Portal CNA informuje o konferencji Society of Catholic Social Scientists na temat emerytury, gdzie profesor Miguel Olivas-Luján przedstawił ideę „przechodzenia na emeryturę dla wieczności” w oparciu o rzekomo katolicką naukę społeczną. Wydarzenie odbyło się na terenie posoborowej Franciscan University of Steubenville, instytucji zaangażowanej w promocję modernizmu teologicznego.
Portal Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (19 października 2025) przedstawił rozmowę z „rektorem” „ks.” prof. Mirosławem Kalinowskim, w której chwali się wzrostem liczby studentów, sukcesami w międzynarodowych rankingach oraz rozwojem kierunku lekarskiego. Artykuł podkreśla rzekome „łączenie wysokiej jakości kształcenia z formacją opartą na wartościach”, pomijając całkowicie nadprzyrodzony cel edukacji katolickiej.
„Sukces to pochodna jakości” – deklaruje „ks.” Kalinowski, redukując misję katolickiej uczelni do świeckich parametrów efektywności. Komentowany wywiad stanowi klasyczny przykład modernistycznej strategii maskowania apostazji akademickim żargonem.
Portal eKAI (23 października 2025) relacjonuje inaugurację roku w Duszpasterstwie Akademickim w Radomiu pod przewodnictwem „biskupa” Marka Solarczyka. W homilii stwierdził on, że „istotą i sensem duszpasterstwa akademickiego jest obecność Boga w życiu młodego człowieka”, odwołując się przy tym do heretyka Jana Pawła II. Dr hab. Waldemar Nowakowski pochwalił studentów za „dobre wybory” i „dojrzałość”, podczas gdy „ksiądz” Mariusz Chamerski nawoływał do „zdobywania szczytów wiary” bez wskazania konkretów doktryny. Kulminacją spotkania był wykład Solarczyka o represjach PRL wobec Kościoła.
Portal Tygodnik Powszechny (21 października 2025) prezentuje książkę Andy Rottenberg „Trudny wiek” jako nowe spojrzenie na twórczość Andrzeja Wróblewskiego, Aliny Szapocznikow i Andrzeja Wajdy. Autor Piotr Kosiewski podkreśla, że artyści ci, doświadczywszy wojny w wieku nastoletnim, stworzyli dzieła „zarażone wojną”, w których osobiste trauma przeplata się z losem zbiorowym. Wspomina się ikoniczne prace jak „Rozstrzelania” czy „Popiół i diament”, a także późne rzeźby Szapocznikow „przejmująco opowiadające o umieraniu”. Artykuł gloryfikuje tych twórców jako wciąż aktualnych interpretatorów doświadczeń kształtujących „naszą tożsamość”.
