Portal Tygodnik Powszechny (27 stycznia 2026) relacjonuje wspomnienia Tadeusza Sadlowskiego o Józefie Hofmannie, gloryfikując pianistę jako „boga” sztuki fortepianowej. Artykuł, pełen bałwochwalczych określeń, prezentuje klasyczny przykład modernistycznej deifikacji człowieka, gdzie talent artystyczny zastępuje cnotę, a zachwyt nad przemijalnym pięknem przesłania wieczne prawdy.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) relacjonuje zjawisko fragmentaryzacji kultury poprzez platformy społecznościowe, gdzie „rolki”, minirecenzje i „mikrotreści” zastępują tradycyjne formy obcowania ze sztuką. Autor Michał Walkiewicz analizuje mechanizmy FOMO (lęk przed wypadnięciem z obiegu), „doomscrollingu” oraz komercjalizacji języka artystycznego przez korporacje medialne, jednocześnie dopuszczając możliwość zaistnienia „nowej formy sztuki” w tym procesie. Tekst pomija całkowicie nadprzyrodzony wymiar kultury, redukując ją do narzędzia rozrywki i społecznej autoterapii.
Portal Tygodnik Powszechny (19 sierpnia 2025) prezentuje recenzję powieści Ronalda Firbanka „Smutek w tropikach”, gloryfikującą „sztuczność”, „frywolność” i „pisarską swobodę” jako rzekome wartości literackie. Recenzent Olivier Sobota-Szamocki wychwala „estetyzowane przedstawienia” i „cukrową nieważkość” prozy, przeciwstawiając je „oficjalnym powinnościom” i „ideologiom”. Artykuł stanowi jawny manifest antychrześcijańskiej estetyki, gdzie kult formy zastępuje poszukiwanie prawdy.
