Artykuł z portalu eKAI (18 września 2025) przytacza słowa uzurpatora Jana Pawła II z audiencji ogólnej z 15 listopada 1978 r., w której ten modernistyczny „papież” omawia cnotę męstwa, odwołując się do postaci św. Stanisława Kostki jako wzoru dla młodzieży, podkreślając potrzebę odwagi w imię prawdy, sprawiedliwości i powołania, z mottem „Ad maiora natus sum”.
Portal Vatican News PL relacjonuje przemówienie „papieża” Leona XIV z 18 września 2025 roku, skierowane do przedstawicieli czterech modernistycznych zgromadzeń zakonnych: urszulanek od Maryi Niepokalanej, misjonarzy Najświętszej Krwi, marystów oraz franciszkanów Niepokalanej, założonych w latach 90. XX wieku na wzór Franciszka z Asyżu i Maksymiliana Kolbego. W przemówieniu uzurpator ten podkreśla posłuszeństwo jako „szkołę wolności”, cytując św. Augustyna i Jana Pawła II, i twierdzi, że świat potrzebuje tego świadectwa dla odkrycia wartości wierności. Przemówienie gloryfikuje różnorodność charyzmatów, odczytywanie „znaków czasu” oraz życie wspólnotowe jako źródło uświęcenia. Ta modernistyczna wizja posłuszeństwa to bluźniercze wykoślawienie katolickiej konsekracji, redukujące ją do naturalistycznego humanitaryzmu i synkretyzmu, w całkowitym oderwaniu od integralnej wiary katolickiej.
Portal eKAI relacjonuje homilię „biskupa” łomżyńskiego Janusza Stepnowskiego wygłoszoną 18 września 2025 roku podczas „mszy” w Bazylice św. Piotra przy grobie Jana Pawła II, w której wychwala św. Stanisława Kostkę jako wzór mądrości i wierności powołaniu, niezależnie od wieku, z naciskiem na realizację powołania do małżeństwa czy życia zakonnego. Tekst podkreśla rzekomą duchową dojrzałość młodego świętego, jego pokonanie przeszkód rodzinnych i fizycznych, oraz łączy to z liturgią Roku Świętego. Ta relacja, podszyta modernistyczną retoryką, ujawnia głęboką apostazję posoborowej struktury, redukującą świętych do naturalistycznych wzorów samorealizacji, pomijając całkowicie prymat łaski i panowania Chrystusa Króla.
Artykuł z 17 września 2025 roku, opublikowany na portalu KAI (Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy), wychwala rolę Jana Pawła II w narodzinach ruchu „Solidarność”, przedstawiając jego pontyfikat jako kluczowy czynnik obudzenia narodowej świadomości i pokojowego oporu wobec komunizmu, z cytatami historyków i wspominkami o pielgrzymkach. Tekst idealizuje papieża jako moralnego przewodnika, który nadał ruchowi ewangeliczny charakter, prowadząc do upadku komunizmu bez przemocy.
Wystawa „Jan Paweł II. Człowiek, Papież, Święty” w obiektywie Gianniego Giansantiego, otwarta w Zamku Świętego Anioła z okazji Roku Jubileuszowego 2025 i czynna do 30 listopada, przedstawia pontyfikat Karola Wojtyły jako ikonę globalną, skupiając się na fotografiach ukazujących jego siłę duchową i ludzką kruchość. Kuratorka Ilaria Schiaffini podkreśla, jak obrazy te łączą sacrum z codziennością, czyniąc Wojtłę symbolem pokoju i dialogu w nowoczesnym świecie. Artykuł z portalu eKAI (17 września 2025) relacjonuje to jako podróż w głąb epoki, gdzie fotografia staje się uniwersalnym językiem pamięci zbiorowej. Ta celebracja nie jest jednak niewinnym wspomnieniem, lecz subtelnym narzędziem relatywizowania herezji, które pod pozorem dialogu zburzyły integralną wiarę katolicką.
