Bractwo Piusa X krokiem ku formalnej schizmie
Bractwo Piusa X krokiem ku formalnej schizmie
Portal eKAI (3 lutego 2026) relacjonuje zapowiedź „Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X” o planowanych na 1 lipca t.r. „konsekracjach biskupich” bez mandat…
Bractwo Piusa X krokiem ku formalnej schizmie
Portal eKAI (3 lutego 2026) relacjonuje zapowiedź „Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X” o planowanych na 1 lipca t.r. „konsekracjach biskupich” bez mandat…
Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje decyzję FSSPX o przeprowadzeniu nieautoryzowanych konsekracji biskupich 1 lipca 2026 roku. Superior generalny „bractwa” Davide Pagliarani uzasadnia ten krok „stanem konieczności” spowodowanym kryzysem w „Kościele”, pogłębionym przez „pontyfikaty” Franciszka i Leona XIV. Artykuł wskazuje na analogię do sytuacji w Chinach, gdzie struktury posoborowe uznały nielegalnych „biskupów” mianowanych przez reżim komunistyczny. Relacja stanowi klasyczny przykład fałszywej dialektyki pomiędzy dwoma skrzydłami tego samego modernistycznego projektu – „tradycjonalistycznym” i „postępowym” – które wspólnie legitymizują antykościelną rewolucję.
Portal LifeSiteNews (2 lutego 2026) relacjonuje decyzję tzw. Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X (FSSPX) o przeprowadzeniu nieautoryzowanych „konsekracji biskupich” 1 lipca 2026. „Przełożony Generalny” Davide Pagliarani ogłosił ten akt podczas ceremonii obłóczyn w seminarium we Flavigny-sur-Ozerain, powołując się na „obiektywny stan poważnej konieczności” dla kontynuacji „posługi sakramentalnej”.
Portal LifeSiteNews (27 stycznia 2026) informuje o filmie dokumentalnym „What a Woman Is”, wyprodukowanym przez Timothy’ego Gordona, z udziałem kontrowersyjnego „księdza” Chada Rippergera. Produkcja rzekomo demaskuje „satanistyczne korzenie feminizmu” i promuje powrót do „chrześcijańskiego patriarchatu”. Choć pozornie broni tradycyjnych wartości, dokument stanowi jedynie kolejną próbę leczenia symptomów modernistycznej apostazji, nie dotykając jej duchowych przyczyn.
Portal LifeSiteNews relacjonuje wypowiedź „biskupa” Athanasiusa Schneidera, który ostrzega, że „Novus Ordo nie może trwać w obecnej formie”. Choć krytyka modernistycznych ekscesów zasługuje na uwagę, sama propozycja „reformy” liturgicznej w ramach posoborowego establishmentu pozostaje teologiczną iluzją.
Portal teologkatolicki.blogspot.com (11 stycznia 2026) prezentuje szereg rozproszonych refleksji rzekomo krytycznych wobec współczesnych przejawów kryzysu w strukturach posoborowych. Choć autor deklaruje sprzeciw wobec modernizmu, jego analiza pozostaje powierzchowna i pozbawiona fundamentalnego osadzenia w niezmiennej doktrynie katolickiej.
Portal LifeSiteNews, powołując się na dane agencji Fides – instytucji kontrolowanej przez okupantów Watykanu – podaje zatrważające statystyki świadczące o systemowej agonii posoborowej pseudo-struktur…
Portal LifeSiteNews (7 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „ks.” Davide Pagliaraniego, przełożonego Bractwa „św.” Piusa X (FSSPX), który w Friedrichshafen uzasadniał możliwość nowych „sakrów biskupich” dla swej struktury. Powołując się na rzekomy „stan konieczności” po „pontyfikacie Franciszka”, przedstawiciel schizmatyckiej grupy określił decyzję Marcela Lefebvre’a z 1988 roku jako „akt nadprzyrodzonej roztropności”, twierdząc jednocześnie, że obecny kryzys „usprawiedliwia apostolat” FSSPX.
Portal Teolog Katolicki informuje o swoim stanowisku dotyczącym uczestnictwa w „Novus Ordo Missae”, uznając jego ważność sakramentalną i krytykując Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X (FSSPX) za rzekome sekciarstwo. Cytowany artykuł relacjonuje: „nie zakazuję [uczestnictwa w Novus Ordo], ponieważ nie mam takiej władzy i sobie jej nie uzurpuję”. Autor dodaje, że „zdecydowana większość wiernych przekonanych obecnie do liturgii tradycyjnej wychowywała się w Novus Ordo”, co miałoby świadczyć o jego nieszkodliwości dla wiary.
Portal LifeSiteNews (25 grudnia 2025) prezentuje tekst Emily Mangiaraciny, promujący przyjmowanie „Eucharystii” w ramach Novus Ordo Missae jako rzekomo ważnego środka łaski. Artykuł, podszywający się pod obronę katolickiej duchowości, stanowi klasyczny przykład modernistycznej pułapki, relatywizującej nieomylną doktrynę o Najświętszej Ofierze.