Fundacja Świętego Józefa

Wnętrze tradycyjnego kościoła katolickiego z kapłanem i wiernymi, podkreślające pobożność i powagę religijną, ukazujące krytykę nowoczesnych psychologicznych wpływów na wychowanie katolickie
Kurialiści

Psychologizacja wiary jako narzędzie dezintegracji rodziny katolickiej

Portal „Gość Niedzielny” (22 września 2025) promuje cykl webinarów Fundacji „Świętego Józefa”, rzekomo służących wsparciu rodziców w wychowaniu dzieci. Wśród tematów znalazły się m.in. „budowanie odporności psychicznej”, „style przywiązania” czy „wpływ duchowości na relacje”, prowadzone przez psychologów i psychoterapeutów. Projekt deklaruje łączenie „wiary i wartości” z metodami psychologicznymi.

Rewersyjna scena katolicka z ołtarzem, krzyżem i kapłanem w stroju liturgicznym, symbolizująca tradycyjną, niezmienną wiarę katolicką, krytyczna wobec nowoczesnych wpływów
Posoborowie

Fundacja Świętego Józefa: Symulakrum pomocy czy narzędzie apostazji?

Tośka Szewczyk, pod pseudonimem osoby rzekomo „skrzywdzonej” w strukturach posoborowych, publikuje na portalu Więź.pl (19 września 2025) osobiste świadectwo i pochwałę Marty Titaniec, odchodzącej z funkcji prezeski Fundacji Świętego Józefa powołanej przez Konferencję Episkopatu Polski. Tekst skupia się na rzekomym poświęceniu Titaniec w „pomocy” osobom „skrzywdzonym” przemocą seksualną, podkreśla jej rolę „pomiędzy” hierarchią a „skrzywdzonymi”, cytuje podziękowania od osób „skrzywdzonych” i krytykuje bierność biskupów.

Biskup w tradycyjnych szatach stojący przed krucyfiksem w kościele, symbolizujący kryzys duchowości i krytykę współczesnych struktur Kościoła katolickiego
Posoborowie

Fundacja Świętego Józefa: Farsa „ochrony” w apostatycznej strukturze

Portal eKAI relacjonuje rezygnację Marty Tytaniec z funkcji prezeski Fundacji Świętego Józefa, powołanej rzekomo do pomocy ofiarom nadużyć seksualnych w „Kościele” posoborowym, po sześciu latach działalności; w oświadczeniu podkreśla ona wdzięczność wobec współpracowników, w tym „księży” i „biskupów”, oraz brak zrozumienia ze strony części hierarchii, mimo statutowych założeń. Ta decyzja ujawnia nie tylko wewnętrzne tarcia w paramasońskiej strukturze okupującej Watykan, ale przede wszystkim duchową pustkę modernistycznego podejścia, które redukuje zbawienie dusz do świeckich mechanizmów pomocy psychologicznej, całkowicie ignorując nadprzyrodzoną misję Kościoła i groźbę wiecznego potępienia dla grzeszników.

Sanktuarium katolickie z kapłanem w liturgicznych szatach, modlącym się przy ołtarzu w tradycyjnym kościele, symbolizujące wierne katolickie nauki i kontrowersje wobec modernistycznej rewolucji
Posoborowie

Fundacja Świętego Józefa: modernistyczna fasada ukryta apostazji i relatywizmu

Marta Titaniec, była prezeska Fundacji Świętego Józefa Konferencji Episkopatu Polski, ogłasza zakończenie swojej sześcioletniej kadencji, dziękując osobom skrzywdzonym, ekspertom, duchownym i biskupom za współpracę, jednocześnie wskazując na brak zrozumienia ze strony niektórych hierarchów, którzy traktują Fundację jak instytucję zewnętrzną, mimo jej ustanowienia z woli biskupów. Podkreśla sens misji Fundacji w uzdrawianiu ofiar nadużyć seksualnych i zapobieganiu im, cytując statut i Mt 25,40, oraz wyraża nadzieję na kontynuację prac przez nowy zarząd. Ten komunikat, opublikowany 18 września 2025 na portalu KAI, ujawnia nie tylko biurokratyczne tarcia w strukturach posoborowych, ale przede wszystkim teologiczną pustkę, gdzie autentyczna misja Kościoła zastąpiona jest świeckim aktywizmem, pomijającym nadprzyrodzone środki zbawienia dusz.

Kardynał w liturgicznym stroju odczytujący dokument w kościele, wyraz powagi i krytyki modernistycznych tendencji
Posoborowie

Oświadczenie Marty Titaniec: Farsa „ochrony” w apostatycznej strukturze

Marta Titaniec, w oświadczeniu opublikowanym 18 września 2025 na portalu Więź.pl, ogłasza zakończenie sześcioletniej kadencji jako kierowniczka Fundacji Świętego Józefa Konferencji Episkopatu Polski, powołanej rzekomo do ochrony osób małoletnich przed nadużyciami seksualnymi w środowisku „kościelnym”. Podkreśla wdzięczność wobec „osób skrzywdzonych”, ekspertów i niektórych „biskupów”, narzekając na brak zrozumienia ze strony części hierarchów, którzy traktują fundację jak instytucję obcą. Jednocześnie wyraża nadzieję na kontynuację misji, skupionej na „uzdrowieniu” i „bezpiecznym środowisku”. Ta deklaracja to nie tylko osobiste rozliczenie, ale symptom głębokiej zgnilizny posoborowej struktury, gdzie katolicka doktryna o grzechu i karze ustępuje miejsca naturalistycznemu humanitaryzmowi, całkowicie pomijającemu nadprzyrodzone środki zbawienia.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.