Portal Tygodnik Powszechny (21 kwietnia 2026) prezentuje felieton Olgi Drendy, w którym autorka snuje refleksje nad pojęciem czasu, przestrzeni i wolności, opierając się na osobistych doświadczeniach oraz popkulturowych odniesieniach do postaci Białego Królika z „Alicji” czy Goofy’ego z kreskówek Disneya. Drenda przeciwstawia „niezawodną intuicję” nielicznych – którą ironicznie porównuje do…
Portal Tygodnik Powszechny (14 kwietnia 2026) publikuje felieton Pawła Bravo, w którym autor, wychodząc od obserwacji węgierskiej sceny politycznej i partii Tisza, snuje luźne rozważania nad nazewnictwem politycznym oraz „irracjonalnymi” wyrzutami sumienia wobec narodów, których rządy prowadzą politykę nieakceptowalną dla obecnych elit „salonu”. Ten tekst jest bolesnym świadectwem duchowej…
Portal „Tygodnik Powszechny” (26 marca 2026) publikuje felieton Tomasza Stawiszyńskiego, w którym gloryfikuje anonimowość artystów (Banksy, Elena Ferrante) jako formę wyzwolenia spod „autorytarnej potrzeby kontroli”. Autor przeciwstawia kulturę wiwisekcji „prywatności”, uznając ją za wartość samą w sobie. Tekst ujawnia głęboki modernistyczny subiektywizm, odrzucenie obiektywnej prawdy i panowania Chrystusa nad…
Portal Tygodnik Powszechny (24.03.2026) publikuje felieton Olgi Drendy, w którym autor opisuje, jak muzyka – w szczególności odzyskana po latach piosenka Małgorzaty Paneckiej „Kto tu jest niewinny” – pełni rolę „narzędzia, które pozwala bronić się przed naporem rzeczywistości”. Drenda zauważa, że po trzydziestce wielu ludzi „przestaje interesować muzyką jako…
Felieton Elizy Kąckiej opublikowany w „Tygodniku Powszechnym” (13/2026) rejestruje przypadkowe rozmowy w tramwaju, na cmentarzu komunalnym w Lidzbarku Warmińskim, w autobusie oraz na targach książki w Poznaniu. Tekst skupia się na ludzkich lękach, poczuciu niesprawiedliwości, bólu po stracie bliskich, frustracji związanej z zakupem nagrobka oraz agresji młodzieży w szkole….
Portal „Tygodnik Powszechny” publikuje felieton Wojciecha Bonowicza, w którym autor wraca do publicystyki po przerwie, snując refleksje o stanie polskiego życia publicznego. Bonowicz diagnozuje chorobę „lewitacji” – oderwania elit politycznych od realnych problemów społeczeństwa – i deklarując chęć pisania o „szmerach i jękach z dołu”, wzywa do powrotu do „ziemi”….
