Portal Konferencji Episkopatu Polski (1 września 2025) relacjonuje przesłanie „abpa” Tadeusza Wojdy z okazji rozpoczęcia roku szkolnego 2025/2026. W tekście zachęca się uczniów i nauczycieli do „otwartości umysłu”, „wrażliwości serca” oraz „rozwiązywania problemów razem”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony cel wychowania katolickiego.
Portal Konferencji Episkopatu Polski informuje o planowanym na 6-7 września 2025 r. ogólnopolskim święcie dziękczynienia za plony na Jasnej Górze pod hasłem „Do Maryi w Roku Jubileuszowym”. Głównym punktem programu ma być „Msza św.” pod przewodnictwem „biskupa” bydgoskiego Krzysztofa Włodarczyka z błogosławieństwem wieńców żniwnych. Organizatorzy zapowiadają modlitwy w intencji „papieża” Leona XIV oraz o „ład moralny” i „pokój na świecie”. Wydarzenie odsłania całkowite podporządkowanie posoborowych struktur naturalistycznej religii człowieczeństwa.
Portal Caritas Polska (24 sierpnia 2025) publikuje oświadczenie potępiające użycie głodu jako broni w konflikcie izraelsko-palestyńskim, domagając się natychmiastowego zawieszenia broni, nieograniczonego dostępu pomocy humanitarnej oraz rozstrzygnięć prawno-międzynarodowych. Dokument całkowicie pomija jednak nadprzyrodzony wymiar cierpienia, redukując misję Kościoła do świeckiego aktywizmu.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (30 sierpnia 2025) relacjonuje plan uroczystości pogrzebowych Jana Szkodonia, „biskupa pomocniczego seniora Archidiecezji Krakowskiej”. Artykuł koncentruje się na biurokratycznym wyliczeniu tytułów, dat i procedur liturgicznych, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci i obowiązek modlitwy o zbawienie duszy zmarłego. Tekst stanowi modelowy przykład posoborowej redukcji sacrum do administracyjnego rytuału.
Portal eKAI (marzec 2026) informuje o wizycie sekretarza generalnego konferencji „episkopatu” Polski, „biskupa” Marka Marczaka, w Ambasadzie Gruzji. Celem tej dyplomatycznej misji było złożenie kondolencji po śmierci patriarchatu-katolikosa całej Gruzji, Ilji II, głowy gruzińskiej „cerkwi” prawosławnej. W księdze kondolencyjnej Marczak podkreślił „ogromny autorytet duchowy i moralny” zmarłego schizmatyka oraz…
Portal Konferencji Episkopatu Polski (29 sierpnia 2025) przedstawia słowo „bpa” Wojciecha Osiala, zachęcające uczniów do udziału w zajęciach religii w szkołach. Tekst pełen jest biurokratycznego żargonu, dziękczynień za „wytrwałość w trudnościach” oraz prób legitymizacji posoborowej pseudo-katechezy poprzez odwołania do „wartości” i „kultury”.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (29 sierpnia 2025) publikuje apel Komisji Wychowania Katolickiego kierowanej przez Wojciecha Osiala, wzywający rodziców do sprzeciwu wobec wprowadzenia przedmiotu „edukacja zdrowotna” w szkołach. Dokument wskazuje na treści promujące ideologię LGBTQ+ oraz relatywizujące katolickie pojęcie małżeństwa i rodziny jako „niebezpieczne”, jednocześnie pomijając absolutny prymat prawa Bożego nad świeckimi koncepcjami „praw rodzicielskich”.
Portal eKAI (29 sierpnia 2025) relacjonuje śmierć Jana Szkodonia, tytularnego „biskupa” pomocniczego „archidiecezji krakowskiej”, zmarłego 28 sierpnia 2025 roku. Informację przekazał „arcybiskup metropolita krakowski” Marek Jędraszewski, podkreślając 56 lat „kapłaństwa” i 78 lat życia zmarłego. Brak jakiejkolwiek wzmianki o stanie duszy zmarłego, konieczności modlitwy za niego czy katolickich obrzędów pogrzebowych świadczy o całkowitej utracie nadprzyrodzonej perspektywy przez sekciarską strukturę.
Portal Instytut Gość Media (29 sierpnia 2025) informuje o śmierci Jana Szkodonia, określanego jako „biskup pomocniczy senior archidiecezji krakowskiej”, który zmarł 28 sierpnia 2025 roku w wieku 78 lat. Tekst ogranicza się do suchej relacji biurokratycznej, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar śmierci kapłana i stan jego duszy.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (29 sierpnia 2025) relacjonuje uroczystości w archikatedrze warszawskiej, podczas których nuncjusz Antonio Guido Filipazzi wygłosił homilię ku czci „św.” Jana Chrzciciela, łącząc je z dziękczynieniem za „pontyfikat papieża Leona XIV” i nałożenie paliusza „arcybiskupowi” Adrianowi Galbasowi. Całość stanowi groteskowe widowisko odcięte od rzeczywistości nadprzyrodzonej Kościoła Katolickiego.
