Eighteen Catholic bishops and archbishops called for the government to restore due process, end the use of masks, and protect “sensitive locations” such as churches. (EWTN News, 24 lutego 2026)
Oświadczenie 18 biskupów i arcybiskupów z przygranicznych stanów USA to kolejny dowód na to,…
W piątek wieczorem w bazylice jezuitów w Krakowie odbyła się tzw. „artystyczna odsłona Drogi Krzyżowej”, gdzie rozważania o Męce Pańskiej towarzyszyła improwizacja organowa. Wydarzenie, zorganizowane przez fundację ARS PRO ARTE i radę dzielnicy, miało na celu „przeżycie cierpienia Chrystusa emocjonalnie” poprzez połączenie słowa i muzyki. Uczestnicy chwalili „przejmujące” doznania, a…
W 800. rocznicę śmierci św. Franciszka z Asyżu, struktury okupujące Watykan zorganizowały bezprecedensowe wystawienie jego szczątków w Asyżu (22 lutego – 22 marca 2026). Pielgrzymi, w tym znacząca grupa Polaków (3752 osoby), przybywają, by modlić się o „pokój w świecie i w sercach”, doświadczając intensywnych emocji opisywanych jako „coś,…
Portal EWTN News (2 lutego 2026) relacjonuje amerykańską premierę musicalu „Bernadette, The Musical”, przedstawiającego historię 14-letniej Bernadetty Soubirous i jej rzekomych objawień w Lourdes w 1858 roku. Artykuł entuzjastycznie opisuje produkcję jako „inspirującą” i „piękną”, pomijając całkowicie teologiczną ocenę zjawiska objawień prywatnych w świetle niezmiennej doktryły katolickiej.
Portal eKAI (27 października 2025) relacjonuje międzynarodowe spotkanie kobiet „Stworzona na taki czas jak ten” w Bydgoszczy. Organizatorzy z „diecezji bydgoskiej” i ruchu Odnowy w „Duchu Świętym” przedstawili wydarzenie jako przestrzeń „odkrywania powołania” poprzez modlitwę, warsztaty i „ewangelizację”. Cytowana „s. Michalina Maria” z zgromadzenia Uczennic Jezusa podkreślała potrzebę „dzielenia się miłością Boga”, zaś świecka koordynatorka Grażyna Kotkowicz mówiła o „podejmowaniu ryzyka w realizacji marzeń”. Kolejna posoborowa próba zastąpienia teologii katolickiej terapeutycznym emocjonalizmem.
Portal LifeSiteNews relacjonuje reakcję Justina Fieldsa, quarterbacka New York Jets, który po zwycięskim meczu z Cincinnati Bengals wygłosił publiczne „świadectwo wiary”, mówiąc o „dobroci Boga” i własnej „korzeniach w Chrystusie”. Artykuł przedstawia tę scenę jako przykład „chrześcijańskiego świadectwa” bez jakiejkolwiek analizy doktrynalnej czy wskazania na zasadniczą niezgodność takiego indywidualistycznego spirytualizmu z katolicką koncepcją wiary.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje entuzjastyczną recenzję nowego albumu Florence and the Machine „Everybody Scream”, gloryfikującą „mroczną ekstazę”, „rytualny trans” i autodestrukcyjną postawę wokalistki. Artykuł opisuje Welch jako „niebezpieczną i uwodzicielską szamankę”, której krzyk ma „uwalniać emocje” i „prowokować do ekstatycznego przeżycia”. W tekście brak jakiejkolwiek refleksji nad duchowym niebezpieczeństwem promocji okultystycznych praktyk i kultu destrukcyjnych emocji.
Portal Catholic News Agency (4 października 2025) relacjonuje historię Kevina Matthewsa, byłego radiowego prezentera, który po zdiagnozowaniu stwardnienia rozsianego i utracie pracy odnalazł w śmietniku zniszczoną figurę „Najświętszej Maryi Panny”. Według artykułu, to wydarzenie radykalnie zmieniło jego życie, skłaniając do powrotu do praktyk religijnych i ewangelizacji z „zepsutą Marją”. Historia stała się kanwą filmu dokumentalnego „Broken Mary”, promowanego w strukturach posoborowych.
Portal ACI Prensa (10 września 2025) relacjonuje wystąpienie „papieża” Leona XIV podczas audiencji ogólnej, gdzie uznał krzyk i płacz za „skrajną formę modlitwy”, porównując je do wołania Chrystusa na krzyżu. Uzurpator stwierdził: „Nie zawsze jest to oznaka słabości; może to być głęboki akt człowieczeństwa”, dodając, że „Jezus nauczył nas nie bać się krzyczeć, jeśli jest to szczere”. Całość opatrzono sentymentalnymi opisami deszczowej scenerii i interakcji z dziećmi.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) informuje o austriackim filmie „Paw zwyczajny”, przedstawiając go jako komedię demaskującą społeczne udawanie poprzez historię agencji wynajmującej podstawianych krewnych i partnerów. Artykuł Anity Piotrowskiej chwali reżysera Bernharda Wengera za „wdzięczną groteskę” o „czynniku ludzkim” burzącym mechaniczne odgrywanie ról, porównując dzieło do kina Rubena Östlunda. Krytyczka pomija jednak, że cała narracja tkwi w modernistycznej pułapce redukcji człowieka do poziomu zwierzęcia – tytułowego pawia.
