Portal eKAI (5 grudnia 2025) relacjonuje nową inicjatywę Instytutu Pileckiego zatytułowaną „Pamięć miejsca, miejsca pamięci”, rzekomo służącą „odkrywaniu lokalnych opowieści”. Projekt skupia się na miejscowościach objętych programem „Zawołani po imieniu”, który upamiętnia Polaków zamordowanych przez Niemców za pomoc Żydom podczas II wojny światowej.
Portal Opoka (21 listopada 2025) informuje o przywróceniu Hanny Nowak-Radziejowskiej na stanowisko kierownika berlińskiego oddziału Instytutu Pileckiego. Decyzja p.o. dyrektora Karola Madaja następuje po wcześniejszym zwolnieniu jej przez prof. Krzysztofa Ruchniewicza za ujawnienie planów organizacji seminarium dotyczącego zwrotu polskich dóbr kultury Niemcom i innym krajom. W tle przewijają się wątki niemieckich roszczeń wobec tzw. Berlinki przechowywanej w Bibliotece Jagiellońskiej oraz kontrowersje wokół działalności instytutu.
Portal Opoka relacjonuje wystąpienie prof. Andrzeja Nowaka w Bundestagu z 8 października 2025, gdzie historyk przedstawił niemieckie zbrodnie na Polakach podczas II wojny światowej. Reakcje niemieckich komentatorów ujawniły szokujący rewizjonizm: od oskarżeń o „mordowanie 500 tysięcy Niemców w II RP” po obarczanie Polski „odpowiedzialnością za wybuch wojny”. W tym kontekście rząd Donalda Tuska promuje architektów projektu Domu Niemiecko-Polskiego, takich jak prof. Peter Oliver Loew – odznaczony przez ministra Sikorskiego – który głosi tezę o „polskiej współodpowiedzialności za Holokaust”.
Portal eKAI relacjonuje otwarcie nowej siedziby Instytutu Pileckiego w Warszawie, podkreślając jej polsko-żydowskie akcenty, działalność nowego dyrektora Karola Madaja oraz projekty upamiętniające ofiary totalitaryzmów, w tym Polaków ratujących Żydów i rodzinę Ulmów. Artykuł wychwala filary działalności instytucji – archiwa, badania i edukację – oraz zapowiada spotkania z ocalałym z Holokaustu Saulem Dreierem i zjazd rodzin „Zawołanych po imieniu”. Ta narracja, ubrana w pozory historycznej rzetelności, ujawnia głęboką apostazję, redukując misję katolicką do świeckiego humanitaryzmu, gdzie *Królestwo Chrystusowe* ustępuje miejsca kultowi pamięci doczesnej, ignorując wieczną prawdę zbawienia dusz.
Portal Gość Niedzielny (29 sierpnia 2025) informuje o dymisji Krzysztofa Ruchniewicza ze stanowiska dyrektora Instytutu Pileckiego i powołaniu Karola Madaja. Minister kultury Marta Cienkowska uzasadniła decyzję „wadliwymi zamierzeniami programowymi” oraz konfliktem z sygnalistką Hanną Radziejowską, której doniesienia o rzekomych planach seminarium dotyczącego zwrotów dóbr kultury zostały zdementowane przez Instytut. Cała sprawa odsłania groteskowe próby pogodzenia postkomunistycznej biurokracji z pozorami praworządności.
Portal Gość Niedzielny (28 sierpnia 2025) relacjonuje skandal związany z dyscyplinarnym zwolnieniem dwojga sygnalistów z berlińskiej filii Instytutu Pileckiego przez dyrektora Krzysztofa Ruchniewicza, pomimo przyznanego im wcześniej przez Ministerstwo Kultury statusu mającego chronić przed represjami. Sprawa demaskuje hipokryzję rządzącej koalicji w stosowaniu własnych regulacji prawnych.
Portal Opoka (19 sierpnia 2025) informuje o powołaniu Joanny Kiliszek na stanowisko kierowniczki berlińskiego oddziału Instytutu Pileckiego. Nowa szefowa związana jest z niemiecką partią Sojusz 90/Zieloni, uczestniczyła w demonstracjach promujących aborcję i otwarcie atakowała polskich parlamentarzystów jako „faszystów”. Ten ideologiczny akt wandalizmu pamięci bohaterów stanowi logiczny finał dekady systematycznej destrukcji instytucji powołanej rzekomo do obrony prawdy historycznej.
Portal „Tygodnik Powszechny” relacjonuje kontrowersje wokół seminariów Instytutu Pileckiego poświęconych badaniom proweniencyjnym dzieł sztuki zagrabionych podczas II wojny światowej. Autor Piotr Kosiewski broni dyrektora Krzysztofa Ruchniewicza przed oskarżeniami o rzekome dążenie do zwrotu dzieł sztuki Niemcom, akcentując naukowy charakter badań oraz ich znaczenie dla „oddania sprawiedliwości ofiarom totalitaryzmów”. Cały wywód pozostaje jednak więźniem świeckiego paradygmatu, całkowicie pomijającego nadprzyrodzony wymiar polskiej historii i jej katolickiego dziedzictwa.
Portal Opoka relacjonuje konflikt w Instytucie Pileckiego, gdzie Hanna Radziejowska straciła stanowisko po ujawnieniu planów seminarium o zwrocie polskich dóbr kultury Niemcom. Dyrektor Krzysztof Ruchniewicz zarzuca jej „podważanie zaufania”, podczas gdy sama instytucja tonie w skandalach – od pominięcia sowieckiego zbrodniarza Maksymiliana Schnepfa na wystawie o Obławie Augustowskiej po zamrożenie projektu upamiętniania Polaków ratujących Żydów. To nie zwykły spor o metodologię historii, lecz symptom głębszej choroby toczącej elity oderwane od Depositum Fidei (Depozytu Wiary).
Portal Opoka informuje o planowanym przez Krzysztofa Ruchniewicza, dyrektora Instytutu Pileckiego, rządowym seminarium na temat zwrotu przez Polskę dóbr kultury do innych państw, w tym do Niemiec. W tle padają wzmianki o niemieckich roszczeniach do „Berlinki” w Bibliotece Jagiellońskiej i o licznych, wciąż niewróconych do Polski dziełach sztuki zrabowanych podczas II wojny światowej (np. „Portret młodzieńca” Rafaela). Tekst sygnalizuje też kontrowersje związane z pominięciem nazwiska por. Maksymiliana Schnepfa na wystawie o Obławie Augustowskiej i ogólny kryzys kierownictwa Instytutu Pileckiego. Konkluzja jest cicha i asekuracyjna: to „kontrowersje”, „potrzeba” instytutu i „blokowanie misji”. Tymczasem sednem jest akceptacja logiki rezygnacji z dobra wspólnego państwa i narodu na rzecz dialogu z bezprawiem – to znamię mentalności, która karmi się posoborowym kultem człowieka, a nie królowaniem Chrystusa.
