Krzyż Chrystusa – Strona 3

Catholic women w stojące pokornie przed krzyżem, oddając cześć w świątyni, wyraz głębokiej pokory i wiary tradycyjnej

Pasjonistki: „Stanie pod Krzyżem” bez nawrócenia grzeszników – modernistyczna herezja milczenia

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal Opoka relacjonuje działalność Zgromadzenia Sióstr Pasjonistek św. Pawła od Krzyża, podkreślając ich naśladowanie Matki Bożej Bolesnej poprzez „trwanie” przy cierpiących, w tym chorych dzieciach, osobach starszych i ofiarach przemocy, bez wskazywania na konieczność nawrócenia i łaski uświęcającej. Artykuł kończy tezą, że „nie zawsze trzeba mieć gotowe rozwiązania”, a dar to „po prostu być obok”.

Szczegółowe zdjęcie katolickiego duchownego podczas homilii na pielgrzymce, ukazujące powagę i tradycję Kościoła, z historycznym kościołem w tle

Posoborowie

Jędraszewski i modernistyczna wizja rodziny: zdrada Dekalogu i Krzyża

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Abp” Marek Jędraszewski w Kalwarii Zebrzydowskiej głosi wizję rodziny, która pod pozorem katolickiej pobożności relatywizuje niezmienne Prawo Boże, pomijając apostazję struktur posoborowych i obowiązek integralnej wiary.

Arcybiskup Wojciech Polak wygłasza homilię w tradycyjnej katedrze katolickiej, ukazując powagę i duchową głębię kazania

Posoborowie

Obojętność prymasa Polaka: Symptom apostazji w cieniu Krzyża

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Artykuł z portalu Gość Niedzielny (14 września 2025) relacjonuje homilię wygłoszoną przez abp Wojciecha Polaka, prymasa Polski, podczas mszy w gnieźnieńskiej katedrze na zakończenie XII Zjazdu Gnieźnieńskiego pod hasłem „Odwaga pokoju. Chrześcijanie razem dla przyszłości Europy”. W przemówieniu Polak wzywa do unikania przyzwyczajenia się do obojętności wobec wojen i cierpień, cytuje papieża Leona XIV oraz patriarchę Bartłomieja, podkreślając nadzieję, solidarność i pokój jako wartość zakorzenioną w Bogu, czerpaną z Krzyża Chrystusa. Ta kaznodziejska tyrada, opakowana w retorykę ekumenicznego optymizmu, ujawnia głęboką teologiczną pustkę posoborowej struktury, redukując zbawcze dzieło Krzyża do naturalistycznego apelu o dialog i pojednanie.

Mężczyzna modli się przed figurą Matki Bożej w tradycyjnej katolickiej świątyni, symbol pokory i wiary, w spokojnej, duchowej atmosferze.

Posoborowie

Psychologizacja Ewangelii i formalny fideizm: symptom apostazji

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Cytowany artykuł „Boska perspektywa” opublikowany na portalu Opoka (publikacja 04.08.2025) komentuje dialog Pana Jezusa ze św. Piotrem: najpierw wyznanie wiary Piotra i pochwała, następnie nagana „Zejdź Mi z oczu, szatanie!”. Autor streszcza perykopę jako lekcję „rozeznawania woli Bożej”, akcentuje „prawdziwą wolność” rozumianą jako uległość subiektywnemu prowadzeniu i zachęca, by stawać przed Bogiem „jak dzieci: bez uprzedzeń i bez narzucania Mu scenariuszy”. Konkluzją jest moralizatorska zachęta do zaufania, bez jednego słowa o ofierze Krzyża, łasce uświęcającej, konieczności wyznania wiary katolickiej i posłuszeństwa niezmiennym dogmatom. To nie jest wykład wiary: to naturalistyczna psychologizacja i programowa amputacja nadprzyrodzoności.

Rewersyjna, modląca się Edith Stein w tradycyjnej katolickiej szacie, w cichym wnętrzu kościoła, ukazująca głęboką wiarę i pokorę, odpowiednia do katolickiego wpisu blogowego.

