Portal Tygodnik Powszechny (28 października 2025) relacjonuje rozmowę z Piotrem Dumałą, artystą animatorem, który w wywiadzie odsłania naturalistyczne i relatywistyczne podstawy swojej twórczości. Pod pozorem refleksji o sztuce i życiu przebija się tu modernistyczna wizja człowieka jako istoty skazanej na samotną walkę w bezbożnym świecie.
Portal Więź.pl relacjonuje rozmowę z Kordianem Kądzielą, współreżyserem serialu „1670”, który deklaruje: „Chcieliśmy się zabawić komedią, a nie wpisywać się w spory światopoglądowe”. Ta pozornie niewinna wypowiedź odsłania głębszy problem współczesnej produkcji kulturalnej: ucieczkę od odpowiedzialności moralnej w imię „neutralności”, która w rzeczywistości jest formą milczącego przyzwolenia na dominujący relatywizm.
Portal Więź.pl (4 października 2025) przedstawia wystawę Mirosława Bałki „Arbeit” jako „poemat przestrzenny” złożony z przedmiotów codziennego użytku – stalowych blach, desek szalunkowych, fragmentów murów – które rzekomo niosą głębokie treści pamięciowe dotyczące domu rodzinnego artysty i historii otwockiego getta. Kuratorka Anda Rottenberg kreuje narrację o „znaczących abstrakcyjnych gestach” mających przemawiać „wszystkimi zmysłami”, podczas gdy instalacje typu „korytarz z mydła” czy „stalowy kontener nasycony czernią” przedstawiane są jako przejmujące metafory egzystencjalne.
Marcin Mroczkowski, malarz urodzony w 1976 roku w Krakowie, w wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego (16 września 2025) opowiada o swoim powrocie do malarstwa po dwudziestu latach przerwy spowodowanej pracą w firmach projektowych. Dzieli się refleksjami na temat sztuki jako poszukiwania wolności, przestrzeni i tajemnicy, nawiązując do tradycji rodzinnej – jego prapradziadka Aleksander Mroczkowski był pejzażystą – oraz do doświadczeń z abstrakcją i percepcją. Podkreśla, jak malarstwo pozwala „wychodzić z siebie” i kontemplować codzienność, ale unika odniesień do nadprzyrodzonej rzeczywistości.
Portal Tygodnik Powszechny (09 września 2025) prezentuje wystawę Giorgio Morandiego w warszawskiej Zachęcie jako wydarzenie artystyczne o rzekomej głębi duchowej. Artykuł Piotra Kosiewskiego kreuje włoskiego malarza na ascetycznego mistrza, którego martwe natury porównuje do obrazów kaplicznych, całkowicie ignorując zasadniczy brak transcendentnego wymiaru w jego twórczości.
Portal Tygodnik Powszechny (9 września 2025) prezentuje recenzję książki Antoine’a Compagnona „Lato z Baudelaire’em”, przedstawiając Charles’a Baudelaire’a jako „poetę zmierzchu” i „genialnego szaleńca”, którego twórczość stanowi rzekomo przedmiot zachwytu i intelektualnej fascynacji. Artykuł wylicza polskich tłumaczy „Kwiatów zła”, od Młodej Polski po współczesność, gloryfikując dzieło będące w istocie manifestem duchowego buntu przeciwko porządkowi łaski.
