Portal Opoka.org.pl informuje o obchodach święta Katedry św. Piotra w bazylice watykańskiej, opisując tradycyjne elementy kultu, takie jak „ubieranie” figury Apostoła w czerwoną kapę i tiara oraz czczenie drewnianej katedry. Artykuł, podpisany przez „AS publikację” 22 lutego 2026, przedstawia te praktyki jako kontynuację wiary katolickiej, powołując się na wczesne źródła…
Portal Opoka promuje audiobook poświęcony Ojcu Pio, przedstawiając go jako wzór duchowości aktualny dla współczesnego świata. Artykuł, oparty na książce Diane Allen, ukazuje kapucyna jako mistyka, stygmatyka i „człowieka codzienności”, whose słynna rada „Módl się, ufaj i nie martw się” ma przynosić pokój w czasach niepokoju. Pomijając jednak fundamentalne…
Portal „Gość Niedzielny” relacjonuje kontynuację rozbudowy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Płocku, miejsca pierwszych objawień św. Faustyny Kowalskiej, oraz planowane obchody 95. rocznicy tych objawień. Artykuł gloryfikuje kanonizację „świętej” przez Jana Pawła II w 2000 roku i ustanowienie przez niego Niedzieli Miłosierdzia, opisuje pielgrzymki, praktyki modlitewne (Koronkę, adorację) oraz planowane prace budowlane. Pomija zaś fundamentalne kwestie teologiczne: autentyczność objawień, heretyckie postawy Jana Pawła II oraz sakramentalną i doktrynalną poprawność odprawianych tam „msz”.
Portal eKAI.pl (14 lutego 2026) informuje, że w 2026 roku potwierdzono już pięć uroczystości beatyfikacyjnych, a łącznie planowanych jest co najmniej 12, w tym jedna w Polsce. Wśród beatyfikowanych znajdują się salezjańscy męczennicy z Auschwitz i Dachau, czescy księża straceni przez komunistów, wietnamski misjonarz, a także księża włoscy straceni przez nazistów. Dodatkowo rozważane są beatyfikacje męczenników hiszpańskiej wojny domowej, argentyńskiego biznesmena Henryka Ernesta Shawa, włoskiej założycielki zgromadzenia Anieli Katarzyny Isacchi, franciszkańskiego kapłana z Gwatemali oraz telewizyjnego ewangelisty arcybiskupa Fultona Sheena. Te ceremonie, prowadzone przez struktury watykańskie pod kierunkiem „papieża” Leona XIV (Robert Prevost) i jego poprzednika, są przedstawiane jako normalne życie Kościoła. Te beatyfikacje, przeprowadzone przez strukturę posoborową, są bezwartościowe i heretyckie, ponieważ nie ma prawdziwego papieża, a procesy kanonizacyjne są zanieczyszczone modernizmem.
Portal „Catholic News Agency” (5 stycznia 2026) przedstawia hagiograficzną narrację o Johnie Nepomucenie Neumannie (1811-1860), czeskim emigrancie, który został „biskupem” Filadelfii i „organizatorem pierwszej katolickiej sieci edukacyjnej w USA”. Artykuł wychwala go jako wzór „gorliwości misyjnej” i „promotora edukacji katolickiej”, pomijając całkowicie kryteria kanonicznej świętości zastąpione przez posoborowy kult aktywności społecznej.
Portal Opoka informuje o „87. rocznicy urodzin bł. Władysława Ulmy”, opisując historię rodziny z Markowej jako „jedno z najgłębszych świadectw człowieczeństwa w czasie niemieckiej okupacji”. W tekście podkreśla się „odwagę, która przerosła lęk” oraz „wierność decyzji niesienia pomocy”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony kontekst męczeństwa katolickiego.
Peregrrynacja relikwii św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz jej świętych rodziców, Ludwika i Zelii Martin, w dniach 22-24 listopada nawiedziły dwie lubelskie wspólnoty karmelitańskie. (Źródło: Portal eKAI, 24 listopada 2025)
Komentowany artykuł relacjonuje wydarzenie będące kwintesencją posoborowej dewastacji pojęcia świętości. Pod płaszczykiem pobożności kryje się tu bowiem:
1. Kanonizacyjny absurd: Podczas gdy kult św. Teresy z Lisieux (kanonizowanej w 1925 r.) ma podstawy w niezmiennym Magisterium, tak zwana „kanonizacja” jej rodziców w 2015 r. przez antypapieża Bergoglio jest czystą fikcją. „Świętość jest owocem łaski i heroicznego życia w łączności z Kościołem, a nie socjotechniką mającą legitymizować nową moralność” (Pius XI, Divini Redemptoris).
Naturalizm zastępuje łaskę
Opisane „duchowe” aktywności – Msze Święte, adoracje, czuwania – pozbawione są kluczowego kontektu teologicznego:
Brak wzmianki o stanie łaski uczestników jako warunku ważności sakramentów, co redukuje je do psychologicznych przeżyć
„Kaznodzieja” Budzik (notabene osoba bez ważnych święceń) głosi herezję: „Dla św. Teresy nie ulegało najmniejszej wątpliwości, że Jezusa trzeba miłować w drugim człowieku. Że wielkie uniesienia i głębokie słowa o miłości trzeba codziennie zamieniać na ‘drobne’, przekuwać na konkretne słowa, czyny i zachowania”
To jawne zaprzeczenie nauce św. Tomasza z Akwinu: „Caritas perficit animam” (Miłość doskonali duszę) – gdzie miłość ku Bogu jest fundamentem, a nie „drobne akty” wobec ludzi (II-II, q. 23, a. 6).
