Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia Abdulrazaka Gurnaha – tanzańskiego noblistę – jako piewcę „radykalnej nadziei” w świecie naznaczonym kolonialną przemocą i wykorzenieniem. Autor artykułu, Michał Sowiński, kreśli obraz pisarza jako kronikarza ludzkich strat, który w miejsce utraconych wartości proponuje budowanie „nowych form wspólnoty”.
Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia komiks Łukasza Wojciechowskiego jako alternatywną historię Stanisława Wojciechowskiego – pruskiego żołnierza zmuszonego walczyć przeciwko powstańcom i własnemu bratu. Autor wychwala „nietuzinkowy minimalizm” dzieła stworzonego w AutoCADzie, rzekomo oddającego „modernistyczną wiarę w technokrację” oraz „psychikę zwichrowaną nerwicą frontową”. Kompletnym milczeniem pominięto moralny wymiar zdrady narodowej i bratobójczej przemocy, redukując tragedię do psychologicznego przypadku.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) promuje tekst Piotra Sikory, który przedstawia praktyki modlitewne wschodniego chrześcijaństwa jako remedium na „powakacyjny reset”. Autor, powołując się na ojców pustyni i bizantyjskich mistyków, forsuje koncepcję „czystej modlitwy” jako techniki prowadzącej do doświadczenia jedności z Bogiem poprzez wyciszenie umysłu i synchronizację oddechu z powtarzaniem imienia Jezus. Całość to przykład modernistycznej redukcji życia duchowego do psychologicznych mechanizmów, całkowicie oderwanej od katolickiej doktryny o łasce i pośrednictwie Kościoła.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) prezentuje wywiad z „ks.” Jackiem Prusakiem SJ – psychoterapeutą i „teologiem” – na temat relacji między „duchownymi” a wiernymi w kontekście sprawy „ks.” Chmielewskiego. Artykuł redukuje problem do kwestii „manipulacji”, „asymetrii władzy” i „ludzkiej słabości”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar kapłaństwa, grzechu świętokradztwa i obowiązku unikania zgorszenia. To jawny przejaw modernistycznej herezji, gdzie Kościół zastępuje się gabinetem terapeutycznym.
Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje rysunek Bartosza Minkiewicza jako element swojego „Obrazu tygodnia”. Choć treść graficzna pozostaje niedostępna bez subskrypcji, sama forma promocji oraz kontekst wystarczająco zdradzają modernistyczne przesłanie dzieła. Jak ostrzegał Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści posługują się wszelkimi formami sztuki jako bronią do podważania dogmatów”.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) przedstawia historię Bajan, palestyńskiej migrantki w Niemczech, jako rzekomo „ludzką” opowieść o integracji. Relatywistyczna narracja pomija fundamentalne sprzeczności z katolickim porządkiem społecznym, gloryfikując przy tym bunt przeciwko naturalnemu ładowi.
Portal Tygodnik Powszechny (09.09.2025) relacjonuje serię zdarzeń politycznych: incydent z sędzią Trybunału Stanu Piotrem Andrzejewskim, który podczas dyskusji o immunitecie I prezes SN Małgorzaty Manowskiej „z rozmachem opuścił posiedzenie”, „krzyczał na zgromadzonych” i „popchnął krzesło”; dowcip premiera Donalda Tuska o „rozmiarach” stacji telewizyjnej; oraz skandal związany z „nieudanym żartem” europosła Roberta Biedronia na temat Karola Nawrockiego i Donalda Trumpa, który uczynił go „najbardziej krytykowanym politykiem w historii polskiego internetu”. Artykuł pomija całkowicie perspektywę moralną, redukując władzę sądowniczą i wykonawczą do poziomu komedii błazeńskiej, gdzie liczy się jedynie efekt medialny, a nie bonum commune (dobro wspólne).
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) relacjonuje rozmowę z Agnieszką Kruszewską, kierującą Polską Stacją Antarktyczną, gloryfikującą świecką logistykę badań i ekologiczny aktywizm. Milczenie o Bogu Stwórcy i redukcja misji naukowej do czystego naturalizmu stanowią heretycką dezercję z katolickiego obowiązku poznawania dzieł Stwórcy dla Jego chwały (Rzym. 1:20).
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) publikuje tekst „abp.” Grzegorza Rysia pt. „Przyzwyczajamy się do dawnych sposobów i dróg myślenia, przeżywania, działania. A On chce dla nas ciągłej nowości”, w którym hierarcha posoborowej struktury promuje modernistyczną koncepcję „paschalnej nowości” jako rzekomego antidotum na stagnację duchową. Autor powołuje się na fragment Ewangelii o nowym winie i starych bukłakach (Łk 5, 36-39), by uzasadnić tezę o konieczności permanentnego „zabijania historii” w życiu Kościoła. Jako wzór stawia „ks.” Piotra Orosa – męczennika „zabitego z polecenia KGB w sierpniu 1953 r.” – który rzekomo przekonywał, że „ubogiemu dać trzeba to, co się ma najlepszego”. Tekst stanowi klasyczny przykład modernistycznej herezji potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili sane exitu.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) prezentuje analizę zjawiska „menedżerów biedy” – osób wykorzystujących osoby ubogie i wykluczone do generowania przychodów przez media, pod pozorem pomocy. Autorka, Olga Drenda, wskazuje na dwuznaczną rolę twórców dokumentujących ludzką nędzę, od XIX-wiecznych fotografii Jacoba Riisa po współczesne patostreamy. Choć formalnie potępia instrumentalizację cierpienia, cała argumentacja zbudowana jest na relatywistycznych podstawach, pomijających nadprzyrodzoną godność człowieka i objawione prawa moralne (lex divina).
