Portal Opoka (9 października 2025) relacjonuje krytykę minister Barbary Nowackiej za jej edukacyjne eksperymenty, w tym próby marginalizacji katechezy i wprowadzenie kontrowersyjnej „edukacji zdrowotnej”. Autor, br. Damian Wojciechowski TJ, obwinia Episkopat o sabotowanie ministerialnych planów, nie dostrzegając, że obie strony działają w ramach tej samej antykatolickiej matrixowej gry.
Portal Opoka.org.pl relacjonuje, że minister edukacji Barbara Nowacka rozważa wprowadzenie obowiązkowego udziału uczniów w kontrowersyjnym przedmiocie „edukacja zdrowotna” po tym, gdy większość rodziców wypisała dzieci z tych zajęć. Wstępne dane wskazują, że w niektórych regionach Polski zrezygnowało nawet 81% uczniów. Nowacka oskarżyła Episkopat Polski o „złą wolę” i „dezinformację”, twierdząc jednocześnie, że przedmiot służy „przeciwdziałaniu seksualizacji”.
Portal Opoka (21 września 2025) relacjonuje wypowiedź „minister” edukacji Barbary Nowackiej, która z satysfakcją przewiduje masową rezygnację uczniów z nowego przedmiotu szkolnego. Choć resort nie posiada jeszcze oficjalnych danych, Nowacka nie ma „cienia wątpliwości”, że ponad połowa rodziców odrzuci tę formę instytucjonalnej deprawacji. Jednocześnie atakuje polski Episkopat za sprzeciw wobec „edukacji zdrowotnej”, określając stanowisko biskupów jako „podnoszenie larum”. Wcześniej prezydent Karol Nawrocki publicznie wypisał syna z tych zajęć, wskazując na ich ideologiczne uwikłanie.
Cytowany artykuł relacjonuje, że Episkopat Polski zachęca do dziękczynienia za dar wolności z okazji 105. rocznicy „Cudu nad Wisłą”, prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w kraju, podkreślając, że tylko zjednoczeni jesteśmy silni. Arcybiskup Tadeusz Wojda SAC wskazuje na potrzebę zawierzenia Matce Bożej oraz prośbę o prowadzenie w przezwyciężaniu zła w nas samych, aby móc przemieniać rzeczywistość. W artykule pada także wezwań do korzystania z doświadczeń roku 1920 i do dziękczynienia w Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny. Zapis kończy się standardowymi komunikatami redakcyjnymi o newsletterze i darczyństwie, bez pogłębionej teologicznej refleksji nad Magną Mysteria łaski Bożej w sakramentalnym życiu Kościoła. Te krótkie słowa ukazują Kościół jako instytucję publicznie zaangażowaną w narodową wspólnotę, lecz milczą o sakramentalnym fundamentzie łaski i o nadprzyrodzonym wymiarze Kościoła, co stanowi poważne ograniczenie dyskursu.
Teza dalszej analizy: Artykuł ukrywa nadprzyrodzony wymiar Kościoła pod płaszczem patriotycznego przesłania i dąży do jedności narodu bez zastrzeżeń, co prowadzi do redukcji misji Kościoła do narzędzia politycznego i ludzkiego bezpieczeństwa, zamiast do apostolatu Chrystusa Króla.
Cytowany artykuł relacjonuje mszę „za Ojczyznę” i nowo zaprzysiężonego prezydenta Rzeczypospolitej, Karola Nawrockiego, sprawowaną w warszawskiej archikatedrze w Uroczystość Przemienienia Pańskiego. „Przewodniczył” jej „prymas” Wojciech Polak, a homilię wygłosił „metropolita warszawski” Adrian Galbas SAC. Główny przekaz: Urząd Prezydenta ma „jednoczyć wszystkich”, prezydent ma „nie faworyzować”, „prowadzić z mądrością”, „posłuszny prawu” i pamiętać o „ostatecznym celu: wieczności”. Wspomniano o Konstytucji 3 maja jako historycznym modelu „przezwyciężenia podziałów”. Konkluzją jest modlitwa za prezydenta, jego rodzinę i Ojczyznę. Punkt ciężkości kładziony jest na konsensus, prawo pozytywne i symbolikę jedności państwowej, z minimalną i asekuracyjną wzmianką o sądzie Bożym. Wniosek: to nie jest homilia katolicka, lecz parareligijny manifest posłuszeństwa liberalnej państwowości, w którym kult jedności narodowej i państwowego „prawa” przykrywa obowiązek publicznego panowania Chrystusa Króla.
