królowanie Chrystusa

Szkoła katolicka w tradycyjnym wnętrzu kościoła, kapłan w sutannie głosi kazanie, wierni słuchają uważnie, ukazując duchowość, pokorę i moc sakramentów w atmosferze szacunku i wiary.
Świat

Od ideologii rozbrojenia do kultu człowieka: kazanie Blase’a Cupicha w Nagasaki

W cytowanym tekście relacjonowane jest kazanie Blase’a Cupicha, „kardynała” i „arcybiskupa” Chicago, wygłoszone podczas „Mszy” w Nagasaki w 80. rocznicę zbrodni atomowych na Hiroszimę i Nagasaki. Mówca potępia zrzucenie bomb jako „głęboko błędne”, przywołuje konwencje genewskie i „teorię wojny sprawiedliwej”, cytuje jezuitę Johna Forda SI krytykującego bombardowania dywanowe, piętnuje rzekomą „akceptację” Amerykanów dla użycia broni nuklearnej, a jako rozwiązanie kreśli program „rozbrojenia integralnego”, „dialogu” i globalnej architektury bezpieczeństwa. Wskazuje także na stanowisko „papieża” Franciszka odrzucające „odstraszanie nuklearne” jako złudne, wzywa USA do przewodzenia w rozbrojeniu i do „dyplomacji”. Teza: retoryka Cupicha to przykład naturalistycznego humanitaryzmu, który wycina nadprzyrodzoną perspektywę grzechu, kary i królowania Chrystusa, zastępując teologię moralną katolicką pacyfistyczną ideologią posoborową, opartą na kulcie człowieka i politycznej utopii.

Pobożny katolicki kapłan prowadzący modlitwę na zewnątrz podczas wieczornego czuwania, z wiernymi i kościołem w tle, ukazujący głębię wiary i pokorę.
Posoborowie

Pacyfistyczny sentymentalizm zamiast królowania Chrystusa: „duchowy most” Nagasaki–Nowy Jork

Cytowany artykuł informuje o inicjatywie Wspólnoty Sant’Egidio, „archidiecezji” Nagasaki i Ruchu Focolari: 75-godzinne czuwanie modlitewne w Nowym Jorku i Nagasaki z okazji 80. rocznicy zrzucenia bomb atomowych. Podano, że wierni modlą się o pokój w kaplicy Najświętszego Serca Jezusa i Marji w Nowym Jorku oraz w kaplicy Matki Bożej z Nagasaki przy bazylice Urakami; intencją są ofiary wszystkich trwających konfliktów, z możliwością dołączenia online. Relacja przypomina daty bombardowań Hiroszimy i Nagasaki oraz podkreśla „most komunii i solidarności”. Końcowy apel wzywa do wspierania „słowa Papieża”. Konkluzja nasuwa się jedna: mamy do czynienia z programowym zredukowaniem religii do humanitarnego pacyfizmu i zacieraniem prymatu królowania Chrystusa nad narodami.

Realistyczne zdjęcie katolickiego kościoła z kapłanem klęczącym przed ołtarzem, symbolizujące pokorę i wierność tradycji.
Posoborowie

„Pokój bezbronny i rozbrajający”: liturgiczny humanitaryzm zamiast królowania Chrystusa

Portal (brak wskazanego źródła w leadzie; data widoczna w stopce: 07 sierpnia 2025) relacjonuje apel kard. Matteo Zuppiego, przewodniczącego włoskiej Konferencji Episkopatu, o „wzmożone modlitwy” o pokój bezbronny i rozbrajający, w odpowiedzi na „naglący apel” „papieża” Leona XIV. Zalecono użycie posoborowych formularzy Mszy „O pokój i sprawiedliwość” oraz „W czasie wojny i zamieszek”, dopisanie próśb w Liturgii Godzin i organizację adoracji, wraz z błaganiem do „Króla Pokoju”, by oddalił wojnę. Tekst akcentuje emocjonalny ton „grozy i łez wojny”, przemilczając przyczyny, warunki pokoju i królewskie panowanie Chrystusa nad narodami. To nie wzywa do nawrócenia i poddania się Prawu Bożemu, lecz do bezkrwawej kapitulacji przed naturalizmem i politycznym status quo.

