Pogrzeb kapłana Waldemara Kulbata – głos oddania i służby wobec Kościoła
Relacjonowany jest pogrzeb ks. prał. Waldemara Kulbata, wieloletniego wykładowcy Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, który odszedł do Pana w wieku 82 lat, po 58 latach kapłaństwa. Uroczystości odbyły się w łódzkiej bazylice archikatedralnej, gdzie zgromadzili się rodzina, przyjaciele, duchowni oraz wierni, aby oddać hołd wiernemu słudze Bożemu. W homilii podkreślono jego zaangażowanie, prostotę kapłańską i troskę o wiernych, a także odwagę w obronie wiary, co ukazał w opowiedzianej przez kardynała Ryś historii o jego odrzuceniu propozycji współpracy z służbami bezpieczeństwa. Ukazuje to obraz kapłana, którego życie było świadectwem wierności Panu mimo wszelkich przeciwności. Jednakże, w relacji tej nie pojawia się żadna refleksja nad istotą nadprzyrodzonej świętości, sakramentami, stanem łaski czy wiecznym sądem, co jest poważnym zaniedbaniem, w obliczu fundamentalnych prawd wiary katolickiej.
Krytyka portalu eKAI i jego relacji ujawnia, że tekst skupia się wyłącznie na aspekcie ludzkim, pomijając nadprzyrodzone wymiaru życia i śmierci kapłana, co jest charakterystyczne dla zubożenia nauki katolickiej i odwrócenia od głębokiej prawdy wiary. Nie wspomina się o sakramentach, które w katolickim rozumieniu są fundamentem zbawienia, ani o konieczności życia w łasce i ostatecznego sądu Bożego, co świadczy o duchowym bankructwie relacji, bo zamiast ukazać żywą nadprzyrodzoną tajemnicę, skupia się na naturalistycznym obrazie człowieka.
O ile słowa o odwadze, wierze i służbie są cenne, to ich prezentacja bez nadprzyrodzonego kontekstu jest wyłącznie wyrazem humanistycznej zwykłości, a nie życia w prawdziwej komunii z Bogiem, co jest nie do przyjęcia w świetle nauki katolickiej sprzed 1958 roku. Warto przypomnieć, że prawdziwy kapłan, według nauki Kościoła, to ten, który w pełni żyje sakramentami, szczególnie Eucharystią i Pokutą, i którego życie jest świadectwem nieustannego dążenia do świętości, ukazując tajemnicę Chrystusa Zmartwychwstałego.
Podsumowując, relacja ta, będąca przykładem modernistycznego hermeneutycznego wykrzywiania prawdy, pomija najważniejsze aspekty katolickiego pojmowania śmierci i życia wiecznego, odwracając uwagę od rzeczywistej walki duchowej i zbawienia duszy. Jest to kolejny przejaw duchowego upadku, który wynika z odrzucenia niezmiennej nauki Magisterium i zanegowania konieczności życia w łasce, a także z braku wyznania prawdy o wiecznym sądzie i karze.
Wobec tego, relacja ta ukazuje nie tylko brak elementarnej wiedzy teologicznej, ale także duchową pustkę, wynikającą z modernistycznej hermeneutyki, która odwraca wzrok od nadprzyrodzonych prawd, promując jedynie powierzchowne, naturalistyczne obrazy człowieka i jego życia. Taka postawa jest poważnym zagrożeniem dla dusz wiernych i sprzeciwia się nauczaniu Kościoła katolickiego sprzed 1958 roku, które jednoznacznie wskazuje na konieczność życia w łasce i oczekiwania na sąd ostateczny, aby osiągnąć zbawienie.
