Portal ekai relacjonuje uroczystości wspomnienia św. Klary u klarysek od Wieczystej Adoracji w Kętach, eksponując rzekomą ciągłość z tradycją katolicką podczas gdy w rzeczywistości mamy do czynienia z teologiczną dezercją. Cytowany artykuł pomija milczeniem zasadnicze kwestie doktrynalne, zastępując je sentymentalnym humanitaryzmem.
Cytowany artykuł relacjonuje, że „papież Leon XIV” mianował kardynała Mario Grecha, sekretarza generalnego Synodu Biskupów, papieskim legatem na uroczystość upamiętniającą pięćdziesiątą rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej Wniebowziętej w katedrze Gozo na Malcie. Uroczystość ma mieć miejsce 15 sierpnia, w dniu święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, w kościele, w którym obraz ten góruje nad ołtarzem głównym od 1791 roku. List od Leona XIV rozważa rola Najświętszej Maryi Panny w historii zbawienia, stwierdzając, iż “Marja od początku wieków została przez Boga przeznaczona i ustanowiona ponad wszelkie stworzenie, jako orędowniczka łaski i wzór świętości dla swojego ludu odkupionego w paschalnym misterium wywyższenia Chrystusa – na chwałę Jego majestatu” (język listu w linii teologicznej ma mieć charakter nobilitujący). Artykuł powtarza, że Kościół „z miłością kontempluje i podziwia Jej chwalebne Wniebowzięcie”, a wierni dekorują wizerunek Marji koronami i drogocennymi kamieniami, by „ukazać niewypowiedzianą miłość Boga do ludzi”. W dalszej części pojawia się wezwała do „świadectwa wiary” i do „świadectwa radości Ewangelii”. Oddając to w słowach redaktora, artykuł łączy kult maryjny z publicznym stanowiskiem Kościoła o ewangelicznej radości.
Niniejsza analiza ukazuje, że z perspektywy tradycyjnej teologii katolickiej sprzed 1958 roku opisanu tendencję należałoby uznać za symptom pewnej duchowej i teologicznej degeneracji, która w duchu posoborowych przemian (nawet jeśli nie odwołuje się bezpośrednio do programów soborowych) relatywizuje święte Objawienie i podstawową teologię sakramentalnego Kościoła. Brak także ostrzeżenia, że przyjmowanie „Komunii” w strukturach posoborowych, gdzie Msza została zredukowana do stołu zgromadzenia, a rubryki naruszają teologię ofiary przebłagalnej, jest jeżeli nie li ‘tylko’ świętokradztwem, to bałwochwalstwem. Poniższe rozważanie ukazuje, dlaczego tak voici kształt naczelny, i dlaczego w świetle autentycznej Tradycji Kościoła nie można zgodzić się na taką eklezjalną sofystykę.
Relacjonowany artykuł opisuje, jak Konferencja Episkopatu Haiti dziękuje Papieżowi za apel o pomoc w obronie narodu haitańskiego po niedzielnej modlitwie Anioł Pański. Papież Leon XIV ma wskazywać na potrzebę zaangażowania społeczności międzynarodowej w zakończenie przemocy, a abp Max Leroy Mesidor podkreśla, że sytuacja w Haiti wymaga zarówno uwolnienia zakładników, jak i realnych, konkretnych działań. Tekst ukazuje także sceptyczny ton wobec skuteczności misji międzynarodowej oraz wzywa do dialogu i opamiętania, które mają prowadzić do stabilizacji państwa. Zapis zawiera liczne akcenty na moralną odpowiedzialność społeczności i władz, lecz milczy o sakramentalnym wymiarze łaski i ostatecznej ocenie człowieka przed Bogiem. Te wypowiedzi powstają w kontekście publicznego, politycznego języka Kościoła, a ich ton i zakres oddziaływania budzą poważne pytania o to, czy mamy do czynienia z prawdziwą misją Kościoła, czy z narzędziem międzynarodowej agendy. Teza: realne królestwo pokoju rodzi się nie z polityki międzynarodowej, lecz z autentycznego panowania Chrystusa Króla i z sakramentalnego życia Kościoła, co obecny przekaz omija.
