Relacja z XII Zjazdu Gnieźnieńskiego, opublikowana 15 września 2025 na portalu Archidiecezji gnieźnieńskiej, przedstawia homilię wygłoszoną przez abp Wojciecha Polaka podczas Mszy Świętej w katedrze g…
Portal eKAI relacjonuje homilię wygłoszoną 14 września 2025 roku przez arcybiskupa Józefa Kupnego podczas uroczystości odpustowych w parafii pw. Opatrzności Bożej we Wrocławiu, poświęconych świętu Podwyższenia Krzyża Świętego. W przemówieniu, które miało miejsce w ramach Mszy Świętej sprawowanej w strukturach posoborowej sekty, prelat skupia się na milczeniu Jezusa podczas męki, interpretując je jako wyraz nieskończonej miłości, dającej czas na nawrócenie i unikającej osądu. Podkreśla troskę Chrystusa o uczniów, Jego milczenie wobec prześladowców oraz wezwanie do rachunku sumienia, kończąc na cudzie miłości manifestowanym na krzyżu, a nie na mocy. Ta homilia, pozornie pobożna, stanowi jaskrawy przykład modernistycznego wypaczenia teologii Krzyża, redukującego zbawcze dzieło Odkupiciela do subiektywnego aktu miłosierdzia bez sprawiedliwości Bożej.
Portal eKAI relacjonuje uroczystości odpustowe ku czci Podwyższenia Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu 15 września 2025 roku, gdzie „abp” Antonio Guido Filipazzi, nuncjusz apostolski w Polsce, wygłosił homilię podkreślającą znak krzyża jako „tarczę chroniącą w trudnościach” i symbol nadziei w Roku Jubileuszowym. Wydarzenie zgromadziło tysiące pielgrzymów, z udziałem „biskupów” Krzysztofa Nitkiewicza i Edwarda Frankowskiego oraz przedstawicieli struktur posoborowych. Relacja skupia się na gloryfikacji krzyża jako paradoksu zbawienia, z nawiązaniami do Soboru Nicejskiego i Eucharystii jako spotkania z krzyżem. Ta narracja, pozornie pobożna, stanowi jednak jawny przykład relatywizowania teologicznego sensu Krzyża Świętego, redukując go do psychologicznego wsparcia w „trudnościach” zamiast bezkompromisowego wezwania do ofiary i pokuty w obliczu apostazji współczesnego świata.
Portal Więź.pl publikuje tekst „biskupa” Damiana Muskusa OFM z 15 września 2025 roku, w którym autor, pod pretekstem refleksji nad świętem Podwyższenia Krzyża Świętego, przedstawia Chrystusa Ukrzyżowanego jako figurę schylającą się do człowieka w geście czysto ludzkiej empatii i wsparcia. Opierając się na obrazach Murilla i rzeźbie Trisciuzziego, Muskus relacjonuje Boga, który „schodzi z krzyża”, by objąć i podnieść człowieka, podkreślając osobiste ocalenie nad abstrakcyjną ideą zbawienia. Tekst kończy się apelem o nadzieję w krzyżu jako znaku miłości, ale całkowicie pomija doktrynalną teologię ofiary przebłagalnej i konieczność nawrócenia. Ta antropocentryczna narracja to nie refleksja katolicka, lecz modernistyczna profanacja tajemnicy Krzyża, redukująca Boga do terapeuty dusz.
Portal eKAI relacjonuje kazanie wygłoszone przez „biskupa” Krzysztofa Włodarczyka podczas obchodów 310-lecia kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Żołędowie, gdzie ordynariusz diecezji bydgoskiej w sekcie posoborowej podkreślał krzyż jako znak miłości Boga, wzywając do patrzenia na niego w obliczu osobistych upokorzeń i uczenia się konkretnej miłości w czynach. Relacja opisuje także poświęcenie odrestaurowanej świątyni i figury „św.” Michała Archanioła, podkreślając historyczną wartość kościoła i wkład parafian w jego ratowanie. Ta narracja, podszyta naturalistycznym optymizmem, całkowicie redukuje teologię Krzyża do psychologicznego pocieszenia, pomijając jego esencję jako narzędzia sprawiedliwej kary za grzechy i wezwania do pokuty, co stanowi jawną apostazję od integralnej wiary katolickiej.
