Portal eKAI (5 maja 2026) relacjonuje wystąpienie „kardynała” Grzegorza Rysia podczas bierzmowania w Jabłonce-Borach, w którym ten wzywał młodzież do przejęcia odpowiedzialności za „przekaz wiary” i ratowania „Kościoła” przed kryzysem kapłańskim. Retoryka ta, choć brzmi wzruszająco, jest w istocie manifestacją duchowej ślepoty sekty posoborowej, która nie potrafi dostrzec, że prawdziwy…
Portal eKAI (2 kwietnia 2026) relacjonuje wizytę Józefa Kupnego, występującego w roli „metropolity wrocławskiego”, u „księży emerytów” w Wielki Czwartek. Wydarzenie, ujęte w ramy uroczystego obiadu w Domu Księży Emerytów, stało się okazją do wymiany kurtuazyjnych życzeń i sentymentalnych odwołań do postaci „św.” Jana Marii Vianneya, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu…
Biuro Prasowe KEP relacjonuje wystąpienie Artura Ważnego podczas XVI Diecezjalnego Spotkania Kapłanów w Czeladzi (Sanktuarium św. Jana Vianneya). Mówca akcentuje konieczność „dorastania do miary Jezusa” poprzez „zmianę mentalności”: najpierw „biblijnej”, następnie „zwycięzcy”, wreszcie „rybaka” i „katechumenalnej”, która ma być „permanentna, prosta, podstawowa”. Padają diagnozy o 80% niepraktykujących (według dominicantes), a lekarstwem mają być procesy, formacje i stałe programy „wprowadzania w tajemnice wiary”. Przywołany jest rzekomy „powrót młodych” na Zachodzie i potrzeba „konkretu” oraz „przyjaźni z Jezusem”. Całość wieńczy kult relikwii św. Jana Marii Vianneya i parafialny poczęstunek. Zasadniczy problem: redukcja nadprzyrodzonej religii do programów mentalnych i socjotechniki, przy jednoczesnym milczeniu o grzechu, pokucie, dogmacie, Ofierze Mszy i konieczności poddania się królowaniu Chrystusa.
Portal Opoka informuje o życiorysie św. Jana Marii Vianneya: o jego skromnych zdolnościach akademickich, kłopotach z łaciną, dwukrotnym usunięciu z seminarium, ostatecznych święceniach w 1815 roku w Grenoble oraz o przeniesieniu do zaniedbanej parafii w Ars, która z czasem stała się miejscem nieprzerwanych pielgrzymek do konfesjonału i na Mszę, a „proboszcz z Ars” – patronem proboszczów. Publicystyka podkreśla, że początkowo „na Mszę Świętą niedzielną przychodziło kilka osób”, by następnie – dzięki gorliwości kapłana – Ars rozkwitło. Końcowy ton jest laurkowy i powierzchowny, a zasadnicze elementy nadprzyrodzonej misji kapłana – ofiara Mszy i nawrócenie z grzechów ciężkich przez sakramentalną pokutę – ulegają banalizacji w stylistyce reporterskiej. Oto symptom kuriozalny: hagiografia bez teologii łaski.
