Portal „Tygodnik Powszechny” prezentuje rysunek Bartosza Minkiewicza jako element swojego „Obrazu tygodnia”. Choć treść graficzna pozostaje niedostępna bez subskrypcji, sama forma promocji oraz kontekst wystarczająco zdradzają modernistyczne przesłanie dzieła. Jak ostrzegał Pius X w encyklice Pascendi Dominici gregis: „Moderniści posługują się wszelkimi formami sztuki jako bronią do podważania dogmatów”.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) publikuje tekst „abp.” Grzegorza Rysia pt. „Przyzwyczajamy się do dawnych sposobów i dróg myślenia, przeżywania, działania. A On chce dla nas ciągłej nowości”, w którym hierarcha posoborowej struktury promuje modernistyczną koncepcję „paschalnej nowości” jako rzekomego antidotum na stagnację duchową. Autor powołuje się na fragment Ewangelii o nowym winie i starych bukłakach (Łk 5, 36-39), by uzasadnić tezę o konieczności permanentnego „zabijania historii” w życiu Kościoła. Jako wzór stawia „ks.” Piotra Orosa – męczennika „zabitego z polecenia KGB w sierpniu 1953 r.” – który rzekomo przekonywał, że „ubogiemu dać trzeba to, co się ma najlepszego”. Tekst stanowi klasyczny przykład modernistycznej herezji potępionej przez św. Piusa X w dekrecie Lamentabili sane exitu.
Portal eKAI (9 września 2025) relacjonuje wystąpienie „biskupa pomocniczego” Damiana Muskusa OFM podczas uroczystości odpustowych w Zielonkach pod Krakowem. „Duchowny” stwierdził, że „prawdziwa walka o przyszłość naszych dzieci rozgrywa się w rodzinach, nie na mównicach sejmowych i ambonach”, przekonując, iż rodzice jako „prezydenci, premierowie i ministrowie oświaty” mają suwerenne prawo decydowania o kształcie edukacji. Wyraził przy tym nieufność wobec „decydentów” próbujących „odebrać rodzicom to podstawowe prawo”. W ocenie hierarchy, rozstrzygające znaczenie ma „świadectwo głębokiej wiary” w rodzinach, podczas gdy publiczne spory pozostają jedynie „ideowymi sporami”. To stanowisko jawi się jako kolejny przejaw modernistycznej redukcji nadprzyrodzonej misji Kościoła do naturalistycznej wizji wychowania.
Portal Opoka (9 września 2025) relacjonuje wystąpienie emerytowanego prefekta Kongregacji Nauki Wiary, Georga Müllera, który w przesłaniu do uczestników sympozjum w Asyżu pochwalił administrację Trumpa za uczynienie „naturalnego prawa moralnego” podstawą działania państwa amerykańskiego. Müller stwierdził, iż „trzeba być wdzięcznym rządowi Trumpa, że w mocarstwie wolnego Zachodu naturalne prawo moralne […] ponownie stało się podstawą działania państwa”, jednocześnie deklarując, że katolicy nie oczekują od państwa promowania chrześcijaństwa, lecz jedynie respektowania „nienaruszalności godności każdego człowieka”. Całość nasiąknięta jest modernistycznym relatywizmem i zdradą katolickiej misji podboju narodów dla Chrystusa Króla.
Portal LifeSiteNews relacjonuje historyczne orzeczenie amerykańskiego sądu apelacyjnego, które zakazuje federalnemu rządowi USA wywierania presji na platformy społecznościowe w celu cenzurowania treści. Wyrok, wynikający z pozwu stanu Missouri przeciwko administracji Bidena, uznaje za niedopuszczalne stosowanie etykiet takich jak „dezinformacja” czy „misinformatia” jako uzasadnienia dla ograniczania konstytucyjnie chronionej wolności słowa….
Portal Catholic News Agency (8 września 2025) donosi o inicjatywie watykańskiej Komisji ds. Nowych Męczenników – Świadków Wiary, rozważającej włączenie dwójki dzieci zabitych podczas strzelaniny w Minneapolis do katalogu „nowych męczenników”. Abp Fabio Fabene, przewodniczący tej komisji powołanej przez „papieża” Franciszka w 2023 r., stwierdził, że decyzja zależy od wniosku lokalnej „diecezji”, podkreślając różnicę między działaniami komisji a formalną beatyfikacją. Andrea Riccardi, wiceprzewodniczący i założyciel modernistycznej Wspólnoty Sant’Egidio, określił misję grupy jako „zachowanie historii i imion w sercu Kościoła”. Inicjatywa ma być zaprezentowana podczas ekumenicznej liturgii 14 września w Bazylice św. Pawła za Murami, pod przewodnictwem „papieża” Leona XIV, z udziałem przedstawicieli 24 wspólnot chrześcijańskich, w tym schizmatyckiego metropolity Antoniego Siewriuka z Cerkwi rosyjskiej.
Portal niezalezna.pl (5 września 2025) ujawnia praktyki władz oświatowych wymierzone przeciwko samorządom wprowadzającym drugą godzinę religii w szkołach. Kuratoria oświaty prowadzą kampanię zastraszania dyrektorów i radnych, grożąc kontrolami za respektowanie woli rodziców domagających się pełnej formacji religijnej dzieci. „Minister” edukacji Barbara Nowacka i jej zastępczyni Katarzyna Lubnauer otwarcie deklarują walkę z tymi inicjatywami, podważając konstytucyjne prawo rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami.
Portal Opoka.org.pl (8 września 2025) relacjonuje udział stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” w tzw. Jubileuszu Młodych w Rzymie, gdzie uczestniczyli w modlitwie przy grobie „św.” Jana Pawła II, spotkaniach w „Casa Polonia” oraz czuwaniu z „papieżem” Leonem XIV na Tor Vergata. Uczestnicy opisują wydarzenie jako „spotkanie z Bogiem” i źródło „duchowej odnowy”.
Portal „Tygodnik Powszechny” (8 września 2025) relacjonuje badania genetyczne sugerujące, że migracja Słowian do Europy Środkowo-Wschodniej w VI-VIII wieku doprowadziła do „zastąpienia” 80% populacji na terenach Polski i Niemiec. Autorzy twierdzą, iż proces ten przebiegał „pokojowo”, a współcześni Łużyczanie zachowali „wysokie pokrewieństwo genetyczne” z przybyszami. Redukcja dziejów ludów do wymiany genetycznej stanowi jawny przejaw materialistycznej herezji, negującej nadprzyrodzone przeznaczenie narodów w Bożym zamyśle.
Portal Tygodnik Powszechny (08.09.2025) relacjonuje przebieg Tygodnia Polskiej Kultury na Wystawie Światowej Expo 2025 w Osace, eksponując pawilon odwiedzany przez 5-6 tysięcy osób dziennie. Główną osią narracji jest instalacja „Przednówek” autorstwa Urszuli Zajączkowskiej – botaniczki i poetki – prezentująca „przemianę i to, co dzieje się w naturze pomiędzy porami roku” poprzez zasuszone rośliny zatopione w żywicy. W programie znalazły się również występy jazzowe, muzyka elektroniczna pod szyldem festiwalu Unsound, współczesna poezja oraz malarstwo. Całość określona została jako „osobista opowieść o zmaganiu się z upływem czasu i koniecznością nieustannych pożegnań”.
