Guzdek – Ethos Catholicus

Białystok: Fałszywa adoracja w służbie modernistycznego Miłosierdzia Bożego

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal eKAI.pl (15 lutego 2026) informuje o inauguracji całodobowej adoracji Najświętszego Sakramentu w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Białymstoku. Uroczystość odbyła się pod przewodnictwem arcybiskupa Józefa Guzdka i miała nawiązywać do duchowości bł. ks. Michała Sopoćki, spowiednika św. Faustyny Kowalskiej. W homilii metropolita białostocki mówił o Bogu jako Miłosierdziu, obecności Chrystusa w Eucharystii oraz o konieczności osobistego spotkania z Nim w modlitwie.

Zdjęcie przedstawia fałszywe poświęcenie kaplicy adoracji wieczystej przez modernistycznego "abpa" Józefa Guzdka w niekanonicznym kontekście novusordo.

Kurialiści

Sokółka: pseudoadoracja w służbie modernistycznej apostazji

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Portal eKAI (9 grudnia 2025) relacjonuje uroczystość poświęcenia kaplicy wieczystej adoracji w Sokółce, przeprowadzoną przez „arcybiskupa” Józefa Guzdka w „kościele” św. Antoniego. Ceremonia, osadzona w kontekście wspomnienia Niepokalanego Poczęcia Marji, przedstawiana jest jako duchowe umocnienie, podczas gdy w rzeczywistości stanowi kolejny przejaw teologicznego fałszerstwa i sakrilegium dokonywanego przez posoborową sekta.

Realistyczne zdjęcie katolickiego duchownego głoszącego homilię w tradycyjnej świątyni, w duchu sprzeciwu wobec modernistycznych tendencji

Kurialiści

Redukcja etyki chrześcijańskiej do świeckiej uczciwości w kazaniu posoborowego hierarchii

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Artykuł z portalu eKAI (19 września 2025) relacjonuje homilię „abp” Józefa Guzdka wygłoszoną podczas Mszy św. w intencji pracowników Krajowej Administracji Skarbowej w Białymstoku. Mówca, nawiązując do postaci celników z Ewangelii, podkreśla konieczność uczciwości w służbie publicznej, przytacza przykłady św. Mateusza i Zacheusza, a także wspomina o błogosławionym Floriberte Bwanie Chui jako męczenniku uczciwości. Homilia kończy się wezwaniem do zwyciężania zła dobrem i podziękowaniem za świadectwo wiary. Ten tekst, zamiast głosić integralną doktrynę katolicką o panowaniu Chrystusa Króla, redukuje wiarę do naturalistycznego moralizmu, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar łaski i kary wiecznej, co ujawnia teologiczne bankructwo posoborowej struktury.