Streszczenie artykułu Cytowany artykuł relacjonuje wypowiedź Przewodniczącego Zespołu Episkopatu (Polski), w której zachęca do dziękczynienia za dar wolności z okazji 105. rocznicy „Cudu nad Wisłą” (Miracle on the Vistula), prosi o miłość i szacunek dla Ojczyzny oraz o pokój i pojednanie w Kościele i w kraju, bo tylko zjednoczeni jesteśmy silni. Wypowiedź zawiera apel o ufną zawierzenie Matce Bożej i prośbę o kierownictwo w przezwyciężaniu zła, także tego, które rodzi się w nas samych. Z kontekstu wynika silne ukierunkowanie na („narodową”) jedność i duchowo-polityczny wymiar wspólnoty.
„15 August, the Solemnity of the Assumption of the Blessed Virgin Mary, marks the 105th anniversary of the Battle of Warsaw, known as the ‘Miracle on the Vistula’.” Cytowany artykuł relacjonuje te słowa oraz to, że „Let us entrust our lives to the Mother of God and ask her to guide us and help us overcome all evil: above all, the evil within ourselves, because this is the first step and the key to transforming our reality and the whole world.”
Teza dalszej analizy: ten przekaz jedności i modlitewnego zawierzenia, osadzony na polityczno-narodowym kontekście, odsłania zdradliwą skłonność do przyjęcia duchowości Kościoła jako narzędzia państwowego programu. Jest to duchowe bankructwo, które wypacza pojęcie prawdziwej jedności Kościoła z Bogiem i obraca się przeciwko niezależnemu, nadprzyrodzonemu wymiarowi Bożej łaski.
Relatywizacja misji Kościoła w Mauretanii poprzez gloryfikację „dialogu” z islamem, przedstawiana przez źródła portalu Opoka, ukazuje praktyczne skutki herezjanego „posoborowego” podejścia do misji. Artykuł opisuje, że diecezja Nouakchott liczy ok. 4 tys. katolików, 11 kapłanów, 34 siostry i 5 parafii, działających mimo zakazów państwa; podkreśla radość i odwagę wiernych oraz ich rodzinny charakter pielgrzymek. Wydaje się jednak, że to właśnie opis tego, co udaje „katolickość” w warunkach prześladowań, ma skrywać autentyczny problem: redukcja Kościoła do zjawiska społecznego, a nie widzialnego Ciała Chrystusa Króla, które ma być publicznym narodowym królem. Pokój możliwy jest jedynie w królestwie Chrystusa (Pius XI, encyklika Quas Primas) – a wszelkie próby odłożenia prawdy o Nadzwyczajnej Potrójnej Mysterium Fidei na dalszy plan prowadzą do duchowego ruinowania wiernych.
Redukcja tajemnicy Boga i stworzenia do fizycznego zjawiska
Relacje o kosmicznych misjach i odwołania do „sztuki” i „przedstawienia”, które mają sławić „światło i wodę” jako elementy stworzenia, powtarzają zafałszowaną interpretację, ignorującą Dogmat o Stworzeniu świata przez Boga z Niej i Miejsca nadprzyrodzonego. Fragment czytany podczas misji Apollo 8 to nie tylko obraz Písma realizowany w warunkach sekwiste, lecz głęboka manipulacja symboliką, mająca na celu wywołanie efektu estetycznego, kosztem prawdy objawionej. Kościół katolicki, odwiecznie naucza, że Bóg jest Stworzycielem wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych (Sobór Watykański I, Dogmat o nieomylności Magisterium 1870) i że świat został powołany do istnienia z niczego (ex nihilo). Pomijanie nadprzyrodzonych aspektów aktu stworzenia i traktowanie go jako „faktu” kosmicznej fizyki to nie tylko herezja ekwiwalentna dla starożytnej heliocentrycznej układanki, lecz też świadomy atak na fundamenty wiary katolickiej.
Sekretne i zamierzona ignorancja nad sakramentami i łaską
W relacjach nie wspomina się o sakramentach, które są nieodzowne dla osiągnięcia zbawienia, jako środków łaski i narzędzi przemiany duchowej. Używanie symboli i fragmentów Pisma, które są „odwrócone” od tajemnicy Wcielenia, Krwi i Ciała Chrystusa, stanowi dezercję od katolickiej nauki o sakramencie i przemianie duchowej. Amerykańskie misje kosmiczne, opisując wszystko w kategoriach fizycznych, świadczą o duchowym bankructwie, bo wykluczają nadprzyrodzoną wizję i Boży plan odkupienia, który jest głównym sensem Eventu Kosmicznego. Cały projekt „wielkiego kosmosu” to modernistyczny mit, który relatywizuje rolę Boga, sprowadzając ją do roli zbiegu okoliczności naturalistycznych, na przekór dogmatowi „Deus non fattur sub specie temporis” (Bóg nie działa w czasie).
