katolicki – Strona 125 – Ethos Catholicus

Rekonstrukcja katolickiego pogrzebu w tradycyjnej katedrze, z kapłanem w liturgii, wiernymi w modlitwie, w świetle witraży, pełne szacunku i powagi sceny religijnej.

Pogrzeb w Tarnowie jako apoteoza posoborowego humanitaryzmu i milczenia o rzeczach ostatecznych

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Liturgia pogrzebowa bez eschatologii: symptom zapaści doktrynalnej w Tarnowie

Biuro Prasowe Konferencji Episkopatu Polski relacjonuje, że 10 lipca w tarnowskiej katedrze sprawowano Mszę pogrzebową za zmarłego bp. Władysława Bobowskiego, której przewodniczył Andrzej Jeż. W tekście akcentuje się „wdzięczność” za dobroć zmarłego, określa się biskupa jako „stróża Bożego Światła”, wspomina o „trzech stopniach doskonałości chrześcijańskiej” (oczyszczenie, oświecenie, zjednoczenie), a także przywołuje cnoty: skromność, łagodność, gotowość do pomocy, modlitwę. Na końcu odczytano list kondolencyjny Tadeusza Wojdy i głosy współczucia. Oto liturgia słowa i prasy, w której przeważa biurokratyczna czułostkowość, a milknie głos o sądzie, karze, pokucie, przebłagalnym charakterze Ofiary i potrzebie wytrwania w łasce — milczenie, które jest aktem oskarżenia.

Realistyczne zdjęcie katolickiego biskupa modlącego się w kościele z witrażem Chrystusa i świętych w tle, oddające ducha wiary i pokory.

Posoborowie

Dyplomacja zamiast Ewangelii: Stolica Apostolska promuje dwupaństwowość i kult człowieka

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Dyplomacja zamiast Ewangelii: Stolica Apostolska promuje dwupaństwowość i kult człowieka
Cytowany artykuł relacjonuje wystąpienie abp. Gabriele Caccia na konferencji ONZ w Nowym Jorku poświęconej „pokojowemu rozwiązaniu kwestii Palestyny” i wdrożeniu tzw. rozwiązania dwupaństwowego. W imieniu Stolicy Apostolskiej domaga się on „natychmiastowego zawieszenia broni”, wyraża „głębokie zaniepokojenie kryzysem humanitarnym” w Strefie Gazy, potępia terroryzm oraz apeluje o uwolnienie „izraelskich zakładników”, ochronę cywilów w świetle „międzynarodowego prawa humanitarnego” i nieograniczony dostęp pomocy. Watykański dyplomata przypomina o uznaniu przez Stolicę Apostolską Izraela i Palestyny, wzywa dla Jerozolimy do „specjalnego statusu międzynarodowego” chroniącego „święte miejsca trzech religii monoteistycznych”, i cytuje „papieża” Leona XIV, który wzywa do zakończenia wojny oraz poszanowania zakazu „zbiorowych kar” i „masowego użycia siły”. Ta narracja jest programowo naturalistyczna, czerpie autorytet z ONZ i „praw człowieka”, a milczy o królowaniu Chrystusa, o nawróceniu, o grzechu i ostatecznym celu pokoju – dlatego już w założeniach stanowi projekt politycznej substytucji Kościoła.

Stary katolicki ksiądz w tradycyjnych szatach, trzymający świecę i Biblię w cichej, pełnej skupienia atmosferze kościoła

Posoborowie

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zejdę do twojego grobu” – pastoralny sentymentalizm zamiast katolickiej soteriologii

Cytowany artykuł relacjonuje katechezę dominikanów Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia w Rzymie podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży (30 lipca 2025). Punkt wyjścia stanowi perykopa o wskrzeszeniu Łazarza; mówcy budują psychologiczno-motywacyjną narrację o „trzech poziomach śmierci” (córka Jaira, młodzieniec z Nain, Łazarz), rzekomej „zamianie miejsc” Jezusa z grzesznikiem i zachęcają, by „poprosić Jezusa, by wszedł do twojego grobu”. Padają tezy, że każdy sakrament to „przejście przez śmierć do życia”, z naciskiem na doświadczenie wewnętrzne. Brak jednak jasnego nauczania o łasce uświęcającej, zadośćuczynieniu sprawiedliwości Bożej przez Ofiarę Krzyża uobecnianą na Mszy św., konieczności skruchy i wyznania grzechów, o niebie, piekle, czyśćcu i Sądzie Ostatecznym. To nie katecheza katolicka, lecz pastoralny naturalizm, w którym krzyż staje się metaforą samorozwoju.

Reverentna scena katolicka z kapłanem modlącym się przed krzyżem w kościele, ukazująca pokorę i pobożność w tradycyjnym katolickim stylu.

Posoborowie

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Portal KAI relacjonuje katechezę „ojców” Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży w Rzymie (01 sierpnia 2025, 19:36). Tematem jest rzekomo ewangeliczna miłość Marii z Betanii, interpretowana jako „esencja bycia z Jezusem”, z redukcją życia chrześcijańskiego do emocjonalnego aktu słuchania i namaszczania, bez twardych wymagań nawrócenia, posłuszeństwa i ascezy. Padają deklaracje, że „Bóg nie lubi kropek” i „zawsze można bardziej kochać”, a sąd Boży zostaje sprowadzony do pytania „czy kochasz?”. Konkluzja: ciepły, psychologiczny monolog, który unika słów: grzech śmiertelny, pokuta, sakrament pokuty, stan łaski, Krzyż, ofiara Mszy, posłuszeństwo wierze. To nie katecheza – to naturalistyczna propaganda sentymentalizmu, zastępująca nadprzyrodzoną łaskę zwyczajnym ludzkim uczuciem.

Realistyczne zdjęcie katolickiego konfesjonału z kapłanem i wiernym w tradycyjnym otoczeniu kościoła, oddające duchową refleksję i powagę sakramentu pokuty.

Posoborowie

Circo Massimo jako targ emocji: instrumentalizacja „spowiedzi” i odpustu w duchu jubileuszowego marketingu

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Circo Massimo jako targ emocji: instrumentalizacja „spowiedzi” i odpustu

Cytowany artykuł relacjonuje masową akcję „spowiedzi” młodzieży na rzymskim Circo Massimo w ramach „Jubileuszu Młodzieży”, akcentując „radość z przebaczenia”, wielojęzyczność konfesjonałów, łatwy dostęp do „miłosierdzia” i możliwość uzyskania „jubileuszowego odpustu” poprzez standardowy zestaw aktów: „spowiedź”, Komunię, modlitwę w intencji „papieża” i nawiedzenie kościoła. Wypowiedzi wolontariuszy i „kapłanów” podają, że wydarzenie „porusza serca do nawrócenia”, buduje wspólnotę i jednoczy, a „Bóg przebacza zawsze”. Punkt ciężkości spoczywa na doświadczeniu przeżyć, łatwości dostępu i atmosferze tłumu, niemal całkowicie milcząc o obiektywnych warunkach ważności sakramentu, o konieczności integralnej spowiedzi, o zadośćuczynieniu, naprawieniu szkody i przyjęciu twardych warunków odcięcia od grzechu, a także o prawdziwym Kościele i prawdziwym kulcie. Zasadniczy problem: naturalistyczna emocjonalizacja „miłosierdzia” i symulacja sakramentów w strukturach posoborowych, bez odniesienia do nienaruszalnych kryteriów Wiary i ładu łaski.