Portal Konferencji Episkopatu Polski (KEP) informuje o śmierci Wacławy Bałabuch, matki bp. Adama Bałabucha, biskupa pomocniczego diecezji świdnickiej. Uroczystości pogrzebowe zaplanowano na 12 lutego …
Portal Vatican News relacjonuje wydarzenie z Bazyliki Watykańskiej z 6 listopada 2025 r., gdzie ks. Wojciech Kućko wygłosił homilię podczas „Mszy św.” przy grobie „św. Jana Pawła II”. W koncelebrze uczestniczyli m.in. nuncjusz apostolski w Polsce abp Antonio Guido Filipazzi oraz ordynariusz kielecki bp Jan Piotrowski.
Portal eKAI (1 listopada 2024) relacjonuje przebieg uroczystości Wszystkich Świętych na cmentarzu w Ełku pod przewodnictwem „biskupa” Jerzego Mazura. W koncelebrze uczestniczyli kapłani z ełckich parafii oraz prefekci Wyższego Seminarium Duchownego. Komentowany artykuł przedstawia modernistyczną redukcję eschatologii do humanitarnego sentymentalizmu, całkowicie pomijając dogmatyczne podstawy kultu świętych i dusz cierpiących.
Portal eKAI (31 października 2025) przedstawia wypowiedź „profesora” Andrzeja Derdziuka OFMCap na temat uroczystości Wszystkich Świętych i dogmatu o obcowaniu świętych. Artykuł relacjonuje jego wywód o „duchowej więzi” między trzema częściami „Kościoła”: triumfującym (święci w niebie), walczącym (żyjący na ziemi) i cierpiącym (czyściec). „Teolog” akcentuje wzajemne wsparcie przez modlitwę i odpusty, przywołując koncepcję „Thesaurus Ecclesiae” (skarbca Kościoła) oraz „świętych z sąsiedztwa” – termin ukuty przez „papieża” Franciszka. Całość utrzymana jest w tonie psychologicznego pocieszenia, pomijającego nadprzyrodzone realia grzechu, sądu i zadośćuczynienia.
Portal „Tygodnik Powszechny” (28 października 2025) publikuje tekst „ks.” Adama Bonieckiego zatytułowany „Część historii”, będący refleksją na temat Dnia Zadusznego i pamięci o zmarłych. Autor wspomina porządkowanie grobów na tynieckim cmentarzu, wymieniając nazwiska zmarłych współpracowników pisma: Turowiczów, Żychiewiczów, Malewskiej, Skwarnickiego czy Krzeczkowskiego. Przywołuje historię rodzinnej kaplicy grobowej Bonieckich, która popada w ruinę – katakumby są niedostępne, a miejsce służy za magazyn „rupieci”. Boniecki konstatuje: „W dniu powszechnego zmartwychwstania, jeśli będziemy chcieli, to jakoś się odnajdziemy”. W dalszej części tekstu skupia się na genealogicznych poszukiwaniach dziadka-historyka, suchych kronikach rodzinnych oraz współczesnych próbach utrwalenia wspomnień poprzez wydane przez siostrę trzy tomy rodzinnych dziejów. Kluczowa teza brzmi: „Nie za wiele myślimy o przodkach […] Nie zdajemy sobie sprawy z dziedzictwa, które często zanika pod naciskiem świata, w którym żyjemy”. Całość utrzymana jest w tonie sentymentalnego naturalizmu, gdzie mysterium mortis zostaje zredukowane do socjologicznego fenomenu.