Przypisy zalekceważonej teologii i jej konsekwencje
Odmowa uznania Boga jako Pierwszej Przyczyny i Sędziego Ostatecznego, a zawężenie refleksji do fizycznej antropologii, prowadzą do głębokiego odwrócenia prawdy. Tylko odwołanie do Praw Bożych i Tradycji niezmiennej katolickiej nauki pozwala ocalić odłączenie od podłoża nadprzyrodzonego. Cytat z Pisma w misji Apollo 8, nawet jeśli wybrany dla afirmacji «początku» stworzenia, pozbawiony kontekstu ofiary i łaski, odwraca sens od Boga jako Przyczyny i Kraju wszystkich rzeczy. To nie jest wyraz szacunku, lecz wycieczka w dziedzinę heretyckiego eklektyzmu, gdzie słowa Pisma służą jako narzędzia do promowania naturalistycznego humanizmu.
Systemowa apostazja soborowej rewolucji
Podważanie nadprzyrodzonych elementów aktu stworzenia, przemilczanie sakramentów i odrzucenie nadprzyrodzonych tajemnic wiary jest konsekwencją błędów soborowych, od IV Soboru Watykańskiego, poprzez reformy późniejszego posoborowia, które odrzucały tradycyjne nauczanie na rzecz modernistycznej hermeneutyki rozwojów i rozwiązań. Również afirmacja antropocentryzmu i uniwersalistycznego dialogu podważa suwerenność Bożego objawienia i Królestwa Chrystusa, ustanowionego na pokolenia. Apostazja formalna i materialna, jaką jest odrzucenie katolickiego rozumienia stworzenia i łaski, prowadzi do rozkładu autorytetu Kościoła i jego nauki.
Atak na autorytet Magisterium poprzez relatywizację
Relacje z misji Apollo 8 pokazują, jak modernistyczne środowisko ucieka od niezmiennej nauki, egzemplifikując tę postawę wobec Pisma, które jest tu przyjmowane jako „symbol” lub „narracja” historycznego faktu”, a nie Pamięcią objawienia. Taki sposób czytania jest sprzeczny z *Dei Verbum* (Sobór Watykański II), w którym nauczono, że litera i duch Pisma są nierozerwalne, a sens doktrynalny jest niezmienny. Pomijanie istoty sakramentu i łaski, rozumiane w świetle dogmatu *De Fide* Arcybiskupa Liege, prowadzi do rozpoznawalnej dewastacji doktryny katolickiej.
Potępienie i odrzucenie modernistycznej hermeneutyki
Ekumenistyczne i naturalistyczne odwołania do Pisma Świętego, które służą jedynie jako element dramaturgii kosmicznej, prowadzą do negacji autorytetu Magisterium, będącego niezmiennym słowem Bożym przekazanym Kościołowi na zawsze. Ignorując nauki Ojców i Soborów, moderniści szerzą swoje pseudo-teologie, które kładą pod znakiem zapytania nawet samo poszanowanie Praw Bożych jako absolutu. W rezultacie, relatywistyczne i symbiotyczne traktowanie wiary i nauki jest nie tylko błędem, ale również jawnym bluźnierstwem.
Podsumowanie: zagłada katolickiego rozumu i wiary
Przedstawione w relacji o kosmicznych misjach fragmenty stanowią żywy przykład zjawiska systemowej apostazji, której podstawą jest relatywizacja Objawienia, odrzucenie sakramentów i nadprzyrodzonych prawd wiary oraz zwyczajowe odwracanie sensu Pisma Świętego. Nadrzędnym ideologicznym założeniem jest tu odarcie Boga z Jego niezmiennej i absolutnej suwerenności na rzecz śmiałej i samozwańczej pogoni za „zrozumieniem” świata bez odwołania do Objawienia. Taka postawa prowadzi nie tylko do utraty autentycznego rozumu katolickiego, ale również do duchowej ewangelicznej ruiny, której konsekwencje są źródłem niekończącej się herezji i apostazji we współczesnym świecie. Gdyż prawda katolicka nie jest przedmiotem dyskusji, lecz objawieniem od Boga, którego nie można zmieniać ani relatywizować pod pozorem postępu naukowego.
