[Świat] Synkretyzm pod płaszczykiem wdzięczności: sanktuarium Jana Pawła II na Karaibach
Portal Opoka informuje o planach utworzenia sanktuarium Jana Pawła II na Karaibach jako „wotum za pontyfikat zmieniający oblicze Kościoła i świata”. Projekt zakłada adaptację zrujnowanego kościoła w stolicy Antiguy przez Zakon Maltański, z przeznaczeniem na centrum „dialogu międzyreligijnego” i promocję „wartości solidarności”.
Portal eKAI relacjonuje coroczny napływ pielgrzymek na Jasną Górę z okazji uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny, akcentując doświadczenie wspólnoty i wzajemnej pomocy. W całym tym opisie brakuje jednak esencji wiary katolickiej: uznania publicznego panowania Chrystusa Króla i dążenia do zbawienia wiecznego.
Portal eKAI (10 sierpnia 2025) relacjonuje homilię „biskupa” Grzegorza Olszowskiego wygłoszoną podczas „Mszy” w intencji ojczyzny, w której nawołuje on do czujności, gotowości i wierności w służbie Ojczyźnie, a także do wdzięczności za tych, którzy bronili jej wolności. Ta modernistyczna papka pomija fundamentalną prawdę: bez uznania Królowania Chrystusa i Jego Matki, Marji Królowej Polski, nad narodem polskim, wszelka „modlitwa” i „służba” ojczyźnie jest jałowa i prowadzi do zatracenia.
Portal Opoka relacjonuje wizytę prezydenta Karola Nawrockiego w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Nawrocki, były dyrektor muzeum, skrytykował usunięcie z wystawy wzmianek o rtm. Witoldzie Pileckim, bł. Rodzinie Ulmów i „św.” Maksymilianie Kolbe, a następnie ich niepełny powrót pod wpływem presji społecznej. Prezydent podkreślił prawo Polaków do pamięci o cierpieniach w czasie wojny i upomniał się o właściwe upamiętnienie o. Kolbego. Całość relacji sprawia wrażenie walki o pamięć, jednak w rzeczywistości jest to jedynie **pudrowanie trupa apostazji posoborowej, która relatywizuje heroizm i sakralny wymiar ofiary**.
Portal eKAI relacjonuje wezwanie „papieża” Leona XIV do miłości bliźniego i czujności w oczekiwaniu na przyjście Pana. To kolejna odsłona modernistycznej redukcji Ewangelii do moralizującego humanitaryzmu, oderwanego od nadprzyrodzonej łaski i konieczności pokuty.
