Fałszywy pasterz w Afryce: naturalizm zamiast ewangelizacji
Portal Opoka donosi o wystąpieniu Aurelio Gazzery, „biskupa” koadiutora diecezji Bangassou, który skomentował sytuację w Republice Środkowo…
Portal eKAI (11 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Grzegorza Rysia podczas „Mszy” dla rodzin w „Sanktuarium św. Jana Pawła II” w Krakowie. „Hierarcha” stwierdził: „Dziecko to osoba, która umie brać i cieszy się, że dostaje 'fajne’ rzeczy (…). Życzę wam, byście wiedzieli, ile dostajecie, gdy przychodzicie na Eucharystię”. Całe wystąpienie stanowi jaskrawą ilustrację modernistycznej redukcji wiary do psychologii, całkowicie pomijającą nadprzyrodzony charakter łaski i obowiązki stanu.
Portal eKAI (10 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Grzegorza Rysia podczas uroczystości w Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II. „Kardynał”, wyświęcony w okresie nieważnych święceń pos…
Portal eKAI (1 stycznia 2026) informuje o śmierci ks. Bogdana Częsza, konsultora Komisji Nauki Wiary Konferencji Episkopatu Polski, przedstawiając go jako „wybitnego patrologa” i „człowieka zasłużonego dla Kościoła w Polsce”. Wychwalany przez modernistycznych hierarchy jak „abp” Stanisław Gądecki czy „abp” Stanisław Budzik, zmarły „ksiądz profesor” ukazany został jako autorytet w dziedzinie Ojców Kościoła, szczególnie w zakresie pneumatologii i eschatologii. Artykuł pomija jednak fundamentalną kwestię: czy jego działalność naukowa służyła zachowaniu niezmiennej doktryny katolickiej, czy może jej posoborowej deformacji.
Portal Gość Niedzielny informuje o nominacji kard. Grzegorza Rysia na „metropolitę krakowskiego” przez uzurpatora Leona XIV. Autor, Zbigniew Nosowski, chwali tę decyzję jako „bardzo dobrą wiadomość”, krytykując zarazem emerytowanego „abpa” Marka Jędraszewskiego za „wojnę kulturową” i zamknięcie tzw. okna papieskiego. Artykuł gloryfikuje „otwartość” Rysia wobec środowisk odchodzących od „instytucji kościelnych”, podkreślając jego rzekome „zaufanie” wobec współczesnych struktur władzy w Watykanie.
Portal eKAI (15 grudnia 2025) informuje o premierze „Biblii Plus” wydanej przez Edycję Świętego Pawła z okazji 1600. rocznicy śmierci św. Hieronima. Publikacja promowana jest jako „unikatowe na skalę światową” wydanie oparte na metodzie skrutacji, z aktualizacjami zgodnymi z „najnowszymi odkryciami historyczno-archeologicznymi”. Projekt, realizowany przez międzynarodowy zespół biblistów, ma służyć zarówno modlitwie indywidualnej, jak i wspólnotowej, przy czym szczególną uwagę zwrócono na marketingowe podejście do formy wydania (trzy warianty okładek). Największym problemem tej inicjatywy jest jednak jej teologiczne uzasadnienie poprzez cytat z bergoliańskiej adhortacji Aperuit illis, co stanowi jawną legitymizację modernistycznej hermeneutyki zerwania z Tradycją.
Portal eKAI relacjonuje szereg inicjatyw struktur posoborowych, ukazujących głębokie zerwanie z katolicką misją głoszenia Regnum Christi. Wymienione projekty – od tzw. „pojednania polsko-niemieckiego”…
Portal eKAI (5 grudnia 2025) prezentuje komentarz „ks. dra Piotra Kota” do fragmentu 2 Kor 2,14 – 3,18, zatytułowany „Kościół zakorzeniony w Ewangelii – ‘Wonnością Chrystusa’ w świecie”. Tekst, podszywający się pod wykładnię katolicką, w rzeczywistości stanowi klasyczny przykład posoborowej dezintegracji doktrynalnej, gdzie objawiona prawda miesza się z modernistycznymi konstruktami, a Tradycja zostaje podporządkowana hermeneutyce zerwania.
Portal eKAI (15 listopada 2025) relacjonuje uroczystości pogrzebowe „kardynała” Dominika Duki OP w praskiej katedrze świętych Wita, Wacława i Wojciecha. Wśród uczestników wymienia się „abp” Jana Graubnera, byłych prezydentów Czech oraz delegację słowackiego rządu. Homilia „arcybiskupa” Graubnera wychwalała zmarłego jako „nieustraszonego głosiciela prawdy”, podczas gdy przemówienie Václava Klausa podkreślało jego „otwartość na świat”. Ceremonia zakończyła się odśpiewaniem hymnu Republiki Czeskiej przed złożeniem trumny w krypcie.
Portal eKAI (6 listopada 2025) relacjonuje rozważania „kardynała” Pierbattisty Pizzaballi OFM na temat świątyni jako „zmartwychwstałego Ciała Pana”, w którym wierni „zawsze mogą nazywać Boga Ojcem”. Tekst stanowi klasyczny przykład posoborowej instrumentalizacji Pisma Świętego dla wprowadzenia rewolucyjnej koncepcji religii jako subiektywnego doświadczenia wspólnotowego, całkowicie oderwanego od nadprzyrodzonego porządku ofiary i kultu.
