Portal Opoka (12 sierpnia 2025) przedstawia historię grupy kobiet w Szwecji, które przeszły z Kościoła ewangelicko-luterańskiego do struktury posoborowej, tworząc „klasztor” w Ombergu. Deklarują one życie według reguły benedyktyńskiej, oferując „Dom Ciszy” dla osób poszukujących duchowości. Ten pozornie niewinny opis ukrywa głęboką teologiczną degenerację charakterystyczną dla sekty posoborowej.
Portal eKAI (12 sierpnia 2025) relacjonuje wezwanie arcybiskupa Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego Światosława Szewczuka do udziału w Światowym Dniu Modlitwy i Postu o Pokój 14 sierpnia. Inicjatywa pochodzi od modernistycznej organizacji UISG, zaś sam „arcybiskup” powiązał akcję z zaplanowanymi na 15 sierpnia politycznymi rozmowami prezydentów na Alasce. Wypowiedź Szewczuka to klasyczny przykład teologicznej dezercji, gdzie naturalistyczne pragnienie „pokoju” zastępuje obowiązek głoszenia społecznego panowania Chrystusa Króla.
Portal Opoka informuje o wywiadzie z ks. Guy Pagesem, autorem książki „Islam pod lupą”, w którym kapłan krytykuje islam jako system religijny dążący do globalnej dominacji, negujący Trójcę Świętą i wrogo nastawiony do chrześcijaństwa. Materiał wskazuje na koraniczne źródła nienawiści wobec wyznawców Chrystusa, praktykę takiji (religijnie usankcjonowanego kłamstwa) oraz zagrożenia związane z islamizacją Europy. Choć pozornie krytyczny, tekst pomija fundamentalne prawdy wiary katolickiej, zdradzając modernistyczne przesiąknięcie.
Portal Opoka (12 sierpnia 2025) prezentuje sponsorowany tekst wychwalający „miękkie, stylowe, funkcjonalne” krzesła tapicerowane jako „najgorętszy trend wnętrzarski”. Artykuł szczegółowo opisuje materiały (welur, bouclé, eko-skórę), kształty (retro, kubełkowe, obrotowe) oraz zalety „łatwego utrzymania w czystości”, całkowicie pomijając nadprzyrodzony wymiar ludzkiej egzystencji. To nie recenzja mebli, lecz liturgiczny traktat o bałwochwalstwie materializmu.
Artykuł poniższy relacjonuje dyskusję dotyczącą potencjalnego odtajnienia aneksu do raportu z likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych, podkreślając wagę „bezpieczeństwa państwa” i „niezwykle wrażliwych danych”. Całość stanowi jaskrawy przykład modernistycznej redukcji historii do wymiaru czysto świeckiego, z całkowitym pominięciem nadprzyrodzonego wymiaru walki z Kościołem.
Portal Opoka informuje o skandalicznych wydarzeniach podczas koncertu białoruskiego rapera Maxa Korzha na Stadionie Narodowym w Warszawie, gdzie jawnie eksponowano flagę ukraińskich nacjonalistów z UPA odpowiedzialnych za ludobójstwo Polaków. Spółka zarządzająca obiektem złożyła zawiadomienie do prokuratury, zaś politycy wyrazili oburzenie. Publiczne epatowanie symboliką ludobójców wołyńskich nie spotkało się jednak z jednoznaczną reakcją polskich hierarchów „Kościoła” posoborowego, co stanowi kolejny dowód jego duchowej bankructwa.
Portal Opoka (11 sierpnia 2025) relacjonuje dramatyczną sytuację Betlejem, cytując wypowiedzi „księdza” Ibrahima Faltasa z franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. „Miasto jest martwe” – skarży się zakonnik, wskazując na masową emigrację 175 rodzin chrześcijańskich, upadek gospodarczy spowodowany brakiem pielgrzymów oraz ogólny klimat „nienawiści i zemsty” panujący w regionie. Artykuł pomija jednak kluczowy fakt: obecny upadek duchowy Ziemi Świętej jest bezpośrednią konsekwencją zdrady doktrynalnej posoborowego pseudo-Kościoła.
Portal Opoka (11 sierpnia 2025) relacjonuje wypowiedź Donalda Trumpa dotyczącą planów mediacji między Władimirem Putinem a Wołodymyrem Zełenskim w konflikcie ukraińskim. Amerykański przywódca zapowiada „uczciwą umowę” i odzyskanie części ziem dla Ukrainy, całkowicie pomijając fundamentalną zasadę katolicką o publicznym panowaniu Chrystusa Króla nad narodami.