Kard. Stanisław Dziwisz podczas odpustu w bazylice Krzyża Świętego w Krakowie-Mogile głosił, że tajemnica Krzyża rozjaśnia się słowem „miłość”, odnosząc ją do miłości Boga do człowieka zagubionego, zwycięstwa Chrystusa nad złem przez pokorne cierpienie oraz obowiązku naśladowania Chrystusa w służbie i darze z siebie. Przywołał słowa św. Pawła i Ewangelii o miłości Boga, podkreślił rolę Krzyża w odzyskaniu nadziei, przypomniał postawę „św.” Jana Pawła II jako świadka męstwa, oraz wezwał do przekazywania wiary w rodzinach i parafiach, krytykując marginalizację katechezy w szkołach i wzywając do pokoju.
Portal eKAI relacjonuje obchody Święta Podwyższenia Krzyża Świętego w Zgromadzeniu Sióstr Pasjonistek, podkreślając ich duchowość opartą na kontemplacji krzyża jako znaku Bożej miłości i źródła nadziei. Tekst wspomina o ślubach zakonnych, w tym czwartym ślubie pamięci Męki Pańskiej, oraz świadectwie s. Gabrieli, promując krzyż jako drogę do życia i odnowy duchowej. Ta relacja, zamiast ukazać autentyczną teologię Krzyża Świętego, wpisuje się w posoborową deformację wiary, redukując nadprzyrodzoną rzeczywistość do naturalistycznego optymizmu, co stanowi akt apostazji.
Portal Opoka publikuje artykuł autorstwa ks. Michała Kwitlińskiego z 14 września 2025 roku, rozważający fragment Ewangelii o wskrzeszeniu syna wdowy z Nain (Łk 7,11-17). Tekst skupia się na współczuciu Jezusa, Jego słowach „Nie płacz” oraz geście dotknięcia mar, interpretując je jako model bliskości wobec cierpiących, z naciskiem na nadzieję opartą na mocy Chrystusa, lecz sprowadzoną do naturalistycznego wymiaru ludzkiego wsparcia i życia doczesnego.
Portal eKAI relacjonuje obchody Święta Podwyższenia Krzyża Świętego w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej 14 września 2025 roku, gdzie „ks.” Sławomir Homoncik MIC przewodniczył „mszy świętej” w kaplicy Krzyża Świętego, podkreślając konieczność pamiętania o dziełach Boga w codziennym życiu i wywyższania krzyża w każdej sferze egzystencji. Wydarzenie obejmowało otwarcie wystawy o historii licheńskiej Golgoty, zbudowanej w 1976 roku jako ekspiacji za świętokradztwa z czasów II wojny światowej, z udziałem świeckich inicjatorów. Ta relacja, podszyta pozornie pobożnym tonem, stanowi jaskrawy przykład, jak struktury posoborowe redukują świętość Krzyża Pańskiego do naturalistycznego symbolu osobistego umocnienia, całkowicie pomijając doktrynalny imperatyw publicznego panowania Chrystusa Króla nad narodami i państwami.
Portal eKAI relacjonuje diecezjalne uroczystości Podwyższenia Krzyża Świętego na Kobylej Górze, gdzie „biskup” Damian Bryl w homilii wzywał do podejmowania krzyża, ufności w miłość Jezusa i wsparcia cierpiących, w kontekście Roku Jubileuszowego. Hasło pielgrzymki brzmiało „W krzyżu nasza nadzieja”, a miejsce to, z Krzyżem Jubileuszowym z 2000 roku, służy jako punkt odpustowy. Tekst podkreśla kult „św.” Jana Pawła II, relikwie i pomniki, kończąc apelem o wsparcie portalu. Ta narracja, podszyta modernistyczną relatywizacją, całkowicie wypacza teologię Krzyża, redukując go do naturalistycznego humanitaryzmu i pomijając jego przebłagalny, nadprzyrodzony sens.
