Portal eKAI (26 stycznia 2026) relacjonuje przebieg 11. Międzynarodowego Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Kalwarii Pacławskiej, gdzie przez dwa dni (24–25 stycznia) w „bazylice mniejszej” odbywały się przesłuchania konkursowe 70 zespołów. Wydarzenie, transmitowane na YouTube, objęte zostało patronatem m.in. „metropolity przemyskiego” i władz świeckich. Organizatorami są franciszkanie z krakowskiej „prowincji” wraz z instytucjami kultury.
Portal eKAI (19 stycznia 2026) informuje o przygotowaniach do 11. Międzynarodowego Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Kalwarii Pacławskiej. Wydarzenie zaplanowano na 24-25 stycznia 2026 roku z udziałem siedemdziesięciu wykonawców, pod patronatem miejscowych władz świeckich i „duchowieństwa”. Przesłuchania konkursowe mają się odbywać w bazylice franciszkańskiej z transmisją na YouTube, między „Mszami św.” i koncertami ocenianymi przez jury złożone z instruktorów muzyki gospel i kulturoznawców.
Portal eKAI (5 stycznia 2026) relacjonuje wystąpienie „abp. Adama Szala” podczas koncertu kolęd w Kalwarii Pacławskiej. W homilii wygłoszonej przed występem artystów hierarcha posoborowej struktury mówił o „wdzięczności za poznanie tajemnicy Bożego Narodzenia”, zachęcając do „czynienia wszystkiego, aby ta tajemnica była znana nie tylko nam, ale także innym ludziom”. Całość wypowiedzi osadzona została w kontekście hasła roku duszpasterskiego o byciu „uczniami i misjonarzami”, przy całkowitym pominięciu obowiązku głoszenia jedynej prawdziwej wiary poza której ramami nie ma zbawienia.
Portal eKAI (29 grudnia 2025) informuje o premierze płyty „Montefonia II – Harmonie Przestrzeni” skomponowanej przez Romana Drozda. Projekt, inspirowany Kalwarią Pacławską, określany jest jako „muzycz…
Portal eKAI (27 września 2025) relacjonuje pielgrzymkę Róż Żywego Różańca archidiecezji przemyskiej w Kalwarii Pacławskiej, podczas której „abp” Adam Szal wygłosił homilię nawiązującą do „bł. Rodziny Ulmów” i zachęcającą do rodzinnego odmawiania różańca jako remedium na „trudności w komunikacji” i „uzależnienia od nowoczesnych środków przekazu”. Ceremonii towarzyszyło przekazanie sztandaru, obrazu „bł.” Pauliny Jaricot oraz złotej róży. Wydarzenie stanowi jaskrawy przykład wypaczenia katolickiej duchowości przez posoborową pseudoduszpasterię.
Portal Opoka informuje o fenomenie kultu Wenantego Katarzyńca, franciszkanina zmarłego w 1921 roku, który „jeszcze nie został beatyfikowany, ale już bywa nazywany polskim Szarbelem”. Artykuł donosi o setkach świadectw łask – od uzdrowień przez rozwiązanie problemów finansowych po poczęcie dzieci – składanych w kalwaryjskim sanktuarium. Redaktorzy entuzjastycznie opisują sytuację, w której „wierni, którzy doświadczywszy łask za przyczyną zakonnika, gorliwie modlą się o wyniesienie go na ołtarze”, przytaczając przy tym wypowiedzi „o. Edwarda Staniukiewicza”, opiekuna grobu.
Portal Opoka (7 października 2025) upamiętnia 136. rocznicę urodzin franciszkanina Wenantego Katarzyńca, przedstawiając go jako „potężnego orędownika” i „kandydata na ołtarze”. Artykuł powołuje się na wypowiedź „o.” Edwarda Staniukiewicza, który kreśli obraz rzekomej świętości zakonnika poprzez pryzmat sentymentalnej duchowości, całkowicie oderwanej od kryteriów heroiczności cnót.
Portal Gość Niedzielny informuje o rozpoczęciu Wielkiego Odpustu w Kalwarii Pacławskiej, organizowanego przez franciszkanów konwentualnych. W programie zaplanowano poświęcenie szat Matki Bożej, procesje z figurą Matki Bożej Zaśniętej, msze święte przed cudownym obrazem oraz Dróżki Pana Jezusa i Pogrzebu Matki Bożej. Wśród celebransów wymienieni zostali m.in. „ks. abp” Adam Szal, „ks. abp” Wacław Depo oraz „bp” Edward Kawa. Organizatorzy spodziewają się tłumów pielgrzymów, podkreślając utrudnienia komunikacyjne i logistyczne. Przedstawiona relacja jest klasycznym przykładem modernistycznej pseudopobożności, gdzie substancja katolickiej duchowości została zastąpiona przez zbiór pustych rytuałów i emocjonalnych spektakli.
Cytowany artykuł ogłasza program „Wielkiego Odpustu Kalwaryjskiego” w Kalwarii Pacławskiej (11–15 sierpnia), zapowiadając wzmożony napływ pątników oraz gęsty kalendarz wydarzeń: liczne „Msze św.” przy różnych ołtarzach, procesje, dróżki, koncerty, oratorium, „nabożeństwo uzdrowienia”, Akatyst, nocne czuwania i „Msza prymicyjna franciszkańskich neoprezbiterów”. Wydarzeniu mają przewodniczyć i głosić kazania m.in. Edward Kawa, Adam Szal, Wacław Depo, Mariusz Kozioł oraz lokalni franciszkanie. Całość jest podszyta entuzjazmem organizacyjno-festiwalowym, w którym centralną osią staje się kalendarz atrakcji i logistyczne ułatwienia, a nie wyraźna, katolicka doktryna o Ofierze Mszy, łasce, nawróceniu i królowaniu Chrystusa nad społeczeństwami. Oto znów religia staje się widowiskiem, a nie kultem Boga w prawdzie.