[Świat] Synkretyzm pod płaszczykiem wdzięczności: sanktuarium Jana Pawła II na Karaibach
Portal Opoka informuje o planach utworzenia sanktuarium Jana Pawła II na Karaibach jako „wotum za pontyfikat zmieniający oblicze Kościoła i świata”. Projekt zakłada adaptację zrujnowanego kościoła w stolicy Antiguy przez Zakon Maltański, z przeznaczeniem na centrum „dialogu międzyreligijnego” i promocję „wartości solidarności”.
Artykuł relacjonuje inicjatywy koreańskich biskupów z okazji Dnia Modlitwy o pokój i zjednoczenie Półwyspu Koreańskiego, z akcentem na apel o zniesienie bariery separacji i otwartość na współpracę z Koreą Północną pod auspicjami organizacji międzywyznaniowych. W dokumencie podkreślano wagę modlitwy o pokój w kontekście 80. rocznicy podziału, przypominano histórię okupacji japońskiej i wyzwolenia, a także wskazywano na potrzebę jedności Kościoła i wspólne działania na rzecz pokoju. Tekst odnotowuje także zaangażowanie Kościoła katolickiego w Korei Południowej w projekt pojednania oraz współpracę na granicy północ-południe, w tym pielgrzymki i inicjatywy na rzecz dialogu. Relacja zawiera także odwołania do rocznicowych wydarzeń i planów na przyszłość, jak wspólne Eucharystie Korei Północnej i Południowej z lat 2000 i 2026.
Streszczenie koncentruje się na kierunku: promowanie pokoju i zjednoczenia poprzez dialog i współpracę między religiami, bez odniesienia do fundamentów katolickiej nauki o widzialnym Kościele i o koniecznym przymierzu z Piotrowym Następcą. Artykuł w sposób ograniczony sugeruje, że ów dialog powinien prowadzić do rozdziału między polityką a duchowością oraz do otwartości na inkluzję innych chrześcijańskich wspólnot w ramach „wspólnego domu”. Takie ujęcie jest interpretacyjne i nie uwypukla centralnego dogmatu katolickiej jedności pod władzą Kościoła rzymskiego.
Relacjonowany materiał, choć ubogacony danymi historycznymi, pomija w istotny sposób to, co stanowi o zasadach katolickiej misji i misji Kościoła: jedność wiary, sakramentalność i zwierzchnictwo Papieża. Zamiast ukazać to w świetle niezmiennej nauczycieli Kościoła sprzed 1958 roku, tekst akcentuje „wspólny dom” i „wymiany z Koreą Północną” jako formy solidarności, które prowadzą ku naturalistycznemu rozumieniu pokoju bez konkretnych odniesień do Sacramentalnego Zjednoczenia Ciała Chrystusa i do prawdy o jedynym, świętym i katolickim Kościele. Ta prezentacja prowadzi do zafałszowania pojęć o świętości i o transcendencji ludzkiej historii.
W kontekście sedewakantystycznym, ta relacja ukazuje tendencję do redukcji misji Kościoła do politycznej i społecznej koegzystencji, odchodząc od niezmiennego charakteru Kościoła jako Arki Zbawienia, która prowadzi ludzkość ku jedności w Chrystusie poprzez realną obecność Ofiary i łaski sakramentalnej. Wobec tego, prowadzona narracja prowadzi do sofistycznego usprawiedliwiania dialogu, który zdradza zasadnicze prawdy o naturze Kościoła i o nadziei chrześcijańskiej. Pokój możliwy jest jedynie w Królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) i tylko wtedy, gdy jednostki i narody uznają Panowanie Chrystusa Króla nad wszystkimi sferami życia.
Pokój możliwy jest jedynie w królestwie Chrystusa (Quas Primas, Pius XI) – to fundamentalne zdanie, które powinno kierować każdą oceną podobnych apeli, a nie secularne ideały dialogu bez konieczności nawrócenia do jedynego Pasterza Kościoła. Relacja nie podejmuje tej kwestii w sposób wystarczająco wyraźny, co stanowi istotne zaniedbanie w świetle niezmiennych praw Kościoła.
„Niech Północ i Południe żyją razem we ‘wspólnym domu’” – to sformułowanie, które niesie ze sobą ryzyko redukcji misji Kościoła do poziomu politycznego porozumienia, bez rozpoznania konieczności przynależności do jedynego Kościoła Chrystusa i jego sakramentów.
„Zjednoczenie nie jako opcja, lecz jako cel” – te słowa oddają duchowy zamysł, który z punktu widzenia tradycyjnego Katolickiego Naukowania prowadzi do rozmycia granic między Kościołem a społeczeństwem, a tym samym podważa istotę Kościoła jako widzialnego Ciała Chrystusa.