Cytowany artykuł relacjonuje Mszę w intencji Ojczyzny i nowo zaprzysiężonego prezydenta Karola Nawrockiego w archikatedrze warszawskiej, której przewodniczył abp Wojciech Polak w obecności „abp.” Adriana Galbasa, nuncjusza Antonio Guido Filipazziego i innych hierarchów Konferencji Episkopatu Polski. Homilia „abp.” Galbasa zestawia Tabor i Kalwarię jako rytm życia osobistego i narodowego, akcentuje potrzebę jedności wokół urzędu prezydenta, wylicza kryzysy współczesności (wojna, migracja, kryzys antropologiczny, rozdźwięk prawa pozytywnego z naturalnym), wzywa prezydenta do bycia „ponad podziałami”, do korzystania z „dobrego zespołu”, unikania „lizusów”, a na końcu przywołuje modlitwę ks. Piotra Skargi. Zasadniczy akcent przesuwa się z królowania Chrystusa na kult państwa i „narodowej jedności”, co samo w sobie jest aktem naturalistycznej autocelebry i praktycznym zaprzeczeniem katolickiej zasady prymatu Praw Bożych nad porządkiem politycznym.
Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski zapowiada, że 6 sierpnia o godz. 12:00 w warszawskiej Archikatedrze św. Jana Chrzciciela będzie celebrowana Msza „w intencji Ojczyzny i Prezydenta RP”, której ma przewodniczyć abp Wojciech Polak, homilię wygłosi abp Adrian Galbas, a w koncelebrze wystąpią m.in. abp Antonio Guido Filipazzi, bp Wiesław Lechowicz, bp Romuald Kamiński i bp Piotr Jarecki; wydarzeniu towarzyszy kontekst zaprzysiężenia prezydenta-elekta Karola Nawrockiego o godz. 10:00 w Sejmie.
Zapowiedziana celebracja zostaje przedstawiona jako kościelna pieczęć nad porządkiem świeckim, bez słowa o nawróceniu, królowaniu Chrystusa i o łasce, sprowadzając liturgię do religijnego ornamentu państwowego.
Ideologiczna instrumentalizacja grzechu: „antysemityzm” zamiast prawa Bożego
Portal episkopat.pl publikuje krótką deklarację Grzegorza Rysia, „kardynała” i metropolity łódzkiego, pełniącego funkcję „przewodniczącego” Komitetu KEP ds. Dialogu z Judaizmem (11 lipca 2025). Padają dwa zdania programowe: „antysemityzm w jakiejkolwiek formie jest, zgodnie z nauczaniem Kościoła, grzechem i złem moralnym” oraz „negowanie Holokaustu jest kłamstwem i staje po stronie sprawców, a nie ofiar”. Podsumowaniem jest moralistyczny apel w stylu biurokratycznej noty prasowej, pozbawiony jakiejkolwiek teologii nadprzyrodzonej, wezwania do nawrócenia do Chrystusa, lub prawdy o jedynym Zbawicielu – Panu naszym Jezusie Chrystusie. Teza: oto kliniczny przykład redukcji religii do politycznej etyki emocji i do świeckiej ideologii „dialogu”, w którym milczy Ewangelia, dogmat, łaska, nawrócenie, Królestwo Chrystusa i mandat misyjny Kościoła.
