Portal Opoka.org.pl promuje rekolekcje dla ratowników medycznych, organizowane przez duszpasterstwo podlegające strukturom posoborowym, z udziałem księdza Mateusza Wójcika, kapelana ratownictwa medycznego Archidiecezji Krakowskiej. Artykuł przedstawia te rekolekcje jako odpowiedź na realne problemy zawodowe: poczucie winy, wypalenie, trudności w pogodzeniu wiary z cierpieniem. Jednakże, w świetle niezmiennej wiary katolickiej, inicjatywa…
Portal episkopat.pl publikuje homilię nuncjusza apostolskiego w Polsce, arcybiskupa Antonio Guido Filipazziego, wygłoszoną 13 lutego 2026 roku w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie. Nuncjusz podkreś…
Portal Gość Niedzielny (11 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora watykańskiego Leona XIV podczas audiencji generalnej, w którym wezwał Polaków do „budowania nowej jedności kontynentu europejskiego” mającej rzekomo „przezwyciężać napięcia, rozłamy i antagonizmy – religijne i polityczne”. Nawiązując do świętych Cyryla i Metodego, „papież” zacytował słowa „świętego Jana Pawła II”, zachęcając do powrotu do ich „dzieła apostolskiego”. W katechezie podkreślił znaczenie „Słowa Bożego” otwierającego Kościół na „misję wobec wszystkich”, a pod koniec audiencji zapalił świecę w watykańskiej „Grocie Lourdes” jako znak modlitwy za chorych.
Portal eKAI (11 lutego 2026) relacjonuje wystąpienie uzurpatora Leona XIV skierowane do Polaków podczas audiencji ogólnej. Usurpator watykański wezwał do „budowania nowej jedności kontynentu europejsk…
Portal Konferencji Episkopatu Polski informuje o planowanym na 25 października 2025 r. IV Ogólnopolskim Forum Liderek i Duszpasterzy Wspólnot dla Kobiet pod hasłem „Budujemy jedność. Niesiemy nadzieję”. Organizatorami są bp. Wiesław Szlachetka – delegat KEP ds. Duszpasterstwa Kobiet – oraz Krajowa Rada ds. Duszpasterstwa Kobiet. Program obejmuje Mszę św. pod przewodnictwem abp. Adriana Galbasa SAC, konferencję teolożki dr Magdaleny Jóźwik oraz prace grupowe.
Portal eKAI relacjonuje wywiad, w którym „papież” Leon XIV, Robert Francis Prevost, wychwala swoje „wspaniałe relacje z rodzicami” i podkreśla znaczenie rodziny jako „fundamentu społeczeństwa”, podkreślając naukę tolerancji wobec odmiennych opinii politycznych w kontekście relacji z braćmi. Artykuł cytuje jego słowa o uczeniu się miłości i szacunku w rodzinie, bez wzmianki o nadprzyrodzonym wymiarze małżeństwa i wychowania w wierze katolickiej. Ta płytka, naturalistyczna narracja nie tylko pomija esencję katolickiej doktryny o rodzinie jako komórce Kościoła, ale stanowi jaskrawy przykład sekty posoborowej, która redukuje sakrament małżeństwa do świeckiego kontraktu, promując modernistyczną tolerancję zamiast integralnej wiary.
Portal informacyjny Watykanu (1 września 2025) relacjonuje przemówienie „papieża” Leona XIV do uczestników Kapituły Generalnej Zakonu św. Augustyna, w którym uzurpator zalecał „słuchanie, pokorę i jedność” jako podstawę działania. Oto kolejny przykład teologicznego bankructwa sekty posoborowej, gdzie naturalizm zastępuje nadprzyrodzoność, a luźne frazesy wypierają doktrynalną precyzję.