Relikwie bez relikwii
Procedura prezentowania relikwii budzi poważne wątpliwości:
Autentyczność szczątków rzekomych „świętych rodziców” nie została potwierdzona przez przedsoborową Kongregację Obrzędów
Mieszanie relikwii prawdziwej Świętej (Teresy) z pseudo-relikwiami jej rodziców tworzy synkretyzm kultowy
Kanonizacja rodziny Martin to ideologiczny projekt mający legitymizować posoborową wizję małżeństwa jako „drogi do świętości” bez ascezy i umartwienia
Ofiara zastąpiona zgromadzeniem
Najcięższym przejawem apostazji jest milczenie o najważniejszym:
Żadnej wzmianki o Ofierze Mszy Świętej jako bezkrwawej Ofierze Kalwarii
„Eucharystia” sprowadzona do zgromadzenia celebrującego własne emocje
Całkowite pominięcie warunku ważności sakramentów – święceń kapłańskich według tradycyjnego rytu
Jak trafnie zauważył św. Pius X: „Moderniści zastępują wewnętrzne działanie łaski zewnętrznymi przejawami emocjonalnej egzaltacji” (Encyklika Pascendi). W Dysie i przy Świętoduskiej mamy do czynienia z klasycznym przykładem tej substytucji.
Karmel na gruzach wiary
Udział tak zwanych „karmelitów bosych” i „karmelitanek” w tym spektaklu demaskuje głębię kryzysu:
Zgromadzenia te przyjęły posoborowe konstytucje, więc nie mają sukcesji zakonnej
Ich „klauzura” jest farsą, skoro uczestniczą w publicznych show z relikwiami
Duchowość karmelitańska została zredukowana do terapeutycznego narzędzia „rozwijania osobowości”
„Uroczystej Eucharystii na zakończenie peregrynacji w klasztorze karmelitanek przewodniczył abp Stanisław Budzik”
To zdanie jest oksymoronem: „uroczysta Eucharystia” bez ofiary, pod przewodnictwem nie-biskupa, w zgromadzeniu pozbawionym łaski uświęcającej.
Apokaliptyczna parodia
Wydarzenie to wpisuje się w szerszy kontekst przygotowania kultu Bestii:
Mieszanie świętości prawdziwej (Teresa) z fałszywą (rodzice) to model „mysterium iniquitatis” (2 Tes 2,7)
„100. rocznica kanonizacji” służy za przykrywkę dla wprowadzenia nowego kultu
Użycie relikwii jako fetyszy ma zastąpić prawdziwą adorację Boga w Trójcy Jedynego
Jak ostrzegał Pius XI w Quas primas: „Gdy usunięto Jezusa Chrystusa ze społeczności ludzkiej, stała się ona zgubą i nieszczęściem”. Lubański spektakl z relikwiami jest właśnie takim usunięciem Chrystusa Króla – na Jego miejsce wprowadza się kult człowieka pod płaszczykiem „rodzinnej świętości”.
Tym, którzy ulegli tej manipulacji, należy przypomnieć słowa św. Pawła: „Choćbyśmy nawet my albo anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą otrzymaliście – niech będzie przeklęty!” (Ga 1,8 Wlg). Prawdziwa świętość rodzi się jedynie z uczestnictwa w Ofierze Krzyża, a nie z emocjonalnych zgromadzeń wokół wątpliwych szczątków.
Portal Opoka relacjonuje wystosowanie przez Konferencję Episkopatu Polski podczas 403. Zebrania Plenarnego na Jasnej Górze apelu w obronie „autorytetu św. Jana Pawła II”. Dokument stwierdza, że „napeł…
Aktorski triumf na gruzach doktryny: gloryfikacja pseudo-męczennika w służbie modernistycznej propagandy
Portal eKAI (10 listopada 2025) bezkrytycznie relacjonuje przyznanie nagrody aktorowi Marcin…
Portal eKAI (1 listopada 2025) relacjonuje tzw. „Noc Świętych” w diecezji kieleckiej, gdzie pod przewodnictwem „biskupa” Jana Piotrowskiego odbyły się modlitewne czuwania połączone z procesją do kościoła NMP Matki Kościoła w Kielcach-Dąbrowie. W homilii „ks. Krzysztof Jaskułka” stwierdził, że „jeden jest prawdziwy smutek świata – ten, że nie jesteśmy święci”, zaś „bp Piotrowski” powołał się na niedawną „kanonizację” Bartłomiej Longo – byłego kapłana satanistycznego – jako dowód „Bożego miłosierdzia docierającego niemalże do piekła”. Centralnym punktem wydarzenia było przedstawienie postaci „św.” Carla Acutisa, nastolatka zmarłego na białaczkę w 2006 r., wyniesionego na ołtarze przez antypapieża Leona XIV. Całość stanowi klasyczny przykład teologicznego synkretyzmu i degradacji pojęcia świętości w strukturach posoborowych.
