Portal LifeSiteNews (27 sierpnia 2025) relacjonuje sytuację sióstr zgromadzenia Matki Teresy oraz księży z parafii Świętej Rodziny w Gazie, którzy odmówili ewakuacji mimo zagrożenia śmiercią ze strony izraelskich sił zbrojnych. Autor, John-Henry Westen, przedstawia tę decyzję jako „heroiczną” i „ewangeliczne świadectwo” miłości bliźniego, cytując fragmenty Pisma Świętego oraz porównując postawę zakonnic do męczeństwa pierwszych chrześcijan.
Portal Gość Niedzielny (26 sierpnia 2025) relacjonuje deklarację duchownych i zakonnic z Gazy, którzy postanowili pozostać w mieście pomimo zapowiedzianej izraelskiej ofensywy. Artykuł przedstawia ich decyzję jako akt humanitarnego poświęcenia, podkreślając przyjęcie setek cywilów na terenach kościołów św. Rodziny (katolickiego) i św. Porfiriusza (prawosławnego). Autorzy oświadczenia określają wojnę jako „bezsensowną i wyniszczającą”, domagając się uwolnienia izraelskich zakładników i krytykując plany przesiedleńcze Izraela. Tekst pomija jednak kluczowy wymiar nadprzyrodzony, redukując chrześcijaństwo do świeckiego aktywizmu.
Portal LifeSiteNews (26 sierpnia 2025) informuje o decyzji sióstr Misjonarek Miłości oraz księży z parafii Świętej Rodziny w Gazie, którzy odmówili ewakuacji pomimo groźby śmierci ze strony izraelskich sił zbrojnych. Powodem ma być opieka nad „ubogimi, niepełnosprawnymi i chorymi”, którzy nie mogą samodzielnie uciekać. Autor, John-Henry Westen, określa tę postawę jako „heroiczną” i „świadectwo Ewangelii”, cytując fragment Ewangelii św. Jana o „większej miłości” oraz twierdząc, że „bramy piekielne nie przemogą Kościoła”. W rzeczywistości jednak relacja ta pomija kluczowe kryteria teologiczne, redukując katolicką koncepcję męczeństwa do świeckiego bohaterstwa.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) przedstawia Piotra Zychowicza jako kontrowersyjnego rewizjonistę historycznego, który kwestionuje heroiczny charakter Powstania Warszawskiego i głosi tezy o rzekomej możliwości sojuszu Polski z III Rzeszą. Autorzy artykułu opisują jego metodę jako „pornografię historyczną”, wskazując na tendencję do szokowania poprzez podważanie utrwalonych narracji narodowych.
Portal Opoka relacjonuje wizytę prezydenta Karola Nawrockiego w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Nawrocki, były dyrektor muzeum, skrytykował usunięcie z wystawy wzmianek o rtm. Witoldzie Pileckim, bł. Rodzinie Ulmów i „św.” Maksymilianie Kolbe, a następnie ich niepełny powrót pod wpływem presji społecznej. Prezydent podkreślił prawo Polaków do pamięci o cierpieniach w czasie wojny i upomniał się o właściwe upamiętnienie o. Kolbego. Całość relacji sprawia wrażenie walki o pamięć, jednak w rzeczywistości jest to jedynie **pudrowanie trupa apostazji posoborowej, która relatywizuje heroizm i sakralny wymiar ofiary**.
Relatywizacja i subiektywizacja treści zawartych w artykule o. Jacka Salija OP ujawnia głęboki kryzament współczesnej mentalności, która odwraca się od niezmiennego nauczania Kościoła katolickiego, rozmywa granice dobra i zła, oraz sprowadza sakramenty i wartości do poziomu relatywnych przeżyć i społecznych konwencji. Na pierwszy plan wysuwa się rozmywanie pojęcia heroizmu wiary, w miejsce którego wprowadzona zostaje swoista „patriotyczna aktywność” młodzieży, co jest wyrazem moralnego zamętu i duchowego zgnuśnienia, a nie autentycznej walki o Królestwo Chrystusa. Zamiast konsekwentnego ukazywania męczeństwa świętych i ich wiernego trwania przy nauczaniu Kościoła, autor skupia się na porównaniach z bohaterami laickimi i fikcyjnymi, które służą jako przykrywka dla promowania współczesnych ideologii neutralizujących prawdziwą wiarę i jej męczeńską moc.
Relatywizacja doktryny i duchowego dziedzictwa Kościoła Katolickiego w artykule z portalu Opoka relacjonuje niezwykłą, aczkolwiek niebezpieczną i błędną inicjatywę kapłana z Polski, ks. Pawła Nowaka, który w ramach akcji charytatywnej pokonał ponad 1500 km rowerem z Niemiec do Rzymu, aby spotkać się z Papieżem Leonem XIV. Celem tej podróży było wsparcie dziecięcego hospicjum Löwenherz, co samo w sobie jest szlachetne, lecz w kontekście nauki Kościoła można i trzeba uznać za wyraz poważnego odchylenia od prawdziwego ducha ewangelicznej pokory, ofiary i religijnej ascezy. Artykuł ukazuje to wydarzenie jako inspirującą „pielgrzymkę”, lecz w istocie jest ono przykładem wypaczenia rozumu katolickiego, relatywizacji wartości nadprzyrodzonych i przesunięcia akcentów z tajemnicy zbawienia na bezsensowną i niezgodną z nauką Kościoła heroiczność własnych wysiłków, które nie mają nic wspólnego z prawdziwym duchem chrześcijańskiej pokory i ufności w Bożą Opatrzność.
Kult heroizmu bez Chrystusa: naturalistyczna deformacja Powstania
Cytowany artykuł przedstawia rocznicowe obchody Powstania Warszawskiego jako „świadectwo wiary, nadziei i miłości”, przywołując retorykę o „duchowym wymiarze” zrywu, wypowiedzi Wiesława Lechowicza, hasło „Będziesz miłował” oraz ogólne pochwały „świętości codzienności”. Akcentuje symbol kotwicy jako znak nadziei i eksponuje humanitarny patos: modlitwy w piwnicach, posługę sióstr, kapelanów i lekarzy. Zamyka całość moralistyczną laudacją „nadziei, która nie zawodzi”, bez odniesienia do spraw nadprzyrodzonych sensu stricte, do konieczności łaski, do królowania Chrystusa nad narodami, do sądu Bożego i do zadośćuczynienia za grzechy publiczne. Konkluzja jest jasna: zamiast katolickiej soteriologii i królewskiej władzy Chrystusa – naturalistyczny kult narodu i heroizmu, uwspółcześniony językiem posoborowych sloganów.
