Konkurs Chopinowski – Strona 2

Sobięgawcza koncertowa sala z fortepianem na scenie, oświetlona ciepłym naturalnym światłem. Poważna postać w tradycyjnym strój duchowny siedzi w widowni, głęboko zanurzona w modlitwie. Organy w tle podkreślają sakralny kontekst. Scena przenosi poczucie wzniosłości i transcendencji, kontrastując z chaosem współczesnych interpretacji muzycznych.

Chopinowski chaos: gdy muzyka traci swój transcendentny wymiar

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal „Więź” w artykule z 18 października 2025 r. relacjonuje przebieg XIX Konkursu Chopinowskiego, skupiając się na rzekomym związku muzyki z matematyką oraz atmosferze współczesnych przesłuchań. Autor sugeruje, że wykonawcy prezentują „boską wskazówkę porządku” w zchaotyzowanym świecie, jednocześnie kwestionując obiektywne kryteria oceny i podkreślając subiektywizm przeżycia muzycznego. Całość stanowi przykład modernistycznej redukcji sztuki do emocjonalnego doznania pozbawionego transcendentnego zakotwiczenia.

Ręce pianisty wykonująca mazurki Chopina w kaplicy z bogatym oświetleniem świec.

Świat

Konkurs Chopinowski jako symptom upadku kultury w epoce modernistycznej dezintegracji

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (17 października 2025) relacjonuje wyniki III etapu 19. Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego, przedstawiając eliminację Erica Guo – zwycięzcy edycji na instrumentach historycznych – jako przykład arbitralności współczesnych mechanizmów oceny sztuki. Autor, Jakub Puchalski, wskazuje na systemową przypadkowość jurorskich werdyktów („loteria”), zawężenie skali ocen (20-25 punktów) uniemożliwiające realną weryfikację poziomu oraz deficyt panowania nad instrumentem u większości uczestników. Do finału awansował m.in. Vincent Ong, który po „całkowicie szkolnym I etapie” przedstawił interpretację Sonaty h-moll z „nie lada pięknym Largo” (przy mazurkach ocenianych jako słabe), podczas gdy odrzucony Guo prezentował – zdaniem recenzenta – jeden z najlepiej kontrolowanych zestawów mazurkowych. Artykuł kończy retorycznym pytaniem o cel istnienia Konkursu w obecnej formie.

Młody pianist wykonujący Preludia Chopina w tradycyjnym kościele katolickim z głęboką emocją i techniczną perfekcją.

Kultura

Karykatura sztuki: Konkurs Chopinowski jako laboratorium modernistycznej degrengolady

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (13 października 2025) relacjonuje przebieg II etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, koncentrując się na eliminacjach dwóch pianistów: Gabriele Straty i Hao Rao. Autor Jakub Puchalski ubolewa nad brakiem „indywidualności” w wykonaniach Preludiów op. 28 i polonezów, krytykując jurorów za odrzucenie „najciekawszych” interpretatorów na rzecz bezpiecznego kanonu.

Pianista grający Chopina w tradycyjnym kościele katolickim z dekoracjami witrażowymi i sakralnymi elementami.

Kultura

Konkurs Chopinowski jako przejaw laicyzacji sztuki katolickiej

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Gość Niedzielny (13 października 2025) donosi o postępach XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 20 pianistów z ośmiu krajów zakwalifikowanych do III etapu, w tym trzech Polaków: Piotra Alexewicza, Piotra Pawlaka i Yehudę Prokopowicza. Przesłuchania w Filharmonii Narodowej mają obejmować sonaty, mazurki i inne utwory Fryderyka Chopina, pod oceną jury pod przewodnictwem Garricka Ohlssona.

Pianista grający na organach w tradycyjnym kościele katolickim z pełnym zaangażowaniem duchowym

Świat

Konkurs Chopinowski: Triumf techniki nad duchem muzyki

Zostaw komentarz / Świat / Defensor Fidei

Portal „Tygodnik Powszechny” (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina, wskazując na eliminację pianistów o wybitnej wrażliwości muzycznej – takich jak Mateusz Dubiel czy Yu-Ang Fan – na rzecz wykonawców nastawionych na techniczną biegłość. Autor Jakub Puchalski krytykuje system jurorski oparty na arytmetycznej średni punktów, który prowadzi do przypadkowych decyzji i marginalizuje interpretacyjną głębię. Wśród zakwalifikowanych wyróżnia włoskiego pianistę Gabriele Stratę jako „największego myśliciela i architekta tego Konkursu”.

Tradycyjny wnętrze katolickie z organami i witrażami przedstawiającymi Chrystusa Króla. Poważny pianista gra Chopina podczas konkursu.

Kultura

Kulturowa amnezja w służbie neutralności: Chopin bez Chrystusa Króla

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Gość Niedzielny (8 października 2025) relacjonuje wyniki I etapu XIX Konkursu Chopinowskiego, wymieniając 40 zakwalifikowanych pianistów – w tym czterech Polaków – oraz szczegóły techniczne dotyczące programu II etapu. W całym tekście nie pojawia się ani jedno odniesienie do katolickiego dziedzictwa Fryderyka Chopina, kulturotwórczej roli Kościoła czy duchowego wymiaru sztuki. To nie relacja kulturalna – to manifest zeświecczonej neutralności.

Pianista gra Nocturny Chopina w kościele w tradycyjnym otoczeniu sakralnym.

Posoborowie

Muzyka Chopina oderwana od wiary: recenzja jako przejaw kulturowego naturalizmu

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (7 października 2025) przedstawia recenzję zbioru nagrań Sergia Fiorentino, określając włoskiego pianistę jako „skrajnego pechowca i szczęściarza”, którego interpretacje Chopinowskich Nokturnów zasługują na uwagę w kontekście rozpoczynającego się Konkursu Chopinowskiego. Autor artykułu koncentruje się na walorach estetycznych wykonania, pomijając całkowicie nadprzyrodzony kontekst sztuki sakralnej i katolickie korzenie twórczości Fryderyka Chopina.

Pianista gra w tradycyjnym kościele katolickim przy szczerym świetle odwzorowującem duchowość. Wokół tradycyjne symbole wiary.

Kultura

Konkurs Chopinowski jako świątynia świeckiej kultury

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Tygodnik Powszechny (5 października 2025) relacjonuje XIX Konkurs Chopinowski w Warszawie jako „globalną imprezę”, podkreślając jej medialny zasięg, tłumy i technologiczne udogodnienia dla widzów. Autor Jakub Puchalski zachwyca się „radością słuchania muzyki Chopina” w oderwaniu od jej transcendentnego wymiaru, redukując sacrum sztuki do czysto zmysłowego doświadczenia.

Klasztorna scena koncertowa z kapłanem słuchającym poważnego pianisty w tradycyjnym ujęciu, wyrażająca szacunek dla muzyki sakralnej

Kultura

Martha Argerich i kult jednostki w służbie relatywizmu artystycznego

Zostaw komentarz / Kultura / Defensor Fidei

Portal Więź.pl (9 września 2025) przedstawia apologetyczny portret argentyńskiej pianistki Marthy Argerich, gloryfikując jej „autentyczność” i „bunt” przeciw tradycyjnym kanonom interpretacji muzycznej. Wychwala się tu przede wszystkim jej „żywiołowość”, „nieprzewidywalność” oraz incydent z 1980 roku, gdy opuściła jury Konkursu Chopinowskiego w proteście przeciw eliminacji Ivo Pogorelicia. Artykuł całkowicie pomija problem moralnej i duchowej funkcji sztuki, redukując muzykę do subiektywnej ekspresji oderwanej od transcendentnego porządku.