Obraz przedstawiający tradycyjną katolicką Eucharystię na ołtarzu, z kapłanem w liturgicznych szatach, ikony świętych i krucyfiks, oddający duchowość, pokorę i wierność wierze katolickiej.
Posoborowie

Kult dialogu zamiast wiary: apoteoza Leona XIV w ustach Arboreliusa

eKAI relacjonuje wywiad szwedzkiego kardynała Andersa Arboreliusa dla czasopisma „Bonifatiusblatt”, w którym chwali on wybór Roberta Prevosta na „papieża” Leona XIV jako dzieło Ducha Świętego, nazywa go „człowiekiem dialogu” i wyraża nadzieję na wzmacnianie jedności, relacji z judaizmem oraz mediacje w wojnie rosyjsko‑ukraińskiej. Arborelius maluje portret „bardzo, bardzo dobrego człowieka”, podkreśla jego pokorę i umiejętność słuchania, zaś o sobie wspomina przyjętą rezygnację z urzędu „biskupa” Sztokholmu i pragnienie powrotu do klasztoru. Konkluzja jest jasna: zastąpienie wiary katolickiej kultem dialogu, psychologii i geopolitycznego PR-u.

Klasztorna scena katolicka z kapłanem przed ołtarzem, wiernymi w katedrze, wyraz szacunku i wiary, realistyczna i pełna czci ilustracja.
Posoborowie

Dialog bez Boga: warszawski zjazd ICCJ jako laboratorium modernistycznej apostazji

Portal Więź.pl publikuje relację Stanisława Krajewskiego z konferencji Międzynarodowej Rady Chrześcijan i Żydów (ICCJ), która odbyła się w Warszawie (29 czerwca–2 lipca 2025). Autor kreśli panoramę środowiska dialogowego, wspomina początki kontaktów z ICCJ, opisuje program i prelegentów, akcentuje wątki pamięci o Zagładzie, narzeka na brak szerokiej debaty o wojnach Izraela, zauważa wzrost antychrześcijańskich incydentów w Izraelu, a punkt kulminacyjny lokuje w tezie, że dla wielu na Zachodzie obraz Żydów–ofiar został wyparty przez obraz Żydów–sprawców; wzywa do „nowego języka” dialogu oraz do religijnie ugruntowanej wizji pokoju. Jednocześnie postulaty te formułuje w rejestrze świeckiego personalizmu, bez śladu odniesienia do królowania Chrystusa, konieczności nawrócenia i prawdziwego kultu – a więc w duchu naturalistycznego projektu „dialogu”, który odrywa religię od łaski, dogmatu i posłuszeństwa Objawieniu.

Realistyczne zdjęcie kapłana modlącego się w kaplicy przy ołtarzu, wyrażające katolicką pobożność i duchowe skupienie.
Posoborowie

Cyfrowy naturalizm „Więzi”: apologia oligopolu i ucieczka od łaski

Portal Więź.pl (05 sierpnia 2025) publikuje tekst Katarzyny Nowak o „gównowaceniu” internetu (na podstawie pojęcia Cory’ego Doctorowa), krytykujący komercjalizację wyszukiwarek i platform społecznościowych, inwazyjność algorytmów, degradację jakości treści, uzależnienie od oligopoli Big Techu i iluzoryczność „praw” użytkowników. Autorka postuluje ograniczenia regulacyjne, świadome korzystanie z „zaufanych portali”, powrót do lektury i bezpośrednich relacji oraz cyfrową ascezę: „być ciałem i głową w jednym miejscu”. Konkluzją jest humanistyczny apel o odzyskanie uwagi, czasu i relacji. Teza: tekst maskuje radykalny naturalizm – diagnozuje symptomy, ale milczy o pierwszej przyczynie: odejściu od królowania Chrystusa i porzuceniu łaski, sprowadzając zło do problemu regulacji i higieny cyfrowej.

Reprodukcja realistycznego, pełnego szacunku portretu katolickiego kapłana w tradycyjnych szatach w kościele, symbolizującego autorytet i wierność wierze.
Polska

Prezydent bez transcendencji: naturalistyczny portret władzy i obywatela

Cytowany artykuł Sebastiana Adamkiewicza (Więź.pl, 6 sierpnia 2025) szkicuje bilans dwóch kadencji Andrzeja Dudy jako produktu polaryzacji: polityka „bez właściwości”, bez zaplecza, miotanego między partyjnym lojalizmem a sporadycznymi wetami, umiarkowanie sprawnego w polityce zagranicznej, słabego w kreacji „męża opatrznościowego” oraz zwycięskiego głównie dzięki słabości konkurencji. Tekst rozwija wątki pauperyzacji urzędu prezydenta, konfliktu o sądy, memicznego wizerunku i strukturalnego rozkładu instytucji w warunkach plemiennej polityki. Kończy się wnioskiem, że w „gromadzie ślepców królem był jednooki”. To studium naturalistycznego redukcjonizmu: państwo, prawo, człowiek i historia zostają opisane bez Boga, bez łaski, bez celu nadprzyrodzonego – a więc bez prawdy.

