Portal Vatican News (22 czerwca 2026) przedstawia artykuł poświęcony 300. rocznicy kanonizacji św. Alojzego Gonzagi i św. Stanisława Kostki, ukazując ich jako wzory młodzieży w kontekście współczesnego świata. Tekst, choć z pozoru niewinny w swojej hagiograficznej narracji, stanowi typowy przykład selekcji faktów i pominięć teologicznych, charakterystycznych dla propagandy sekty posoborowej,…
Portal eKAI (9 października 2025) relacjonuje inaugurację roku akademickiego w Wyższym Seminarium Duchownym w Ełku. „Formację na etapie propedeutycznym rozpoczął jeden kandydat, a wszystkich alumnów […] jest obecnie siedmiu”. Uroczystej Mszy przewodniczył „bp” Jerzy Mazur, który w homilii wzywał do „pragnienia wielkiej Nadziei, czyli pragnienia Boga, Jego Miłości, Jego Słowa, Jego dotknięcia”. Nowy kleryk Tobiasz Samul deklarował oczekiwanie na „pogłębienie relacji z Bogiem i poznanie ludzi, którzy idą tą samą drogą”. Wydarzenie uświetnili przedstawiciele innych „seminariów” oraz wykład o „600 latach pogranicza kulturowo-wyznaniowego” Ełku.
Portal Opoka relacjonuje życie św. Stanisława Kostki, podkreślając jego pobożność, ucieczkę do Rzymu i patronat nad młodzieżą, z cytatami z liturgii i opisem z „Żywotów świętych” ks. Piotra Skargi. Artykuł kończy się wezwaniem do naśladowania jego wierności Chrystusowi i Matce Bożej. Ta narracja, choć pozornie pobożna, symuluje katolicką duchowość, ignorując, jak posoborowa struktura wypacza dziedzictwo świętych na rzecz naturalistycznego humanizmu, redukując świętość do osobistego rozwoju bez prymatu nadprzyrodzonej łaski.
Portal Więź.pl w dniu 14 września 2025 roku publikuje relację z podcastu „Zwięźle”, w którym gościnnie występuje ks. Leszek Gęsiak SJ, jezuita i rzekomy rzecznik prasowy Konferencji Episkopatu Polski. W rozmowie z Zbigniewem Nosowskim omawiane są kwestie niezależności mediów katolickich, zmian wokół Katolickiej Agencji Informacyjnej (KAI), przygotowywanej komisji pod kierunkiem bp. Odera oraz decyzji o blokowaniu komentarzy na Facebooku KEP. Tekst podkreśla potrzebę spójności głosu „ludzi wierzących i Kościoła hierarchicznego”, promując personalistyczne spojrzenie na wiarę, kulturę, społeczeństwo i politykę. Ta narracja, opakowana w pozornie dialogiczny ton, stanowi jaskrawy przykład apostazji posoborowej, redukującej Kościół do świeckiej agendy, gdzie nadprzyrodzona misja zbawienia dusz ustępuje miejsca naturalistycznemu dialogowi i kompromisowi z duchem świata.
