Portal Gość Niedzielny (28 sierpnia 2025) relacjonuje skandal związany z dyscyplinarnym zwolnieniem dwojga sygnalistów z berlińskiej filii Instytutu Pileckiego przez dyrektora Krzysztofa Ruchniewicza, pomimo przyznanego im wcześniej przez Ministerstwo Kultury statusu mającego chronić przed represjami. Sprawa demaskuje hipokryzję rządzącej koalicji w stosowaniu własnych regulacji prawnych.
Portal Konferencji Episkopatu Polski (24 sierpnia 2025) informuje o nominacji Dominika Jarosława Duki OP, emerytowanego arcybiskupa Pragi, na „wysłannika specjalnego” uzurpatora Leona XIV (Roberta Prevosta) podczas obchodów stulecia archidiecezji gdańskiej. Wydarzenie zaplanowano na 14 października w katedrze oliwskiej z udziałem struktur posoborowych. Rzekomy „papież” miał wyznaczyć „kardynała” – byłego przewodniczącego czeskiego episkopatu – jako swojego reprezentanta podczas uroczystości połączonych z 402. „Zgromadzeniem Plenarnym” polskich modernistycznych urzędników kościelnych.
Portal Opoka (20 sierpnia 2025) relacjonuje działania Rzecznika Praw Dziecka w sprawie 800 rocznych przypadków międzynarodowych uprowadzeń rodzicielskich, podając jako przykład sprawę 3,5-letniej dziewczynki uprowadzonej z Irlandii do Polski. Artykuł promuje świecką koncepcję „praw dziecka” w oderwaniu od katolickiej nauki o władzy rodzicielskiej i nierozerwalności małżeńskiej.
Portal ekai relacjonuje wystąpienie „biskupa” polowego Wiesława Lechowicza podczas uroczystości w warszawskiej Katedrze Polowej, gdzie w obecności prezydenta Karola Nawrockiego dokonał zawierzenia Wojska Polskiego „Marji”, nazywanej „Hetmanką Żołnierza Polskiego”. Homilia pełna jest synkretycznych odniesień do psychologii humanistycznej, filozofii oświeceniowej i wypaczonej duchowości, całkowicie pomijającej nadprzyrodzony charakter święta Wniebowzięcia.
Portal eKAI (15 sierpnia 2025) relacjonuje zwyczaj święcenia ziół 15 sierpnia, łącząc go z uroczystością Wniebowzięcia Najświętszej Marji Panny. Tekst akcentuje ludowe nazwy święta („Matki Boskiej Zielnej”), wspomina dogmat z 1950 roku, przytacza historyczne anegdoty o świętych zajmujących się ziołolecznictwem i opisuje współczesne praktyki w Niemczech czy Włoszech. Całość utrzymana jest w tonie etnograficznej ciekawostki, redukującej nadprzyrodzony wymiar święta do poziomu przyrodniczego rytuału.
