dodatkowym kryterium mają być pięcioletnie kadencje oraz „tymczasowość” nominacji po śmierci bergoglia i elekcji uzurpatora Leona XIV.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje opłatkowe spotkanie tzw. wspólnoty Przyjaciół Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim pod przewodnictwem „biskupa” Adriana Puta. Wydarzenie miało charakter typowo posoborowej gry pozorów, gdzie pod płaszczykiem pobożności kryje się systematyczna destrukcja katolickiej koncepcji powołania.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje obchody uroczystości Objawienia Pańskiego w diecezji kieleckiej, ze szczególnym naciskiem na liczne orszaki Trzech Króli organizowane przez parafie. Wymienione zostają wydarzenia w Kielcach, Szańcu, Samsonowie, Chmielniku, Nowinach, Brzezinkach i Sędziszowie, z udziałem „księży”, „Caritasu” oraz lokalnych instytucji kultury. Artykuł promuje folklor religijny pozbawiony teologicznej głębi, pomijając całkowicie nadprzyrodzony wymiar święta Epifanii.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) informuje o planowanych Orszakach Trzech Króli w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. W uroczystość Objawienia Pańskiego ulicami miast przejdą pochody pod hasłem „Nadzieją się cieszą”, z udziałem „biskupów” Tadeusza Lityńskiego, Adriana Puta i Pawła Sochy. W Gorzowie Wielkopolskim orszak przybierze formę historycznego widowiska z postaciami polityków i „błogosławionej” Elżbiety Róży Czackiej. Współorganizatorami są miejskie instytucje kultury oraz szkoły, pod patronatem prezydenta miasta i „biskupa” Lityńskiego.
Szczecin: Orszak Trzech Króli jako pusta imitacja katolickiej pobożności
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do XVI edycji Orszaku Trzech Króli w Szczecinie, organizowanego pod eg…
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje przygotowania do uroczystości Objawienia Pańskiego, zwanej potocznie świętem Trzech Króli. Artykuł opisuje zwyczaje związane z tym dniem: święcenie kadzidła i kredy, organizację Orszaków Trzech Króli oraz zbiórkę na rzecz misji. Wspomina się o różnicach w obchodach między Kościołami wschodnimi a zachodnimi, podkreślając ekumeniczny charakter współczesnych celebracji. Tekst przemilcza jednak zasadniczy wymiar teologiczny święta, sprowadzając je do folkloru i działalności charytatywnej.