Posoborowie

Edyta Stein na Opoce: hagiografia sentymentu, milczenie o wierze

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

Portal Opoka publikuje rozważanie ks. Antoniego Bartoszka „Edyta Stein – filozof światła”, wiążąc dwa czytania liturgiczne z dwoma etapami życia Edyty Stein (św. Teresy Benedykty od Krzyża): drogą do chrztu i życiem po chrzcie. Tekst konstruuje linearną narrację: judaizm dzieciństwa – ateizm młodości – fascynacja katolicyzmem – decyzja o chrzcie – wierność Chrystusowi, Karmel i męczeńska śmierć w Auschwitz. Centralnym motywem jest „światło krzyża” i „wiedza krzyża”, cytowane i parafrazowane z pism Edyty Stein. Ton aksjologiczny: pochwalny, sentymentalno-edukacyjny, bez ostrych rozróżnień doktrynalnych. Konkluzja to estetyzacja krzyża jako światła i wskazanie, że jedyną drogą do zjednoczenia z Bogiem jest wiara. Ten tekst, skrojony pod posoborowy gust, ani słowem nie dotyka zasadniczych kwestii: łaski uświęcającej, sakramentaliów, obiektywnych warunków zbawienia, grzechu, pokuty i błędu modernizmu; to symptom naturalistycznego, humanitarnego ekumenizmu, w którym heroiczny życiorys zastępuje depozyt wiary.

Tradycyjny obraz katolickiego wnętrza kościoła z krucyfiksem i wiernymi podczas nabożeństwa, ukazujący głęboką pobożność i szacunek dla Krzyża.

Kurialiści

Krzyż w retoryce bez nawrócenia: modernistyczna imitacja katolicyzmu

Zostaw komentarz / Kurialiści / Defensor Fidei

Biuro Prasowe KEP relacjonuje uroczystość odpustową ku czci św. Jakuba w katedrze w Szczecinie (publikacja 26.07.2025), podczas której abp Antonio Guido Filipazzi, nuncjusz apostolski w Polsce, stwierdził: „Zbawienie dusz zależy zawsze przede wszystkim od Krzyża, a nie od ludzkich pomysłów czy środków”. W homilii przypisał paliuszowi „duchowy sens” i mówił o służbie zamiast władzy, pokornej ofierze, „piciu z kielicha” Chrystusa; wskazał na męczeństwo św. Jakuba. Zaznaczono, że abp Wiesław Śmigiel otrzymał paliusz od „papieża” Leona XIV w uroczystość Świętych Piotra i Pawła. Oto przykład retoryki, która przywołuje Krzyż słowem, a w praktyce wynosi struktury posoborowe, milczy o konieczności nadprzyrodzonego nawrócenia, o stanie łaski i o jedynym panowaniu Chrystusa Króla.

Reverentna scena katolicka z kapłanem modlącym się przed krzyżem w kościele, ukazująca pokorę i pobożność w tradycyjnym katolickim stylu.

Posoborowie

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Zostaw komentarz / Posoborowie / Defensor Fidei

„Zawsze można bardziej kochać”: sentymentalizm bez łaski i bez Krzyża

Portal KAI relacjonuje katechezę „ojców” Adama Szustaka i Tomasza Nowaka wygłoszoną w Casa Polonia podczas tzw. Jubileuszu Młodzieży w Rzymie (01 sierpnia 2025, 19:36). Tematem jest rzekomo ewangeliczna miłość Marii z Betanii, interpretowana jako „esencja bycia z Jezusem”, z redukcją życia chrześcijańskiego do emocjonalnego aktu słuchania i namaszczania, bez twardych wymagań nawrócenia, posłuszeństwa i ascezy. Padają deklaracje, że „Bóg nie lubi kropek” i „zawsze można bardziej kochać”, a sąd Boży zostaje sprowadzony do pytania „czy kochasz?”. Konkluzja: ciepły, psychologiczny monolog, który unika słów: grzech śmiertelny, pokuta, sakrament pokuty, stan łaski, Krzyż, ofiara Mszy, posłuszeństwo wierze. To nie katecheza – to naturalistyczna propaganda sentymentalizmu, zastępująca nadprzyrodzoną łaskę zwyczajnym ludzkim uczuciem.