Z analizowanego artykułu z portalu Opoka wynika prezentacja wydarzeń o charakterze społecznym, które jednak są podszczypywane retoryką łagodnej tolerancji, relatywizacją i brakiem głębszej refleksji na temat istoty rzeczy. Fragmenty tekstu, które podkreślają „dobre” działania banku Santander czy kwestie bezpieczeństwa społecznego, są tutaj dodatkiem do szerszej patologii rozmywania katolickiego nauczania i ewangelicznej mądrości, stwarzając iluzję równowagi, podczas gdy w rzeczywistości pogrążają się w duchowym zaciemnieniu.
Brak powołania do prawdy i apostazja jako fundament współczesnych ideologii
W pierwszym rzędzie, artykuł milczy na temat najważniejszych prawd wiary katolickiej, takich jak sakramenty, łaska, sąd ostateczny czy dogmat o nieomylności Magisterium. Zamiast tego, skupia się na powierzchownych, politycznie poprawnych argumentach, które relatywizują prawdę, czyniąc z niej jedynie jedną z opcji. Brak wyraźnego podkreślenia, że Prawda jest jedna, niezmienna i jest fundamentem życia człowieka, jest rozmywaniem moralnej i teologicznej tożsamości Kościoła. To nie jest przypadkowe; jest to świadectwo głębokiej duchowej degeneracji, konsekwencji Soboru Watykańskiego II, który w swojej rewolucji teologicznej odwrócił od niezmiennej nauki i wprowadził eklektyczne ideologie relatywizmu.
Hermeneutyka ciągłości a pseudofilozofia zmiany dogmatów
Autorzy artykułu, świadomie lub nie, promują hermeneutykę ciągłości, która zakłada, że zmiany w Kościele to tylko rozwój, a nie deprawacja. Jednak ta postawa jest fałszywym ekwilibrium, który ukrywa relatywizację i zniszczenie niezmiennych dogmatów. Historie Kościoła uczą nas, że odrzucenie niezmiennych nauk, udawanie, że „dialog” i „rozumność” mogą zastąpić boskie objawienie, prowadzi do utraty fundamentów zbawczych. O jednym jest zapomniano – że duchowych „rozwag” i ustępstw nie może dokonywać żaden nowożytowy teolog, a jedynie prawowierny magisterium wiernej Tradycji.
Relatywizacja moralności i fałszywa tolerancja
Podczas gdy artykuł „chwali” działanie banków i instytucji społecznych, zatracając w tym dostrzeżenie duchowego wymiaru, zapomina, że prawdziwy Kościół nie może hołdować zasadom relatywizmu, który narodził się na soborowych łamach. „Ważne jest, aby społeczność ludzka poddawała się prawu Bożemu, nie zaś ludzkim konwencjom”, jak to głosi Kodeks Prawa Kanonicznego (kan. 1752), a relatywizacja prawdy prowadzi do otwartego sprzeciwu wobec Bożej woli. Bezdeklaracyjne opowiadanie się za „dialogiem” stawia na piedestale fałszywe „prawa człowieka”, które będąc w konflikcie z Prawem Bożym, prowadzą do rozkładu moralnego i duchowego.
Apostazja duchowieństwa oraz świadome rozmywanie sakramentów
W artykule widać wyraźne usprawiedliwianie obecnej sytuacji w Kościele, co jest odzwierciedleniem głębokiej zdrady i apostazji ze strony „duchowieństwa”. Bez krytycznego potępienia modernistycznych „biskupów” i „księży”, którzy odchodzą od wiary, nie można mówić o odnowie duchowej narodu. Szeregśilo założeń, jak «uprawnianie do otwierania kont walutowych bez sakramentu pokuty i Eucharystii» jest nie tylko teologicznie nie do przyjęcia; to jest profanacja, świętokradztwo i złamanie zasad wiary katolickiej, bo sakramenty to nie obiekty handlowe, lecz środki łaski, bez których nie ma zbawienia.
