Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) relacjonuje przebieg II etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, koncentrując się na eliminacjach dwóch pianistów: Gabriele Straty i Hao Rao. Autor Jakub Puchalski ubolewa nad brakiem „indywidualności” w wykonaniach Preludiów op. 28 i polonezów, krytykując jurorów za odrzucenie „najciekawszych” interpretatorów na rzecz bezpiecznego kanonu.
Portal Gość Niedzielny (13 października 2025) donosi o postępach XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 20 pianistów z ośmiu krajów zakwalifikowanych do III etapu, w tym trzech Polaków: Piotra Alexewicza, Piotra Pawlaka i Yehudę Prokopowicza. Przesłuchania w Filharmonii Narodowej mają obejmować sonaty, mazurki i inne utwory Fryderyka Chopina, pod oceną jury pod przewodnictwem Garricka Ohlssona.
Portal „Tygodnik Powszechny” (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina, wskazując na eliminację pianistów o wybitnej wrażliwości muzycznej – takich jak Mateusz Dubiel czy Yu-Ang Fan – na rzecz wykonawców nastawionych na techniczną biegłość. Autor Jakub Puchalski krytykuje system jurorski oparty na arytmetycznej średni punktów, który prowadzi do przypadkowych decyzji i marginalizuje interpretacyjną głębię. Wśród zakwalifikowanych wyróżnia włoskiego pianistę Gabriele Stratę jako „największego myśliciela i architekta tego Konkursu”.
Portal Gość Niedzielny (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 40 zakwalifikowanych pianistów – w tym czterech Polaków – oraz szczegóły techniczne dotyczące programu II etapu. W całym tekście nie pojawia się ani jedno odniesienie do katolickiego dziedzictwa Fryderyka Chopina, kulturotwórczej roli Kościoła czy duchowego wymiaru sztuki. To nie relacja kulturalna – to manifest zeświecczonej neutralności.
Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) przedstawia recenzję zbioru nagrań Sergia Fiorentino, określając włoskiego pianistę jako „skrajnego pechowca i szczęściarza”, którego interpretacje Chopinowskich Nokturnów zasługują na uwagę w kontekście rozpoczynającego się Konkursu Chopinowskiego. Autor artykułu koncentruje się na walorach estetycznych wykonania, pomijając całkowicie nadprzyrodzony kontekst sztuki sakralnej i katolickie korzenie twórczości Fryderyka Chopina.
Portal Tygodnik Powszechny (5 października 2025) relacjonuje XIX Konkurs Chopinowski w Warszawie jako „globalną imprezę”, podkreślając jej medialny zasięg, tłumy i technologiczne udogodnienia dla widzów. Autor Jakub Puchalski zachwyca się „radością słuchania muzyki Chopina” w oderwaniu od jej transcendentnego wymiaru, redukując sacrum sztuki do czysto zmysłowego doświadczenia.
Portal Opoka w artykule z 4 października 2025 r. przedstawia wywiad z prof. Mieczysławem Tomaszewskim, kreślącym obraz Fryderyka Chopina jako „głęboko religijnego artysty”, opierając się na świadectwach George Sand, Franciszka Lisza oraz analizie listów kompozytora. Podkreśla się tu rzekomą katolicką pobożność Chopina, jego przywiązanie do tradycji kościelnych oraz etyczny wymiar twórczości, jednocześnie pomijając kluczowe aspekty doktrynalne.
Portal Tygodnik Powszechny (3 października 2025) relacjonuje film Michała Kwiecińskiego „Chopin, Chopin!” jako próbę modernistycznej dekonstrukcji postaci kompozytora, sprowadzonej do roli „figlarnego dandysa” i „celebryty kroczącego ku śmierci na pełnej petardzie”. Recenzentka Anita Piotrowska chwali „kreatywne potraktowanie XIX-wiecznych realiów”, lecz ubolewa nad brakiem odpowiedzi na pytanie: dlaczego Chopin wielkim artystą był. Filmowa biografia pomija całkowicie katolickie dziedzictwo kompozytora, redukując jego życie do fizjologicznego umierania i salonowych anegdot.
Portal „Tygodnik Powszechny” (30 września 2025) relacjonuje historię pobytu Fryderyka Chopina i George Sand na Majorce w latach 1838-1839, przedstawiając ją jako romantyczną „podróż do piekła” z powodu złych warunków i nietolerancji mieszkańców. Autor artykułu gloryfikuje relację pozamałżeńską pary, pomijając całkowicie jej moralny wymiar, a lokalnych katolików opisuje jako „zacofanych dewotów”.
