eschatologia – Strona 17 – Ethos Catholicus

Rewerentne, realistyczne zdjęcie starszej katolickiej pary modlącej się w tradycyjnym kościele, z krzyżem w tle

Dzień Dziadków w posoborowej retoryce: humanistyczny fresk bez łaski i bez Króla

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski publikuje komunikat przewodniczącego Tadeusza Wojdy SAC w związku z „Dniem Dziadków i Osób Starszych”, ustanowionym przez „papieża” Bergoglia w 2021 roku, obchodzonym przy wspomnieniu św. Joachima i św. Anny. Tekst akcentuje „międzypokoleniowe spotkania”, „docenienie” osób starszych i ich „życiowe doświadczenie” jako „źródło mądrości”, a hasłem roku jest formuła z Syr 14: „Szczęśliwy, kto nie stracił swej nadziei”, rzekomo korespondująca z Rokiem Jubileuszowym. Całość jest ujęta w ciepły, socjologiczno-pedagogiczny ton, pozbawiony nadprzyrodzonej treści: nie ma słowa o stanie łaski, sakramentach, grzechu śmiertelnym, Sądzie Ostatecznym, czci dla prawdziwej Mszy, ani o konieczności królowania Chrystusa w rodzinie i państwie; jest natomiast poprawny politycznie humanitaryzm w wersji kościelno-administracyjnej. Oto esencja: „kochajmy, doceniajmy, spotykajmy się” – bez wskazania, że poza łaską uświęcającą każdy gest staje się jałowym naturalizmem.

Reverentne zdjęcie katolickie z pielgrzymami i kapłanem błogosławiącym przy sanktuarium Licheńskim, ukazujące duchową wspólnotę i pokorę.

Kurialiści

Licheńskie „Spotkania Trzeźwościowe”: humanitarny festyn pod płaszczykiem sacrum

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Konferencja Episkopatu Polski ogłasza program 32. Ogólnopolskich Spotkań Trzeźwościowych w Sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej (25–27 lipca 2025) pod hasłem „Wdzięczni za nowe życie”. W ramowym planie dominują mityngi środowisk samopomocowych (AA, NA, DDA/DDD, AH, SA, SLAA, AP i dziesiątki wariantów), konferencja „biblijna”, koncert, prelekcje, spotkania z terapeutami, akcja krwiodawstwa i elementy quasi-liturgiczne, w tym Msze i spowiedź. Wymieniono statuetkę „Pelikan”, „modlitwę wstawienniczą”, a zmarłych ze środowisk trzeźwościowych określono, że odeszli na „wieczny mityng”. Całość spina język organizacyjno-terapeutyczny, a nie duch nadprzyrodzonej pokuty i zadośćuczynienia. Oto schematyczny zjazd terapeutyczny z krzyżem w tle, a nie katolicka misja uświęcenia; to naturalistyczna redukcja łaski do psychologii i socjotechniki.

Rekonstrukcja katolickiego pogrzebu w tradycyjnej katedrze, z kapłanem w liturgii, wiernymi w modlitwie, w świetle witraży, pełne szacunku i powagi sceny religijnej.

Kurialiści

Pogrzeb w Tarnowie jako apoteoza posoborowego humanitaryzmu i milczenia o rzeczach ostatecznych

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Liturgia pogrzebowa bez eschatologii: symptom zapaści doktrynalnej w Tarnowie

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje, że 10 lipca w tarnowskiej katedrze sprawowano Mszę pogrzebową za zmarłego bp. Władysława Bobowskiego, której przewodniczył Andrzej Jeż. W tekście akcentuje się „wdzięczność” za dobroć zmarłego, określa się biskupa jako „stróża Bożego Światła”, wspomina o „trzech stopniach doskonałości chrześcijańskiej” (oczyszczenie, oświecenie, zjednoczenie), a także przywołuje cnoty: skromność, łagodność, gotowość do pomocy, modlitwę. Na końcu odczytano list kondolencyjny Tadeusza Wojdy i głosy współczucia. Oto liturgia słowa i prasy, w której przeważa biurokratyczna czułostkowość, a milknie głos o sądzie, karze, pokucie, przebłagalnym charakterze Ofiary i potrzebie wytrwania w łasce — milczenie, które jest aktem oskarżenia.

Religijna scena katolicka z ołtarzem, krucyfiksem i kapłanem modlącym się w kościele, ukazująca głęboką pobożność i tradycyjną wiarę katolicką

Posoborowie

Sentymenatalizm zamiast wiary: śmierć, Jubileusz i modernistyczna pustka

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Sentymenatalizm zamiast wiary: śmierć, Jubileusz i modernistyczna pustka

Cytowany artykuł informuje o śmierci 18-letniej Egipcjanki, Pascale Rafic, która zmierzała do Rzymu na tzw. Jubileusz Młodzieży, oraz o reakcji „papieża” Leona XIV: spotkanie z pielgrzymami, zapewnienie o modlitwie, słowa „pocieszenia”, a także kontakt z „biskupem” Jean-Marie Chami w celu okazania „duchowej bliskości” z rodziną i wspólnotą melchicką w Egipcie. Wszystko zostaje podane w tonie miękkiej empatii i komunikacyjnego automatyzmu, z naciskiem na „pocieszenie” i „bliskość”, bez żadnego przypomnienia o rzeczach ostatecznych, stanie łaski, potrzebie ekspiacji i prawdzie o sądzie Bożym. Ten tekst, w swej pozornie pobożnej treści, obnaża programową amnezję nadprzyrodzoną posoborowej machiny: język psychologicznego kojenia zastępuje język wiary, a śmierć zostaje zsekularyzowana i zde-dogmatyzowana.