Milczenie o niezmiennych prawdach a apatia wobec herezji
Milczenie, które cechuje tekst, jest w istocie wyrazem duchowego zastać, które prowadzi do pełnej apostazji narodowej i dekapitacji hierarchii. O tym, czym jest herezja, mówił Święty Augustyn: „Heretyk to ten, kto odrzuca to, co prawdziwe, i wprowadza zamęt sztuczny” (De Haeresibus). Autorzy skupiają się na „pomyślnych” aspektach społeczeństwa, ignorując, że status quo zabija dusze.
Kreowanie fałszywej idei „praw człowieka” i odrzucenie suwerenności królestwa Chrystusa
Fundamentalnym błędem jest uznanie praw człowieka za nadrzędne względem Prawa Bożego. Stosunek do praw Bożych musi być absolutny – Chrystus Król domaga się panowania nad wszystkimi narodami (Quas Primas, Pius XI). Tylko wtedy pokój i prawdziwa sprawiedliwość mogą zagościć na ziemi. Tymczasem artykuł wręcz relatywizuje wyższość Prawa Bożego nad ludzkim, utożsamiając je z wieloma „wolnościami” będącymi w sprzeczności z nauką katolicką. To potencjał do dezaktualizacji ewangelicznego królestwa i otwarcie drogi ku doktrynie „religii wyzwolenia” i antykrólestwu Antychrysta.
Modernistyczne relatywizm a duchowa ruinacja wspólnoty
Sposób, w jaki artykuł opowiada o „zaangażowaniu” banków, firm i polityków, jest odzwierciedleniem dominującej ideologii modernistycznego relatywizmu, który odwraca uwagę od istoty wiary i skupia się na wyimaginowanych „postępach” świata. Ta mentalność jest skutkiem poddania się soborowemu duchowi, który – zamiast promować „extra ecclesiam nulla salus” (poza Kościołem nie ma zbawienia) – wyznaje —w myśl wybranego ekumenizmu— „wszystkie religie są równie prawdziwe”, co jest całkowitym zaprzeczeniem katolickiej nauki.
Zakończenie: duchowa walka i konieczność powrotu do niezmiennych nauk Kościoła
W obecnej epoce kryzysu moralnego, doktrynalnego i sakramentalnego, katolik, kierując się niezmienną nauką wyrażoną przed 1958 rokiem, musi wyznawać i bronić prawdy nieomylnej i apostolskiej. Podczas gdy świat i kościelne urzędy popadają w głęboką zdradę wiary, wierny katolik musi odważnie wyznać, że jedynie w słowie Bożym i tradycji katolickiej kryje się źródło prawdziwego zbawienia i pokoju. Prawda, nawet gdy jest niewygodna, jest fundamentem wyboru Boga, a jej odrzucenie oznacza zgodę na duchowy bankructwo i wieczną ruinę.
Podsumowanie
Artykuł prezentuje obraz społeczeństwa i instytucji z natury wyłączonych z duchowego porządku, zapominając o podstawowym, niezmiennym nauczaniu Kościoła, i promując relatywizm, synkretyzm i apostazję. **Uwypuklenie tego, co sprzeczne z dogmatami katolickimi, tylko pogłębia duchową katastrofę współczesnego świata, kładąc kres wszelkiemu prawdziwemu odrodzeniu w oparciu o niezmienną naukę Pana naszego Jezusa Chrystusa**.
Fałszywa troska o jedność i ekumenizm – krytyka duchowej i teologicznej ułudy współczesnych „wydarzeń”
Niniejszy tekst analizuje i krytykuje współczesne pojmowanie rzekomej jedności, ekumenizmu, a ta…
Portal episkopat relacjonuje Msza Święta z okazji 105. rocznicy Bitwy Warszawskiej, która ma być celebrowana 13 sierpnia w konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku. Eucharystii będzie przewodniczył biskup polowy Wojska Polskiego Wiesław Lechowicz. W specjalnym komunikacie bp Romuald Kamiński z Diecezji Warszawsko-Praskiej podkreśla, że pamięć o „Cudzie nad Wisłą” pozostaje wierna tradycji i ma łączyć naród wokół wartości chrześcijańskich. Relacja kończy się ponurą oczywistością: aktualne gesty i słowa koncentrują się na upamiętnieniu historycznego momentu, nie zaś na eschatologicznym wymiarze Mszy i na sakramentalnym charakterze Ołtarza. Portal episkopat informuje o wydarzeniu w ten sposób, że ton komunikatu jest nie tyle liturgicznie precyzyjny, ile politycznie i symbolicznie zorientowany na pamięć kulturową. Teza dalszej analizy: tekst ukazuje duchowy i intelektualny regres, w którym sakramentalna treść Mszy ustępuje miejsca narodowej ceremonii i politycznej narracji.