Streszczenie i źródło: Cytowany artykuł portalu BP KEP relacjonuje wystąpienie abp Tadeusza Wojdy SAC z okazji zbliżającej się 105. rocznicy Bitwy Warszawskiej zwanej „Cudem nad Wisłą” (15 sierpnia), w którym nawołuje do dziękczynienia Bogu za dar wolności, prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w państwie. Postulat ten ukazuje duchowy ton współczesnej narracji, łączącej historyczną pamięć z teologiczną retoryką o jedności narodu pod Maryją i z wyraźnym akcentem na moc modlitwy. W treści przewodniczący EP potwierdza wagę zjednoczenia i prosi o zawierzenie Matce Bożej, twierdząc, że „tylko zjednoczeni jesteśmy silni”. Wprowadza to do praktycznego programu duchowego i społecznego, w którym modlitwa i patriotyczna pobożność stają się narzędziem jedności państwa. W przełamaniu, które następuje po tej relacji, artykuł wydaje się w istocie wprowadzać konfirmacyjną narrację o roli Kościoła i narodu w jednym porządku, bez wyraźnego odniesienia do sakramentalnej łaski, kapłaństwa i nieba. „Prośmy szczególnie o to, abyśmy umieli naszą Ojczyznę kochać i szanować” oraz „Zawierzajmy swoje życie Matce Bożej” – to wersy, które, choć brzmią pobożnie, w praktyce skrojone są pod model duchowo-społecznej mobilizacji, a nie pod pełnię katolickiej rzeczywistości sakramentalnej.
Cytowany artykuł opisuje pogłębiający się spór jurysdykcyjny w prastarym klasztorze prawosławnym św. Katarzyny na Synaju, dotyczący relacji między mnichami a ihumenem Damianem oraz między Damianem a Patriarchatem Jerozolimskim Teofilem III. Po buntach mnichów, które doprowadziły do odsunięcia Damiana od urzędu, i po interwencji delegacji Jerozolimy, sprawa ujawnia trwający kryzys władzy, autonomii i duszpasterskiej odpowiedzialności klasztoru. Relacja ta jest osnuta wokół kwestii jurysdykcji, tradycji kanonów i roli państwa w kościelnym autorytecie. Relatywizowanie roli Soboru, hierarchii i jedności Kościoła prowadzi do rozkładu owczarni i zaufania do autorytetu pasterskiego. Relatywizacja doktryn i praktyk – w duchu „dialogu” bez autentycznej jedności – jawi się jako symptom duchowej i teologicznej jałowości współczesnego Kościoła. Te wydarzenia potwierdzają, że bez stałego i nieomylnego kierownictwa , które trzyma się jasnego porządku Bożego, Kościół staje się podatny na rozbicie wewnętrzne oraz na naruszenie świętego porządku kanonów. Lex orandi, lex credendi (prawo modlitwy to prawo wierzenia)—zasada ta wymaga jednorodnego wyznania i jedności pasterzy pod zwierzchnictwem Kościoła macierzystego. Brak takiej jedności rodzi chaos i słabość duchową; stąd konieczność ostrej, bezkompromisowej krytyki nowego duchownego trendu, który ukrywa w sobie duchową apostazję. Wnioskiem tej analizy jest teza, że jedność Kościoła, oparta na niezmiennym prawie Bożym, stoi ponad ludzką polityką i państwową interwencją.
Biuro Prasowe KEP relacjonuje homilię abp. Antonio Guido Filipazziego, „nuncjusza apostolskiego” w Polsce, wygłoszoną 2 sierpnia w toruńskim sanktuarium NMP Gwiazdy Nowej „Ewangelizacji” i św. Jana Pawła II. Tekst rozwija tezę, że rodzina jest „fundamentem Kościoła i społeczeństwa”, przywołuje „papieża” Leona XIV w pochwałach małżeństwa jako „kanonu prawdziwej miłości”, cytuje (a przynajmniej referuje) Leona XIII o pierwszeństwie społeczności domowej wobec państwa, łączy temat z Rokiem Jubileuszowym, męczeństwem św. Jana Chrzciciela i kultem Niepokalanego Serca Marji, oraz konkluduje wezwaniem do „komunii” w rodzinie czerpanej z „Eucharystii”. Zamiast katolickiej doktryny o łasce uświęcającej, o nierozerwalności małżeństwa jako sakramentu i o panowaniu Chrystusa Króla, mamy naturalistyczny apel do „inwestowania w rodzinę” i tanią harmonikę społeczno-obywatelską – a więc parawan modernistycznej teologii, która usuwa Chrystusa Króla i Jego prawo z centrum życia publicznego.
