Portal Opoka relacjonuje wyniki badania IFOP dotyczącego religijności młodych francuskich muzułmanów, wskazujące na ich większą radykalizację w porównaniu z pokoleniem rodziców. Autorzy zauważają wzrost praktyk religijnych, przywiązanie do prawa szariatu oraz oczekiwania dostosowania republiki do norm islamskich, jednocześnie pomijając kluczowy kontekst doktrynalny i historyczny.
Portal Opoka informuje o badaniach Instytutu Ifop dotyczących francuskich „księży” (8 listopada 2025). Według danych, 80% respondentów deklaruje satysfakcję z „powołania”, przy czym najmłodsi (25-34 lata) rzekomo w 46% przypadków sprawują „liturgię” po łacinie ad orientem. Badanie wskazuje na różnice pokoleniowe: starsi „duchowni” optują za zmianami w moralności (45% powyżej 75 roku życia), podczas gdy młodsi zachowują „konserwatyzm” (7% poniżej 35 lat popiera zmiany).
Portal eKAI (8 listopada 2025) przedstawia wyniki badania Ifop o rzekomym szczęściu francuskich „księży”. Według tygodnika „Famille Chrétienne” 80% respondentów deklaruje wierność „powołaniu”, przy czym młodsi mają być bardziej przywiązani do „tradycyjnej liturgii” (46% poniżej 35. roku życia odprawia po łacinie ad orientem). Badani wskazują na satysfakcję z „bycia świadkami działania Boga”, współpracy ze świeckimi i wsparcia „biskupów”. Wyraźny rozdźwięk pokoleniowy dotyczy moralności: podczas gdy 45% „duchownych” powyżej 75 lat chce zmian w nauczaniu, tylko 7% młodszych się tego domaga. **Artykuł pomija jednak zasadniczą kwestię: czy jakiekolwiek „szczęście” w strukturze jawnie apostolskiej może mieć wartość nadprzyrodzoną?**
Portal Vatican News informuje o wynikach badania instytutu Ifop, według którego 80% francuskich „księży” deklaruje szczęście i zadowolenie z „powołania”. Młodsi „duchowni” rzekomo przywiązani są do „tradycyjnej liturgii” (46% poniżej 35. roku życia odprawia „po łacinie ad orientem”), podczas gdy starsi pokoleniowo domagają się zmian w nauczaniu moralnym. Badanie – zlecone przez modernistyczne środowiska (Francuski Obserwatorium Katolicyzmu, Famille Chrétienne) – przedstawia obraz zgnilizny teologicznej i liturgicznej, maskowanej psychologizującym językiem „spełnienia” i „wypalenia zawodowego”. „Kościół” posoborowy produkuje nie kapłanów Chrystusa, lecz funkcjonariuszy religijnego przedsięwzięcia, gdzie rubryki zastąpiła socjologia, a krzyż – coaching antykryzysowy.