Modlitewne pielgrzymki katolickie przed ikoną Matki Bożej na Jasnej Górze, wierni w modlitwie i skupieniu, oddający cześć w duchu tradycyjnej wiary
Kurialiści

„Nadzieja” bez krzyża: gnieźnieńskie pielgrzymowanie w języku humanitarnego triumfalizmu

Biuro eKAI relacjonuje kazanie bp. Radosława Orchowicza wygłoszone w bazylice jasnogórskiej na zakończenie Pieszej Pielgrzymki Archidiecezji Gnieźnieńskiej: pochwałę „nadziei” splecioną z jubileuszową retoryką, cytatami z hymnu pielgrzymkowego, odniesieniem do Jubileuszu Młodych w Rzymie oraz wezwaniami do bycia „świadkami sprawiedliwości i pokoju”. W tekście przewija się motyw przewodnika, wspólnotowości i wzajemnego „ubogacania”, zaś kulminacją jest obrzęd duchowej adopcji dziecka poczętego i zapowiedź przyszłorocznego hasła „Wzrastaj”. Całość spina slogan: „Ta nadzieja może zmienić wszystko”, ukazany jako „kotwica łaski” i „sól nowego smaku życia”. Teologia łaski i ofiary, prymat panowania Chrystusa oraz ostrzeżenie przed grzechem i sądem milczą – w zamian mamy humanitarny optymizm i posoborowy język emocji.

Realistyczne, pełne szacunku zdjęcie katolickiego kapłana błogosławiącego kosze z żywnością podczas wydarzenia charytatywnego na zewnątrz, z wiernymi i kościołem w tle.
Kurialiści

Caritas w służbie funduszom: sakralizacja biurokratycznego ubóstwa

Cytowany artykuł relacjonuje akcję wydawania paczek żywnościowych w Nakle nad Notecią w ramach programu „Fundusze Europejskie na Pomoc Żywnościową 2021–2027” (FEPŻ). Logistykę organizowały Caritas Diecezji Bydgoskiej i parafia św. Wawrzyńca, a wsparcie zapewniły instytucje samorządowe oraz lokalny biznes. Wskazano progi dochodowe i harmonogram „Podprogramu 2024”. W tekście celebruje się sprawność wolontariacką, współpracę z urzędami i hasło „smak nadziei”, bez najmniejszej wzmianki o sakramentach, stanie łaski, pokucie, obowiązku nawrócenia i królowaniu Chrystusa nad życiem społecznym. Jednym zdaniem: to liturgia świeckiego humanitaryzmu, w której Caritas staje się ramieniem zarządzania biedą dla biurokracji unijnej, a nie narzędziem zbawienia dusz.

Realistyczny obraz ukazujący Przemienienie Pańskie na Górze Tabor z Chrystusem w chwale i apostołami w modlitewnej postawie, w tradycyjnej scenerii kościelnej, podkreślający Boską chwałę i wierność Tradycji Katolickiej
Kurialiści

Przemienienie bez Krzyża: humanitarna mowa o „Taborze” i milczenie o Ofierze

eKAI relacjonuje wystąpienie bp. Grzegorza Balcerka w sanktuarium Przemienienia Pańskiego w Poznaniu (06 sierpnia 2025). Mówca zachęca, by „z góry spojrzeć na nasze życie”, diagnozuje „pustkę duchową” miasta, proponuje „zaproszenie” młodych na „górę” poprzez modlitwę, ciszę i adorację, apeluje o „wyjście do świata” z „odważnym, ale pełnym miłości świadectwem” oraz o przemianę społeczną, gdzie zwycięży „wspólnota” zamiast rywalizacji, a Kościół będzie „domem” dla młodych. Wskazuje na potrzebę kontemplacji i „posłuszeństwa” głosowi Ojca: „To jest mój Syn umiłowany – Jego słuchajcie!”. Wydarzenie spina pochwała szpitala prowadzonego przez siostry miłosierdzia. Ten tekst, choć brzmi pobożnie, maskuje program naturalistyczny: duchowość bez dogmatu, przemienienie bez Krzyża, religię bez łaski uświęcającej i bez królowania Chrystusa nad społeczeństwami.

Przewijanie do góry
Ethos Catholicus
Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.