Artykuł relacjonuje inicjatywy koreańskich biskupów z okazji Dnia Modlitwy o pokój i zjednoczenie Półwyspu Koreańskiego, z akcentem na apel o zniesienie bariery separacji i otwartość na współpracę z Koreą Północną pod auspicjami organizacji międzywyznaniowych. W dokumencie podkreślano wagę modlitwy o pokój w kontekście 80. rocznicy podziału, przypominano histórię okupacji japońskiej i wyzwolenia, a także wskazywano na potrzebę jedności Kościoła i wspólne działania na rzecz pokoju. Tekst odnotowuje także zaangażowanie Kościoła katolickiego w Korei Południowej w projekt pojednania oraz współpracę na granicy północ-południe, w tym pielgrzymki i inicjatywy na rzecz dialogu. Relacja zawiera także odwołania do rocznicowych wydarzeń i planów na przyszłość, jak wspólne Eucharystie Korei Północnej i Południowej z lat 2000 i 2026.
Streszczenie koncentruje się na kierunku: promowanie pokoju i zjednoczenia poprzez dialog i współpracę między religiami, bez odniesienia do fundamentów katolickiej nauki o widzialnym Kościele i o koniecznym przymierzu z Piotrowym Następcą. Artykuł w sposób ograniczony sugeruje, że ów dialog powinien prowadzić do rozdziału między polityką a duchowością oraz do otwartości na inkluzję innych chrześcijańskich wspólnot w ramach „wspólnego domu”. Takie ujęcie jest interpretacyjne i nie uwypukla centralnego dogmatu katolickiej jedności pod władzą Kościoła rzymskiego.
Relacjonowany materiał, choć ubogacony danymi historycznymi, pomija w istotny sposób to, co stanowi o zasadach katolickiej misji i misji Kościoła: jedność wiary, sakramentalność i zwierzchnictwo Papieża. Zamiast ukazać to w świetle niezmiennej nauczycieli Kościoła sprzed 1958 roku, tekst akcentuje „wspólny dom” i „wymiany z Koreą Północną” jako formy solidarności, które prowadzą ku naturalistycznemu rozumieniu pokoju bez konkretnych odniesień do Sacramentalnego Zjednoczenia Ciała Chrystusa i do prawdy o jedynym, świętym i katolickim Kościele. Ta prezentacja prowadzi do zafałszowania pojęć o świętości i o transcendencji ludzkiej historii.
W kontekście sedewakantystycznym, ta relacja ukazuje tendencję do redukcji misji Kościoła do politycznej i społecznej koegzystencji, odchodząc od niezmiennego charakteru Kościoła jako Arki Zbawienia, która prowadzi ludzkość ku jedności w Chrystusie poprzez realną obecność Ofiary i łaski sakramentalnej. Wobec tego, prowadzona narracja prowadzi do sofistycznego usprawiedliwiania dialogu, który zdradza zasadnicze prawdy o naturze Kościoła i o nadziei chrześcijańskiej. Pokój możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) i tylko wtedy, gdy jednostki i narody uznają Panowanie Chrystusa Króla nad wszystkimi sferami życia.
Pokój możliwy jest jedynie w królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) – to fundamentalne zdanie, które powinno kierować każdą oceną podobnych apeli, a nie secularne ideały dialogu bez konieczności nawrócenia do jedynego Pasterza Kościoła. Relacja nie podejmuje tej kwestii w sposób wystarczająco wyraźny, co stanowi istotne zaniedbanie w świetle niezmiennych praw Kościoła.
„Niech Północ i Południe żyją razem we ‘wspólnym domu’” – to sformułowanie, które niesie ze sobą ryzyko redukcji misji Kościoła do poziomu politycznego porozumienia, bez rozpoznania konieczności przynależności do jedynego Kościoła Chrystusa i jego sakramentów.
„Zjednoczenie nie jako opcja, lecz jako cel” – te słowa oddają duchowy zamysł, który z punktu widzenia tradycyjnego Katolickiego Naukowania prowadzi do rozmycia granic między Kościołem a społeczeństwem, a tym samym podważa istotę Kościoła jako widzialnego Ciała Chrystusa.
