Portal Więź.pl (19 listopada 2025) prezentuje obszerną rozmowę z Mirosławem Chojeckim, współzałożycielem Niezależnej Oficyny Wydawniczej (NOWa) i działaczem KOR, jako bohaterem walki z komunizmem. Artykuł kreuje narrację o „heroicznym podziemiu”, całkowicie pomijając ideologiczne korzenie środowiska oraz jego destrukcyjny wpływ na katolicką tożsamość narodu.
Portal Tygodnik Powszechny (18 listopada 2025) promuje książkę Geoffroya de Lagasnerie „We trzech. Dążenie, by wyjść poza”, przedstawiającą przyjaźń jako narzędzie rewolucji społecznej mającej zastąpić rodzinę i zburzyć fundamenty cywilizacji chrześcijańskiej.
Portal Więź.pl (12 listopada 2025) prezentuje hagiograficzną narrację o Neilu Youngu z okazji 80. urodzin muzyka, gloryfikując go jako „poetę rocka” i „autentycznego buntownika”. Autor, Michał Gołębiowski, kreuje wizerunek artysty na modłę romantycznego outsidera, którego „złamane serce” i utopijne ideały mają stanowić wartość samą w sobie. „Każda jego piosenka ma w sobie ten sam posmak melancholii, ból złamanego serca” – pisze, nie dostrzegając duchowego niebezpieczeństwa takiej postawy.
Portal „Więź” (23 września 2025) przedstawia wywiad z Krzysztofem Czyżewskim, animatorem środowisk kontrkulturowych, promującym ideę „małych centrów świata” jako rzekomej alternatywy dla dominujących struktur społecznych. Autor powołuje się na biblijną metaforę Dawida pokonującego Goliata, sugerując, że współczesne „małe ośrodki” mogą stać się narzędziem przemian cywilizacyjnych. Już w tym założeniu ujawnia się duchowa naiwność i teologiczna ignorancja charakterystyczna dla posoborowego relatywizmu.
Portal Więź (16 sierpnia 2025) prezentuje apologetyczny portret Sama Sheparda, gloryfikując amerykańskiego pisarza jako proroka „twardej i czułej prawdy”. Artykuł wychwala rzekomo głęboki humanizm Sheparda, który w opowiadaniach miałoby objawiać „autentyczne człowieczeństwo” poprzez akceptację życiowej marności i sprzeczności. Krytyka integralnej wiary katolickiej demaskuje tę narrację jako klasyczny przykład naturalistycznej idolatrii, gdzie człowiek zastępuje Boga jako centrum wszechświata.
Portal Więź.pl prezentuje tekst Zofii Zaleskiej gloryfikujący „spanie do południa” jako formę buntu przeciwko kapitalizmowi, opierając się na książce Jonathana Crary’ego i przykładach kontrkulturowych jak John Lennon. Autorce umyka całkowicie nadprzyrodzony wymiar ludzkiej egzystencji, co stanowi przejaw głębokiego duchowego bankructwa współczesnej pseudointelektualnej narracji.