Opinia opublikowana na LifeSiteNews 15 września 2025 roku autorstwa o. Franka Unterhalta, rzekomego duchownego, podkreśla świętość życia ludzkiego od poczęcia, cytując Pismo Święte i odwołując się do godności osoby jako daru Boga, by potępić aborcję jako ciężki grzech i wezwać do kultury życia. Tekst kończy się apelem do kobiet po aborcji, cytując Jana Pawła II.
Portal Opoka relacjonuje komentarz liturgiczny ks. Antoniego Bartoszka do wspomnienia Matki Bożej Bolesnej, skupiając się na cierpieniach Maryi opisanych w Ewangeliach Łukasza i Jana, ich historycznym kontekście oraz interpretacji zaczerpniętej z pism „św.” Jana Pawła II. Tekst podkreśla duchowe cierpienia Maryi jako owocne dla odkupienia świata, przywołując fragmenty z listu apostolskiego Salvifici doloris, i zachęca do zjednoczenia osobistych cierpień z krzyżem Jezusa w intencji zbawienia. Wspomnienie to, według autora, ilustruje udział Maryi we współcierpieniu, analogiczny do św. Pawła, choć Kościół zachowuje ostrożność co do tytułu Współodkupicielki. Artykuł kończy odniesieniem do Apostolstwa Chorych, promując ofiarowanie cierpień za królestwo Boże. Ta narracja, podszyta posoborową ostrożnością, ostatecznie relatywizuje jedyność ofiary Chrystusa, sprowadzając nadprzyrodzone misterium odkupienia do psychologicznego mechanizmu współczucia, co jest jawnym echem modernizmu potępionego przez Magisterium.
Portal Opoka informuje o święcie Podwyższenia Krzyża Świętego, podkreślając jego historyczne korzenie związane z odnalezieniem relikwii przez św. Helenę, symbolikę Krzyża jako narzędzia zbawienia oraz cytaty z postaci posoborowych, takich jak „św.” Jan Paweł II, Benedykt XVI i kard. Raniero Cantalamessa, którzy relatywizują jego znaczenie do abstrakcyjnej miłości i zwycięstwa nad złem bez akcentu na ofiarę przebłagalną i panowanie Chrystusa Króla. Ten tekst to nie celebracja Krzyża, lecz subtelna apostazja, która redukuje Najświętszą Ofiarę Kalwarii do humanistycznego symbolu, pomijając obowiązek publicznego uznania praw Chrystusa nad narodami i groźbę wiecznego potępienia dla tych, którzy odrzucają Jego panowanie.
Portal Opoka relacjonuje rzekome 90. rocznicę Koronki do Miłosierdzia Bożego, przypisując jej objawienie „św.” Faustynie Kowalskiej i promując obietnice łask rzekomo dane przez Jezusa, w tym ochronę w godzinie śmierci. Artykuł gloryfikuje tę modlitwę jako źródło duchowej siły, cytując „Dzienniczek” i nawiązując do „kanonizacji” przez Jana Pawła II, pomijając całkowicie jej potępioną naturę. To nie jest pobożność katolicka, lecz modernistyczna mistyfikacja, która zatruwa dusze fałszywym miłosierdziem oderwanym od sprawiedliwości Bożej.
Portal eKAI relacjonuje rzekome objawienia Koronki do Miłosierdzia Bożego siostrze Faustynie Kowalskiej z 13 i 14 września 1935 roku, podkreślając jej popularność, obietnice łask dla grzeszników oraz zachętę ze strony „papieża” Jana Pawła II i wydarzenia „Symfonia Miłosierdzia”. Artykuł pomija całkowicie historyczny kontekst potępienia pism Faustyny, skupiając się na promocji nabożeństwa jako „potężnej modlitwy”. To nie jest autentyczne nabożeństwo katolickie, lecz modernistyczna nowinka, potępiona przez Magisterium przed 1958 rokiem, służąca relatywizowaniu grzechu i odrzucaniu sprawiedliwości Bożej.
